Κάθε χρόνο στις 15 Μαΐου η πόλη της Μαδρίτης φοράει τα καλά της, στολίζεται με γαρίφαλα και λογής λουλούδια και γιορτάζει. Γιορτάζει προς τιμήν του πολιούχου της, του καθολικού Αγίου Ισίδωρου – που είναι επίσης προστάτης των γεωργών και επιφανής «γάτος», όπως αποκαλούνται οι βέροι Μαδριλένιοι – αλλά, μεταξύ μας, αυτό δεν είναι παρά μια πρόφαση σε μια πόλη που δεν χρειάζεται και πολλές δικαιολογίες για γιορτοφόρι.

Οι κάθε είδους γιορτές αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ταυτότητάς της και οι 5 μέρες του Fiestas de San Isidro απλώς επιβεβαίωσαν αυτήν την πραγματικότητα. Από την Παρασκευή 10/5 έως και την Τετάρτη 15/05, που ήταν και η κορύφωση των γιορτών, ο Δήμος της Μαδρίτης προσέφερε γύρω στις 200 εκδηλώσεις (συναυλίες, παραστάσεις, εκθέσεις κτλ.) σε διάφορες γωνιές της πόλεις, οι περισσότερες από τις οποίες ήταν δωρεάν για το κοινό.

Κεντρικοί άξονες των εκδηλώσεων ήταν το πάντρεμα της παράδοσης με τον νεωτερισμό, του αστικού τοπίου με τη φύση, και φυσικά η ιδέα ότι η πόλη με τους δρόμους και τα πάρκα της ανήκει στους κατοίκους της που μπορούν να τη χαρούν ανεξάρτητα από την καταγωγή τους.

Σε μια τέτοια πόλη που δηλώνει την πρόθεση και δέσμευσή της να είναι ανοιχτή και φιλόξενη, το ClockSound είναι πλέον επίτιμος – και εν μέρει εγγεγραμμένος! – δημότης και ήταν μεγάλη μας χαρά και τιμή να καλύψουμε επίσημα μερικές από τις συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια της φετινής έκδοσης του Fiestas de San Isidro.

Διαβάστε λοιπόν παρακάτω τις εντυπώσεις μας από τις υπαίθριες συναυλίες των Altin Gün, Ork και Jungle By Night. Η αλήθεια είναι ότι θα μας άρεσε να είχαμε παρευρεθεί σε περισσότερα stages, κάτι που δεν στάθηκε δυνατό λόγω ωραρίων και αποστάσεων.

Altin Gün

(Plaza Mayor, 12.05)     

Photo Gallery on Facebook

Βραδάκι Κυριακής στην κεντρική Plaza Mayor. Το σκηνικό είναι ήδη έτοιμο να υποδεχτεί την μπάντα-αποκάλυψη του 2018, χρονιά που κυκλοφόρησε το ντεμπούτο τους  “On” (Bongo Joe Records) φτάνοντας σαν οικείο ξάφνιασμα στα αφτιά μας. Χωρίς περαιτέρω καθυστερήσεις, να σας συστήσουμε τους Altin Gün, το εξαμελές σχήμα από το Άμστερνταμ που αποτελούν οι Jasper Verhulst (μπάσο), Ben Rider (κιθάρα), Erdinc Yildiz Ecevit (σάζι, πλήκτρα, φωνητικά), Gino Groenveld (κρουστά), Daniel Smienk (ντραμς), Merve Dasdemir (φωνητικά).

Δυστυχώς, στη σκηνή του San Isidro εμφανίστηκαν μόνο οι πέντε πρώτοι, ενώ, όπως πληροφορηθήκαμε από την επίσημη σελίδα του συγκροτήματος στο Facebook, η Dasdemir δεν μπόρεσε να τους ακολουθήσει στην Ισπανία λόγω ξαφνικού προβλήματος υγείας. Έτσι, τα ηνία των φωνητικών ανέλαβε ο Ecevit, με εξαιρετική άνεση οφείλουμε να σημειώσουμε, πλαισιωμένος από  τους Verhulst, Rider και Groenveld – κρατήστε το όνομα του τελευταίου, θα μας απασχολήσει ξανά στη συνέχεια...

Photo by Henrique Pratas

Η ιστορία των Altin Gün – κάτι σαν «χρυσαφένια μέρα» στα Τουρκικά – είναι σχετικά σύντομη, απλή και ταυτόχρονα εξαιρετικά ενδιαφέρουσα: όλα ξεκίνησαν όταν ο Jasper Verhulst, μπασίστας του Jacco Gardner, ανακάλυψε το τουρκικό ψυχεδελικό folk των δεκαετιών '60 -' 70, ύστερα από μια συναυλία στην Κωνσταντινούπολη.

Η γνωριμία εξελίχθηκε σε εμμονή που τον ώθησε να καταπιαστεί με ένα νέο μουσικό εγχείρημα για το οποίο χρειαζόταν τους κατάλληλους συνεργάτες. Δεν άργησε να τους βρει, και όλοι μαζί ξεκίνησαν ένα μαγευτικό ταξίδι με αφετηρία το σταυροδρόμι όπου η τουρκική παράδοση συναντά το ψυχεδελικό rock με μία γερή δόση από funk. 

Photo by Henrique Pratas

Photo by Henrique Pratas

Απόσταγμα αυτού του ταξιδιού είναι και ο δεύτερος δίσκος τους, με τίτλο “Gece”, κομμάτια από τον οποίο είχαμε τη χαρά να ακούσουμε ζωντανά. Χωρίς αμφιβολία, η μουσική τους ακούγεται εξαιρετικά οικεία σε ελληνικά αφτιά και θυμίζει λιγάκι το πατροπαράδοτο τσιφτετέλι - το σώμα αρχίζει να λικνίζεται ελαφρώς σχεδόν από ένστικτο.

Αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι ο ήχος τους είναι αρκετά ψαγμένος και οι εκτελέσεις των κομματιών άρτιες και ειλικρινείς, ενώ η φωνή του Ecevit, που ήταν μάλλον ο πολυπράγμων της βραδιάς, κάθε άλλο παρά μας απογοήτευσε.

Ο Verhulst, από την άλλη, ήταν εξαιρετικά επικοινωνιακός και δεν σταματούσε στιγμή την προσπάθεια να ξεσηκώσει το κοινό, του οποίου η ανταπόκριση ήταν αρχικά κάπως μετρημένη, αν και η πρώτη σειρά δεν άργησε να υποκύψει στο ρυθμό.  

Photo by Henrique Pratas

Είχαμε πολλή όρεξη για τη συγκεκριμένη συνάντηση και οι Altin Gün δεν μας απογοήτευσαν. Μας χάρισαν ένα set γεμάτο ρυθμό, συναίσθημα και μια δόση απροσδιόριστης νοσταλγίας – καθώς και την αφορμή για αναθεώρηση κάποιων μουσικών στεγανών. Ελπίζουμε όμως την επόμενη φορά να μπορέσουμε να απολαύσουμε την μπάντα σε πλήρη διάταξη!   

Ork

(Las Vistillas, 14.05)

Τρίτη βράδυ στον πασίγνωστο λόφο με τη θέα, όπως δηλώνει και το όνομά του, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της Μαδρίτης, hotspot της Μαδριλένικης νύχτας και άρρηκτα συνδεδεμένο με τις γιορτές του San Isidro.

Το ραντεβού μας αυτή τη φορά ήταν με τους Ork, το duo από το Στρασβούργο αποτελούμενο από τους Olivier Maurel (βιμπράφωνο, kazoo, moog, φωνητικά...) και Samuel Klein (ντραμς, γιουκαλίλι, kalimba, φωνητικά....). Πρόκειται για δυο ικανότατους μουσικούς, που εκτός από πληθώρα μουσικών οργάνων, αναλαμβάνουν από κοινού και το κομμάτι του προγραμματισμού στις συνθέσεις τους, οι οποίες προφανώς έχουν μια ηλεκτρονική βάση, και που θα μπορούσαμε να κατατάξουμε στην ευρεία κατηγορία του electro-rock. Ο νέος τους δίσκος, “Electric Reveries”, κυκλοφορεί στις 28 Μαΐου και είχαμε την ευκαιρία να πάρουμε μια πρώτη γεύση.     

Photo by Henrique Pratas

Η αλήθεια είναι ότι δεν τους γνωρίζαμε από πριν˙ το set που μας παρουσίασαν ήταν μια πολύ ευχάριστη πρώτη επαφή με τη μουσική τους, που αποτελεί μια μίξη ηχογραφημένων εγχόρδων, πνευστών και φωνητικών όμορφα ταιριασμένων με τα ντραμς, τα πλήκτρα και τα live φωνητικά.

Αυτό που επιχείρησαν και, σε μεγάλο βαθμό, κατάφεραν ήταν να μας μεταφέρουν σε ένα ονειρικό παράλληλο σύμπαν με μελωδίες πότε υπνωτιστικές και πότε διεγερτικές, στο πνεύμα μιας γιορτής που έφτανε στο αποκορύφωμά της. Μιας γιορτής που και οι δυο τους έμοιαζαν να απολαμβάνουν από την αρχή μέχρι το τέλος και η οποία όλο και μεγάλωνε, καθώς η ώρα περνούσε και το πλήθος συσπειρωνόταν κοντά στη σκηνή.

Photo by Henrique Pratas

Jungle By Night

(Las Vistillas, 14.05)

Photo Gallery on Facebook

Στο ίδιο stage λίγη ώρα αργότερα περιμέναμε την εμφάνιση ενός ακόμα σχήματος από την Ολλανδία, για το οποίο επίσης οι πληροφορίες μας ήταν λιγοστές. Το άκουσμα και μόνο της λέξης «afrobeat» ήταν αρκετό για να τραβήξει την προσοχή μας, αλλά, παρά την θετική μας προδιάθεση, το set που παρακολουθήσαμε ξεπέρασε τις προσδοκίες μας.

Photo by Henrique Pratas

Η σκηνή άρχισε σιγά-σιγά να γεμίζει από λογής όργανα και σύντομα από ένα αξιοσημείωτα νεαρό σε ηλικία πλήθος. Είναι που οι Jungle By Night αποτελούνται από - ούτε τρία, ούτε τέσσερα, ούτε πέντε αλλά - εννέα μέλη, εννέα νεαρούς δεξιοτέχνες μουσικούς που κατέλαβαν το χώρο τόσο κυριολεκτικά, με την σωματική παρουσία τους, όσο και με την ηχητική καταιγίδα που εξαπέλυσαν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ήχοι από jazz, afrobeat, krautrock, dub και house αριστοτεχνικά δεμένοι μεταξύ τους σε ένα μίγμα εκρηκτικό, ικανό να υποτάξει τις όποιες αναστολές μας και να μας οδηγήσει σε χορευτική παραζάλη.

Photo by Henrique Pratas

Και δεν ήταν μόνο το είδος της μουσικής, που, ούτως ή άλλως προσφέρεται για  πάρτι; ήταν η ανεξάντλητη πραγματικά ενέργεια της κολεκτίβας και κυρίως του πληθωρικού Ko Zandvliet, που, εκτός από τρομπονίστας, εκτέλεσε και χρέη frontman / εμψυχωτή, με μεγάλη επιτυχία, θα πρέπει να παραδεχτούμε – το γεγονός ότι είναι επίσης ηθοποιός εξηγεί ακόμα καλύτερα την άνεσή του επί σκηνής.

Τον Zandvliet πλαισίωνε μια εξίσου αεικίνητη παρέα αποτελούμενη από τους Bo Floor (τρομπέτα), Pieter van Exter (τενόρο σαξόφωνο), Jac van Exter (κιθάρα), Pyke Pasman (πλήκτρα), Peter Peskens (μπάσο), Sonny Groeneveld (ντραμς), Tienson Smeets (djembe/κρουστά) και τον... πανταχού παρόντα Gino Groeneveld (congas/ κρουστά), τον οποίο είχαμε δει λίγες μέρες νωρίτερα με τους Altin Gün.

Photo by Henrique Pratas

Photo by Henrique Pratas

Το set επικεντρώθηκε κυρίως στην τελευταία τους δισκογραφική δουλειά “Livingstone”, από την οποία μας χάρισαν πολύ όμορφες στιγμές με τα Hangmat, Pompette και Hurnin Bell, μεταξύ άλλων. Και, αν η αστείρευτη ενέργειά τους επί σκηνής συνάδει απόλυτα με το νεαρό της ηλικίας τους, αυτό που μοιάζει απίστευτο είναι ότι οι Jungle By Night μετρούν ήδη 10 χρόνια ύπαρξης και έχουν 5 δίσκους στο ενεργητικό τους!

Μας χάρισαν μια πολύ διασκεδαστική βραδιά που ελπίζουμε να επαναληφθεί σύντομα.   

Photo by Henrique Pratas

Festival: Fiestas de San Isidro

Hosted by: Municipality of Madrid

Dates: 10 - 15 May, 2019

Photos by Henrique Pratas

Written by Katerina Soumani

* Ευχαριστούμε θερμά το τμήμα επικοινωνίας του Δήμου της Μαδρίτης για την ευκαιρία να καλύψουμε επίσημα τις συναυλίες αυτές στα πλαίσια των εκδηλώσεων του “Fiestas de San Isidro”

* Nuestro agradecimiento al Área de Cultura del Ayuntamiento de Madrid por la oportunidad de cubrir de forma oficial las fiestas de San Isidro.   

Το NOS Primavera Sound επιστρέφει δυναμικά και φέτος. Για μία ακόμη χρονιά το πανέμορφο Porto ετοιμάζεται να υποδεχτεί την 8η έκδοση ενός από τα πιο αξιόλογα φεστιβάλ της Ευρώπης.

Όπως και τις προηγούμενες χρονιές, το ραντεβού είναι στο Parque da Cidade, στις 6, 7 και 8 Ιουνίου, ενώ κατά τις μέρες λίγο πριν την επίσημη έναρξη του φεστιβάλ θα πραγματοποιηθούν πάρτι και συναυλίες σε διάφορα σημεία του κέντρου της πόλης.

Για τρίτη συνεχή χρονιά, το ClockSound θα έχει την τιμή και τη χαρά να καλύψει επίσημα το φοβερό αυτό φεστιβάλ, που μας έχει κερδίσει με την ποιότητα τόσο του πολυσυλλεκτικού lineup όσο και της οργάνωσής του, και φυσικά με την υπέροχη τοποθεσία που το φιλοξενεί.

Photo by Valentina Vagena

Όπως και τις προηγούμενες χρονιές, το φετινό lineup συμπίπτει ως ένα βαθμό με αυτό του Primavera Sound της Βαρκελώνης, ενώ συμπληρώνεται με μερικές αποκλειστικές εμφανίσεις – που δίνουν στο NOS Primavera την χαρακτηριστική ιδιοσυγκρασία του –  και περιλαμβάνει τόσο ανερχόμενα όσο και καταξιωμένα ονόματα της διεθνούς μουσικής σκηνής κυριολεκτικά για όλα τα γούστα, με έμφαση στην γυναικεία παρουσία.

Solange, Stereolab, Jarvis Cocker, Interpol, Rosalía, Nina Kraviz, Jorge Ben Jor, Kate Tempest, Modeselektor Live, Low, Neneh Cherry, Danny Brown, Kali Uchis, JPEGMAFIA, Nubya García, Sons of Kemet XL, Yves Tumor Full Band είναι μερικοί μόνο από τους καλλιτέχνες που θα έχουμε την ευκαιρία να δούμε και να ακούσουμε ζωντανά.     

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την επίσημη σελίδα του φεστιβάλ, όπου ακόμα μπορείτε να προμηθευτείτε τριήμερα και μονοήμερα εισιτήρια – αν και η συμβουλή μας είναι να μην καθυστερήσετε πολύ!

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τις δικές μας πολύ θετικές αναμνήσεις από τις δύο τελευταίες εκδόσεις του φεστιβάλ:

ClockSound @ NOS Primavera Sound 2017: Day 1  |   Day 2   |   Day 3

ClockSound @ NOS Primavera Sound 2018

Το περσινό φεστιβάλ είχε φωτογραφήσει η Βαλεντίνα Βαγενά, στην κορυφαία της ίσως δουλειά που είχε κάνει για το blog μας, και ίσως το κορυφαίο photo gallery που είχαμε την τύχη ποτέ να μοιραστούμε με το κοινό μας.

Για όσους από τους αναγνώστες μας ακόμα σκέφτονται για να εξασφαλίσουν μια θέση στο φεστιβάλ, ορίστε η δική μας (ενδεικτική) λίστα με μερικές μόνο από τις συναυλίες που ανυπομονούμε να παρακολουθήσουμε:

Solange

Παρά το ηχηρό επώνυμό της, η Solange Knowles έχει αποδείξει περίτρανα τα τελευταία χρόνια ότι η μουσική της καριέρα είναι αυθύπαρκτη, μακριά από τη σκιά της μεγάλης αδερφής της.

Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του “A Seat at the Table”, που την καθιέρωσε ως μια από τις ανερχόμενες R&B μουσικούς της γενιάς της, φέτος επιστρέφει με το πιο πειραματικό “When I Get Home”, στην παραγωγή του οποίου συμμετέχουν οι Tyler, The Creator, Steve Lacy, Earl Sweatshirt και Dev Hynes μεταξύ άλλων.

Λίγες μέρες μετά το πέρασμά της από το Primavera Sound της Βαρκελώνης, θα βρεθεί στο Porto ως headliner της πρώτης μέρας. 

(Την Solange τελευταία φορά είχαμε δει στο Day For Night Festival στο Houston, Texas το 2017)

 

Stereolab

Το μυθικό σχήμα από το Λονδίνο επιστρέφει μετά από μία δεκαετία σιγής για να μας θυμίσει τι ακριβώς σημαίνουν οι κάπως συγκεχυμένες ετικέτες του τύπου avant-pop και post-rock, πώς η συνάντηση pop και lounge μελωδιών με το krautrock μπορεί να έχει νόημα και πώς μπορεί να επηρεάσει γενιές μουσικών που μοιάζουν να εκπροσωπούν τελείως διαφορετικά μουσικά ιδιώματα.

Αν και ακόμα δεν έχουν κυκλοφορήσει νέο υλικό, ανυπομονούμε να ακούσουμε ζωντανά την παρέα των Tim Gane και Lætitia Sadier.

 

Jarvis Cocker: introducing JARV IS

Αν δεχτούμε ότι η ιστορία της μουσικής του 20ου αιώνα δεν θα ήταν η ίδια χωρίς την εμφάνιση της brit pop τότε θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι η ιστορία της  brit pop δεν θα ήταν η ίδια χωρίς την εμφάνιση των Pulp. “His 'n' Hers”, “Different Class”, “This is Hardcore” – τι άλλο να πούμε;

Ο χαρισματικός frontman και σταθερό μέλος των Pulp από την δημιουργία τους μέχρι την διάλυσή τους, που μας έχει χαρίσει εξαιρετικά ενδιαφέρουσες στιγμές κατά τη σόλο καριέρα του, επιστρέφει και μας ξανασυστήνεται.

Η τρίτη “Βρετανική εισβολή” έρχεται στη σκηνή του NOS Primavera Sound και εμείς θα παραδοθούμε χωρίς αντίσταση.

(Τον Jarvis ειχαμε την τύχη να καλύψουμε το 2018 στο EarTH του Λονδίνου)

 

Erykah Badu

22 χρόνια μετά την κυκλοφορία του “Baduizm”, που κέρδισε κοινό και κριτικούς και της εξασφάλισε μια περίοπτη θέση στο διεθνές μουσικό στερέωμα, η ιέρεια της neo-soul επιστρέφει δυναμικά στο στούντιο και στη σκηνή.

Μοναδικός της στόχος να μας θυμίσει το λόγο για τον οποίο εξακολουθεί να αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στην αναγέννηση της soul και R&B καθώς και πηγή έμπνευσης για πληθώρα σύγχρονων εκπροσώπων του είδους. Και μάλλον δεν θα δυσκολευτεί να τον πετύχει.

 

Modeselektor Live

Το αγαπημένο μας duo από το Βερολίνο, αποτελούμενο από τους Gernot Bronsert και Sebastian Szary, επιστρέφει στη δισκογραφία και φυσικά στο Primavera Sound. Θα βρεθούν στο Porto για να μας ξεσηκώσουν, να μας ταξιδέψουν και να μας ξαφνιάσουν με τον ιδιοφυή ήχο τους, που ανατρέπει τις συμβάσεις τις ηλεκτρονικής μουσικής: IDM, techno, ambient κτλ. μετατρέπονται σε απλές ετικέτες, έτσι για να συνεννοούμαστε...

Πριν λίγα χρόνια είχαμε την εξαιρετική και αποκλειστική τιμή να τους γνωρίσουμε από κοντά στο BIME live της Ισπανίας (διαβάστε την συνέντευξη εδώ) και φέτος ανυπομονούμε να ξαναδούμε τα 2/3 των Moderat ζωντανά σε ένα set προφανώς διαφορετικό αλλά εξίσου απολαυστικό,  στο οποίο θα παρουσιάσουν το νέο studio album  τους, με τίτλο “Who Else”. Ιδού λοιπόν το ερώτημα, και η απάντηση σύντομα στο NOS Primavera Sound!

 

*Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την Catarina και το τμήμα επικοινωνίας του NOS Primavera Sound στο Porto για την ευγενική τους πρόσκληση να καλύψουμε για τρίτη συνεχή χρονιά ένα από τα καλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης.    

*Special thanks to Catarina and the communication department of NOS Primavera Sound for their kind invitation to cover one of the best festivals in Europe yet another year.

Photo by Valentina Vagena 

Oι ice_eyes από τον πρώτο καιρό της δημιουργίας τους ασχολούνται με τον cutting edge ήχο. Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη που κάθε τους release είναι ένα βήμα προς τα μπρος στην εξερεύνηση νέων ηχητικών δυνατοτήτων. Το "Individual Drops" αποτελεί την τελευταία προσθήκη στην δισκογραφία τους και κυκλοφόρησε φέτος από την τσέχικη Genot Centre, σε ψηφιακή μορφή και φυσική μορφή. Η κασέτα που αντιστοιχεί στην δεύτερη φιλοξενεί στην πρώτη της πλευρά τις πέντε πρωτότυπες συνθέσεις του αθηναϊκού διδύμου και στην δεύτερη πέντε αντίστοιχα remixes.

O τίτλος του album δεν θα μπορούσε να συνοψίζει καλύτερα το πνεύμα που διέπει την κυκλοφορία. Οι ήχοι έρχονται σε σωματίδια, υγρούς κόκκους, οι οποίοι λόγω της ρευστής τους κατάστασης, μπορούν, αφού γίνουν αντικείμενα κατάλληλου χειρισμού, να πάρουν νέες μορφές και διαστάσεις.

Αυτό που κάνουν εδώ οι ice_eyes είναι να τοποθετούν στον πάγκο εργασίας τους ήχους και στην συνέχεια να επεξεργάζονται την οξύτητα, την τονικότητα το βάθος και το πλάτος τους, διαστέλλοντας και συστέλλοντας τις διαστάσεις τους ασταμάτητα, επηρεάζοντας τον χώρο και τον χρόνο που καταλαμβάνουν στο γενικό και στο ειδικό πεδίο. 

Aς μην φανταστούμε όμως ότι είναι ένας αποστειρωμένος χώρος αυτός στον οποίο εξελίσσεται το "Individual Drops". Κάθε άλλο. Πρόκειται για μια δημιουργία οργανική. Μπορεί οι ice_eyes να είναι προσεκτικοί και επίμονοι λαξευκτές του ήχου τους, ταυτόχρονα όμως, τον αφήνουν να εξελιχτεί μόνος του, να απλωθεί στην δεξαμενή τους σαν υποβρύχιο θηλαστικό και στους δοκιμαστικούς τους σωλήνες σαν υγρό αδιάλυτο στο νερό, παίρνοντας απρόσμενες μορφές. Το στοιχείο του ρευστού υπάρχει παντού στο Individual Drops και ιδιαίτερα στις πιο dub techno, μυστηριακές στιγμές του, όπως στο ομώνυμο κομμάτι. Δεν πρόκειται όμως για την θολή αίσθηση κάποιου υποβρύχιου κόσμου, αλλά για την καθαρή αίσθηση του νερού που πέφτει από υψόμετρο σχηματίζοντας μια κρυστάλλινη λίμνη κάτω από έναν καθαρό ουρανό. 


Υπεύθυνο για αυτήν την διάφανη ποιότητα των ήχων είναι το sound design των ice_eyes, που ειδικά σε αυτήν την κυκλοφορία είναι state of the art. To Cyan Gradients που ανοίγει το "Individual Drops", μαζί με το Argo, το τρίτο κομμάτι του album, ο τίτλος του οποίου είναι εμπνευσμένος από το αντίστοιχο πλοίο της ελληνικής μυθολογίας, είναι τα κομμάτια που περισσότερο εκφράζουν την deconstructed club φιλοσοφία του album. Το πρώτο, εισάγοντάς μας αργά στα αχαρτογράφητα νερά του "Individual Drops", με το percussion να σκορπίζεται αργά και άνισα, συνοδευόμενο από voice samples. To δεύτερο, βομβαρδίζοντάς μας με ριπές μπάσου και με percussion που περιστρέφεται γύρω από τον ήχο παραμορφωμένης μπότας. Ψήγματα μελωδίας παρεμβάλλονται σαν να παράγονται μηχανικά από κάποιο motherboard σε glitched state. 

Στα Exogenous και Κhoros, ο ήχος διαστέλλεται ακόμα περισσότερο, χωρίς όμως να ξεχειλώνει. Κάπως σαν τον υδράργυρο όταν απελευθερώνεται από το δοχείο που τον περιέχει και διαχέεται στον χώρο, ή σαν σώμα που εγκαταλείπει την γήινη βαρύτητα και πλέει ακολουθώντας νέους φυσικούς νόμους.

Το glitch και το sophisticated abstract (abstract με την έννοια της έλλειψης επαναλαμβανόμενων μοτίβων και όχι με την έννοια έλλειψης συνοχής) είναι τα στοιχεία που διέπουν όλο το album. Είναι όμως ένας δίσκος που, παρ’ ότι εγκεφαλικός, δεν απομακρύνεται από τον χορευτικό πυρήνα της ηλεκτρονικής μουσικής και έρχεται ακόμα πιο κοντά σε αυτήν στην δεύτερη πλευρά της κασέτας, που περιέχει remixes των αρχικών συνθέσεων. Για ένα album όπως το "Ιndividual Drops", που περιστρέφεται γύρω από την εξερεύνηση των ηχητικών δυνατοτήτων, η ύπαρξη πέντε αντίστοιχων remixes είναι ευλογία, μιας και πάει αυτήν ακριβώς την εξερεύνηση ακόμα παραπέρα. Ως επί το πλείστον, πρόκειται για δυναμικές προσεγγίσεις, που βασίζονται ιδιαίτερα στα chopped beats και στην αλλοίωση της τονικότητας των synths.

To Individual Drops είναι μια πολυεπίπεδη κυκλοφορία γεμάτη έντονες στιγμές. Το δυστοπικό όραμα των ice_eyes μοιάζει να συναντά μια αίσθηση νομοτέλειας που τελικά αποφέρει γαλήνη, το μηχανικό ενώνεται με το οργανικό σχηματίζοντας νέα υβρίδια, ένας νέος κόσμος απλώνεται μπροστά στον ακροατή, ένας κόσμος που υπακούει σε νέους νόμους, αντλώντας δύναμη από το παρελθόν.

Genot Centre, 30.04.2019

Σάββατο βράδυ, 11 Μαΐου, σε μια Αθήνα που είχε αρχίσει να μπαίνει επιτέλους πια σε ανοιξιάτικο mode, με το πλήθoς των συναυλιακών events ανάμεσα στα οποία έχουν να επιλέξουν οι κάτοικοί της να εντείνει την ορμή, την ανανέωση και τον αναβρασμό που αποτελούν χαρακτηριστικά της εποχής,

Το ClockSound βρέθηκε στο Fuzz Club για να παρακολουθήσει και από κοντά τους The KVB, σε μια ακόμα εμφάνισή τους στην χώρα μας. Είχε προηγηθεί η επαφή μας μαζί τους μέσω της πρόσφατης συνέντευξης που μας παραχώρησαν (διαβάστε εδώ).

Photo by Manos Kalafatelis

Data Fragments

Δύο ήταν τα συγκροτήματα που άνοιξαν την βραδιά, και τα δύο αθηναϊκά, και τα δύο στο σκοτεινό φάσμα του ήχου. Πρώτο ανέβηκε στην σκηνή του Fuzz αυτό των Data Fragments. Aποτελούμενο από τρία μέλη, τους Πάνο Δεδεψίδη στην κιθάρα και τα φωνητικά, τον Στάθη Λεοντιάδη στο μπάσο και τον Πάνο Δημόπουλο στα synths, οι Data Fragments μας παρουσίασαν κομμάτια από το ομώνυμο ντεμπούτο album τους, που κυκλοφόρησε φέρος από την Geheimnis Records.

New wave συνθέσεις, μελαγχολία και νεορομαντισμός διανθίζονται από EBM στοιχεία, χάρη στον καίριο ρόλο που παίζει το μπάσο δημιουργώντας ένα δυναμικό, χορευτικό αποτέλεσμα. Η αισθητική είναι ένα μίγμα post-punk και goth, το οποίο ο Πάνος Δεδεψίδης άριστα συνοψίζει με τα λιτά, ψυχρά χωρίς όμως να στερούνται συναισθήματος φωνητικά του όσο και με την φυσική του παρουσία.

Photo by Manos Kalafatelis

Photo by Manos Kalafatelis

Strawberry Pills

Σειρά είχε το δίδυμο των Strawberry Pills. Το ντουέτο των Αντώνη Κωνσταντάρα και Valisia Odell, δουλεύοντας πλέον αρκετά χρόνια μαζί, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα δεμένο, επαγγελματικό, στιβαρό και ομοιογενές μουσικό αποτέλεσμα. Η κιθάρα του Αντώνη συνοδεύει καίρια τα προηχογραφημένα synths και drums machines. H Valisia με τη σειρά της διαθέτει τόσο ένα εντυπωσιακό παρουσιαστικό, όσο και μια επιβλητική φωνή, βαθιά και τρανταχτή, που παραπέμπει σε κλασικές γυναικείες φωνές της goth rock σκηνής.

Με τις μελετημένες, εκφραστικές κινήσεις της, σίγουρα είναι εκείνη που συγκεντρώνει τα βλέμματα, ωστόσο και τα δύο μέλη κινήθηκαν δυναμικά στην σκηνή του Fuzz. Dark-wave και post-punk στοιχεία συνδυάζονται με εκλεκτικούς ήχους για να δημιουργήσουν ένα μουσικό αποτέλεσμα μυστηριακό, σύγχρονο και υψηλής αισθητικής.

Photo by Manos Kalafatelis

Photo by Manos Kalafatelis

The KVB

Oι ίδιοι οι The KVB περιγράφουν τα live τους σαν μια οπτικοακουστική εμπειρία και παρακολουθώντας τους κανείς ζωντανά, καταλαβαίνει ότι αυτή η περιγραφή είναι ακριβέστατη. Το concept της προβολής εικόνων πίσω από την μπάντα που ερμηνεύει τα τραγούδια της δεν είναι βέβαια κάτι καινούριο, όμως το δίδυμο των Kat και Nicholas έχει καταφέρει να συνδυάσει το ακουστικό με το οπτικό κομμάτι με τρόπο οργανικό, παρουσιάζοντας εντέλει στο κοινό ένα σφιχτό, άρτιο καλλιτεχνικά αποτέλεσμα.

Οι εικόνες που συνοδεύουν την μουσική είναι οργανωμένες σε ενότητες ώστε να αντιστοιχούν σε κάθε τραγούδι χωριστά. Έτσι, abstract γραμμικά γραφιστικά εναλλάσσονται με υπνωτιστικές εικόνες από θαλασσινό νερά, αστικά τοπία διαδέχονται ψυχεδελικά ξεσπάσματα φωτός, οργιώδεις ψηφιακές ζούγκλες ακολουθούνται από minimal μοτίβα.

Photo by Manos Kalafatelis

Η μουσική των The KVB είναι άλλωστε ένα μίγμα μινιμαλισμού και μαξιμαλισμού καθώς και εναλλαγών διαθέσεων, γεγονός το οποίο αποτυπώνεται ακόμα πιο έντονα στις συναυλίες τους από ότι στις studio ηχογραφήσεις. Η Kat Day, υπεύθυνη για τα synths είναι ο άνθρωπος που παρέχει το μυστηριακό, αφαιρετικό και λιτό αλλά την ίδια στιγμή στέρεο και γεμάτο υπόβαθρο για να ενσωματώσει σε αυτό τις κιθάρες του ο Nicholas Wood.

Κιθάρες οι οποίες διαθέτουν τόσο μελωδία, όσο και νευρώδη ξεσπάσματα, παραπέμποντας ταυτόχρονα και στο shoegaze και στο post-punk. Εδώ βρίσκεται κατά τη γνώμη μου η επιτυχία των The KVB. Χάρη στην ικανότητα τους να αναμιγνύουν στοιχεία από διάφορα στιλ, καταφέρνουν να δημιουργούν μια ατμόσφαιρα που τόσο αιχμαλωτίζει όσο και αφήνει το κοινό να προσμένει κι άλλο. Δημιουργώντας συνεχείς εναλλαγές, ενσωματωμένες όμως με τρόπο απόλυτα οργανικό στο προσωπικό τους όραμα, χτίζουν μια συναυλία περιπετειώδη, με διαρκείς εκπλήξεις αλλά και με απόλυτη συνοχή. 

Photo by Manos Kalafatelis

To live άνοιξε το Only Now Forever από το ομότιτλο νέο album όμως το συγκρότημα δεν επέλεξε να εστιάσει αποκλειστικά σε κομμάτια από το νέο δίσκο. Αντιθέτως, παρουσιάζοντας μας και αρκετά κομμάτια από την πλούσια πλέον προηγούμενη δισκογραφία τους, μας βούτηξε για τα καλά στον κόσμο του. Σχεδόν πριν από κάθε τραγούδι η Kat μας το παρουσίαζε, αφήνοντας μετά την φωνή του Nicholas, η οποία είναι τόσο λεία και στρωτή όσο και ζωντανή και ζωηρή χρειάζεται, να κάνει τα υπόλοιπα.

Και οι δύο τους διαθέτουν πολύ καλή σκηνική παρουσία: η Κat, συγκροτημένη, συγκεντρωμένη, σίγουρη, αλλά και γλυκιά και ενθουσιώδης, οχυρωμένη πίσω από το gear της και ο Nicholas, περιφέροντας δραστήρια την κιθάρα του με εμφανείς στον τρόπο που παίζει τις επιρροές από την βρετανική shoegaze παράδοση.

Photo by Manos Kalafatelis

Photo by Manos Kalafatelis

Οι δυο τους γεμίζουν την σκηνή απόλυτα. Το οπτικό υλικό που προβάλλεται δεν είναι εκεί για να γεμίσει τα κενά στην φυσική τους παρουσία, ούτε και το χρειάζονται για κάτι τέτοιο. Λειτουργεί περισσότερο ως συνεκτικός ιστός, ως η κόλα που συγκρατεί το σύμπαν τους. Το γεγονός ότι η Kat, η οποία είναι δημιουργός των εικόνων που προβάλλονται είναι εικαστικός και μέλος της μπάντας, προφανώς αποτελεί καταλυτικό παράγοντα: προφανώς κανείς δεν μπορεί να μετατρέψει σε εικόνα την ατμόσφαιρα της μουσικής καλύτερα από τον άνθρωπο που την έχει γράψει, εφόσον αυτός έχει την δυνατότητα να το κάνει.

Photo by Manos Kalafatelis

Το Under My Skin είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα του με πόσο απλό τρόπο το επιτυγχάνει αυτό η Day: επιλέγοντας να προβάλει μόνο τους στίχους του κομματιού πίσω από το δίδυμο, τυπωμένους με μεγάλα άσπρα γράμματα σε μαύρο φόντο, δημιουργεί την πιο ρομαντική στιγμή της βραδιάς χωρίς να γίνεται γραφική.

Mε αυτό και με άλλα κομμάτια όπως τα Violent Noon και White Walls, οι The KVB ήταν περισσότερο ατμοσφαιρικοί (χωρίς όμως να χάσουν τίποτα από το νεύρο τους) προς τη μέση του live, μας επιφύλασσαν όμως ιδιαίτερα δυναμικό τελείωμα, με το Never Enough στο κλείσιμο του κανονικού setlist και ένα encore στο οποίο ο Wood τα έδωσε όλα, κραδαίνοντας την κιθάρα του μπροστά και πάνω από το κοινό, θυμίζοντας παλαιότερα βρετανικά κιθαριστικά μεγαλεία. 

Photo by Manos Kalafatelis

Μια μπάντα που έχει διαμορφώσει άρτια και με πληρότητα τον ήχο της, απέδειξε στους παρευρισκόμενους στο Fuzz το Σάββατο ότι αξίζει κανείς να την παρακολουθήσει όχι μόνο όσον αφορά την δισκογραφία της, αλλά και στις ζωντανές της εμφανίσεις.

Venue: Fuzz Live Music Club, Athens

Date: 11.05.2019

Hosted by: Fuzz Productions

Photos by Manos Kalafatelis

Gallery on Facebook 

Το ClockSound προσκλήθηκε για μία ακόμα χρονιά και κάλυψε το Roadburn Festival στο Tilburg της Ολλανδίας. Όπως έχουμε αναφέρει και στο παρελθόν, το Roadburn έχει δικαίως εξελιχθεί ανά τα χρόνια στο σημαντικότερο μουσικό event της Ευρώπης για τον “underground” ήχο, απολαμβάνοντας τον απόλυτο θαυμασμό και σεβασμό τόσο από το αντίστοιχο κοινό, όσο και από τους ίδιους τους καλλιτέχνες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα φέτος, όπου οι μεγάλοι Sleep απέρριψαν την πρόταση του Coachella Festival στην Καλιφόρνια ώστε να μπορέσουν να εμφανιστούν στο Roadburn.

Όπως κάθε χρονιά, το lineup είναι πολυπληθέστατο, πολυδιάστατο, με πολλές, και σε αρκετές περιπτώσεις αποκλειστικές, εκπλήξεις. Ο μεγάλος αριθμός καλλιτεχνών και τα πέντε διαφορετικού μεγέθους venues κάνουν την κατανομή του προγράμματος μία πραγματικά δύσκολη διαδικασία. Οι διοργανωτές καλούνται να προβλέψουν ένα μέσο αριθμό επισκεπτών για την κάθε μπάντα ώστε να αποφεύγονται προβλήματα όπως μεγάλες ουρές ή ακόμα και η απαγόρευση εισόδου σε ένα χώρο που πλέον έχει γεμίσει. Και η αποτελεσματικότητά τους σε αυτόν τον τομέα ήταν εντυπωσιακή. Με μοναδική έκπληξη, το τεράστιο ενδιαφέρον ενός πολύ μεγάλου αριθμού του κοινού για την Emma Ruth Rundle, όπου ακόμα και το μεγάλο Koepelhal δεν κατάφερε να χωρέσει τους χιλιάδες φαν που αναζητούσαν μια θέση στο χώρο.

Όσον αφορά την υπόλοιπη διοργάνωση, ακόμα περισσότερα foodtrucks από πέρσι, ελάχιστες ουρές, παραπάνω από αρκετές τουαλέτες, μπαρ, μηχανήματα ή ταμεία για μάρκες, σε ένα σύνολο που προκαλεί τον επισκέπτη να χαλαρώσει και να απολαύσει ξέγνοιαστα την μουσική.

Τέλος να αναφέρουμε οτι σε αντίθεση με άλλα multi-venue φεστιβάλ σε πόλεις που έχουμε επισκεφτεί, οι χώροι που έχει διαλέξει το Roadburn βρίσκονται σε δύο ουσιαστικά σημεία στο κέντρο της πόλης, σε πάρα πολύ κοντινή απόσταση. Αυτό σημαίνει οτι ο καθένας μπορεί άνετα να επιλέξει ποιες μπάντες θέλει να παρακολουθήσει, ανεξαρτήτου venue. Το γεγονός θεωρούμε είναι πολύ σημαντικό. Σε αντίστοιχα άλλα φεστιβάλ στο παρελθόν, η μεγάλη απόσταση κάνει μεγάλο μέρος του κοινού να αποκλείσει εκ των προτέρων καλλιτέχνες που παίζουν σε πιο απομακρυσμένα venues.

*Photo by Koen De Gussem

Ας περάσουμε λοιπόν στις εντυπώσεις μας από μερικά από τα live που ζήσαμε στο Roadburn 2019.

Crippled Black Phoenix

Οι Crippled Black Phoenix ήταν η μπάντα που άνοιξε το Koepelhal την Πέμπτη 11 Απριλίου μόλις στις 15:10. Και παρά την ώρα, ο χώρος ήταν σχεδόν γεμάτος. Ο Justin Greaves και η παρέα του, συνολικά οκτώ άτομα, έκαναν ένα από τα μεγαλύτερα σετ, διάρκειας σχεδόν 2.5 ωρών. Η επίσκεψή τους στο Roadburn ήταν μάλιστα ο τελευταίος σταθμός της περιοδείας τους, σε ένα μεγαλειώδες κλείσιμο για αυτούς.

Έπαιξαν 4 κομμάτια από το “Great Escape”, ταυτόχρονα καλύπτοντας όλη την δισκογραφία τους. Ο ισορροπημένος και πεντακάθαρος ήχος έθεσε τη βάση για ένα πολύ απολαυστικό λάιβ. Χωρίς ιδιαίτερη κίνηση επί σκηνής, αλλά με περίσσια επικοινωνία με το κοινό και διάθεση, ήταν προσιτοί και συγχρόνως απόλυτοι στον επαγγελματισμό τους, καταφέρνοντας να δημιουργήσουν έντονη ατμόσφαιρα, παρά το φως που γλιστρούσε από τα παράθυρα του Koepelhal. Πολύ θετική έκπληξη το The Golden Boy That Was Swallowed By The Sea των Swans και μεγαλειώδες κλείσιμο με μια περίτεχνη διασκευή στο Echoes των Pink Floyd. Μία πραγματικά θεαματική εκκίνηση για το φεστιβάλ.

*Photo by Paul Verhagen

Molasses 

Μία από τις σημαντικότερες εκπλήξεις και επιτυχίες του φετινού Roadburn. Μία μπάντα που δημιουργήθηκε και έγραψε μουσική μετά από προτροπή των ίδιων των διοργανωτών.

Οι Molasses έχουν τις ρίζες τους στους θρυλικούς πλέον The Devil’s Blood. Όταν οι τελευταίοι διαλύθηκαν το 2013, ο βασικός συνθέτης τους Selim Lemouchi κυκλοφόρησε το άλμπουμ “Earth Air Spirit Water Fire”. Με πολλά προσωπικά προβλήματα, αποφάσισε να τερματίσει την ζωή του τον Μάρτη του 2014. Πέντε χρόνια μετά, οι Molasses δημιουργούνται με πρώην μέλη των Devil’s Blood, συμπεριλαμβανομένης της τραγουδίστριας Farida Lemouchi, συν μέλη από τους Birth Of Joy και Donnerwetter. Με αρχικό και κύριο σκοπό τους να τιμήσουν τον Selim, δημιούργησαν νέες συνθέσεις, τις οποίες και παρουσίασαν για πρώτη φορά στο φετινό Roadburn.

Αφήνοντας λοιπόν το Koepelhal κατευθυνθήκαμε προς την μεγάλη σκηνή του “013”. Εκεί συναντηθήκαμε με δυο φίλους, μέλη των Dool, στις τάξεις των οποίων βρίσκονται ο πρώην drummer και πρώην μπασίστας των Devil’s Blood, θέτοντας μία αρκετά φορτισμένη ατμόσφαιρα πριν την έναρξη.

*Photo by Koen De Gussem

Οι Molasses βρέθηκαν στη σκηνή για 1 ώρα και 10 λεπτά και ήταν πραγματικά εντυπωσιακοί. Σε ένα live που, κατά την γνώμη μας, συγκαταλέγεται στα 5 καλύτερα του φετινού φεστιβάλ, η μπάντα μας παρέδωσε ένα άψογο σετ με έντονες επιρροές από 70s progressive rock, ντυμένο με υποβλητική ατμόσφαιρα, πολλά κιθαριστικά βιρτουόζικα περάσματα mid-70s χαρακτήρα. Μακρές συνθέσεις κατά κανόνα, οι οποίες όμως δεν κούρασαν σε κανένα σημείο. Το αντίθετο. Πότε με επιμονή σε ένα συγκεκριμένο riff, το οποίο διατηρούσε την ατμόσφαιρα, και πότε με συχνές εναλλαγές, απέδειξαν οτι η δημιουργία αυτής της μπάντας έχει απόλυτο νόημα, αλλά και μέλλον. Στο δεύτερο μισό του live οι ρυθμοί ανέβηκαν ακόμα παραπάνω, με επιπλέον αναφορές τόσο σε πρώιμους Uriah Heep όσο και σε ELP, δίνοντας ακόμα περισσότερη ποικιλομορφία. Τέλος, για τα φωνητικά της Farida δεν έχουμε να σχολιάσουμε πολλά. Το βάθος, το εύρος, η τεχνική αλλά και το συναίσθημα που ξέρουμε από τους Devil’s Blood είναι παρόντα στους Molasses και με το παραπάνω.

Μπορείτε παρακάτω να ακούσετε το πρώτο τους EP.

Anna Von Hausswolff 

Ήταν η πρώτη φορά που θα βλέπαμε ζωντανά την 32άχρονη μουσικό από τη Σουηδία, με τις προσδοκίες μας να είναι αρκετά ανεβασμένες. Και κύριος υπεύθυνος ήταν ο Michael Gira των Swans. Ο οποίος στην συνέντευξή του στο ClockSound ανέφερε πρώτη την Anna Von Hausswolff όταν τον ρωτήσαμε για ενδιαφέρον καλλιτέχνες από τη σημερινή μουσική σκηνή.

Η συναυλία ήταν μέρος της θεματικής ενότητας The Burning Darkness, την οποία έκανε curate ο Tomas Lindberg των At The Gates.

Με μία μικρή καθυστέρηση λίγων λεπτών, μπήκαμε στην κύρια αίθουσα του 013. Το live είχε μόλις αρχίσει και ο χώρος ήταν πραγματικά γεμάτος. Χωρίς οθόνη στο υπόβαθρο, με το σκοτάδι να σπάει από κόκκινους ή μπλε κυρίως φωτισμούς, η Anna Von Hausswolff στέκονταν στη μέση, πίσω από τα πλήκτρα, περιτριγυρισμένη από διάφορα μικρότερα μουσικά όργανα. Γύρω της στέκονταν οι μουσικοί της. Έξι σε αριθμό. Δύο κιθάρες, μπάσο, τύμπανα, πλήκτρα/κρουστά και ένα μέλος ακόμα υπεύθυνο για πλήθος ακουστικών εφέ. Ο ήχος ήταν τέλειος και η φωνή της αληθινά εντυπωσιακή! Άριστη τεχνική, βάθος, ζεστασιά αλλά και απόγνωση, γέμιζαν ασφυκτικά τον χώρο, κάνοντάς μας να αναρωτιόμαστε πώς βγαίνει τόση δύναμη από την μικροκαμωμένη Σουηδή. Όλο το κοινό έμοιαζε μαγεμένο από την υποβλητική ατμόσφαιρα που δημιουργούσε η φωνη της και η άριστη μουσική υπόκρουση.

*Photo by Paul Verhagen

Οι μουσικοί στέκονταν ακίνητοι καθ’ όλη τη διάρκεια του live, ενώ η ίδια άφησε τη θέση της σε λίγες στιγμές για να έρθει μπροστά με sludge κιθαριστικά riffs. Συνολικά η συναυλία διήρκεσε 1 ώρα και 10 λεπτά, με 4 από τα 5 κομμάτια του τελευταίου δίσκου “Dead Magic” και 2 από το “The Miraculous” του 2015. Και τα 70 αυτά λεπτά, με έκπληξη συνειδητοποιήσαμε οτι ήταν τα κορυφαία του φετινού Roadburn για μας. Μία καλλιτέχνιδα η οποία έχει εμφανείς επιρροές από Swans αλλά διατηρεί έναν προσωπικό και πολύ έντονο χαρακτήρα. Και ζωντανά η ένταση της τέχνης της γίνεται πολύ περισσότερο εμφανής, σε σχέση με τις στούντιο ηχογραφήσεις.

*Photo by Paul Verhagen

Emma Ruth Rundle 

Ομολογώ οτι δεν γνώριζα την Emma Ruth Rundle πριν το Roadburn και μου είχε κάνει εντύπωση το διπλό booking για ένα δικό της live και ένα με τους Thou. Γύρω στις 20.00 το βράδυ της Πέμπτης, κύματα επισκεπτών άρχισαν να κατευθύνονται προς το Koepelhal. Ο χώρος γέμισε τόσο που δημιουργήθηκαν απίστευτες σειρές απέξω σε αναμονή πιθανής εξόδου θεατών. Με τους σεκιουριτάδες να βάζουν έναν για κάθε ένα που έβγαινε, αρκετοί τελικά έμειναν ανικανοποίητοι και έχασαν την εμφάνισή της. Αυτή ήταν και η μοναδική αντίστοιχη κατάσταση που είδα προσωπικά στο φετινό Roadburn, με τους διοργανωτές να μην φαντάζονται την τεράστια αυτή εκδήλωση ενδιαφέροντος. Του χρόνου στη Main Stage από ότι φαίνεται!

*Photo by Paul Verhagen

Ζωντανά, η Emma Ruth Rundle βγάζει ένα ύφος αρκετά κοντά σε αυτό των Red Sparowes (των οποίων είναι και μέλος). Αργόσυρτοι ρυθμοί, δυναμικότατα ξεσπάσματα, μελωδικά post κιθαριστικά περάσματα από την ίδια και τρία ακόμα μέλη στα τύμπανα/κιθάρα/μπάσο, όλα ακολουθούμενα από την καταπληκτική φωνή της. Πότε ευάλωτη και πότε γεμάτη τραχύτητα, η Emma Ruth Rundle χρωματίζει έντεχνα το σκοτεινό μουσικό υπόβαθρο. Ένα συνολικά πάρα πολύ ενδιαφέρον live, διάρκειας μίας ώρας.

*Photo by Koen De Gussem

Την επόμενη μέρα, η Emma Ruth εμφανίστηκε στη σκηνή με τους Thou. Εμείς ήμασταν στους Grails και χάσαμε την συνεργασία αυτή δυστυχώς, η οποία έκλεισε με μία καταπληκτική διασκευή στο Hollywood των Cranberries.

 

Και σαν τα ανωτέρω να μην ήταν αρκετά, από ότι φαίνεται και αυτό συνέβη στο skatepark, δίπλα από το Koepelhal!

 

 

Τις επόμενες μέρες ακολουθεί το δεύτερο και τελευταίο μέρος του άρθρου μας για το φετινό Roadburn Festival, με τις εντυπώσεις μας από τους Triptykon, Sleep, Cave-In, At The Gates, Grails κ.α.

*Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους διοργανωτές, και ιδιαίτερα την Becky Laverty, για την πρόσκλησή τους να καλύψουμε ξανά το Roadburn Festival, αλλά και για την τέλεια φεστιβαλική εμπειρία που κατάφεραν να προσφέρουν σε εμάς και τους υπόλοιπους επισκέπτες.

*Ευχαριστούμε επίσης τους φωτογράφους για το υλικό που πρόσφεραν και την καταπληκτική δουλειά που έκαναν. Μπορείτε παρακάτω να δείτε τα στοιχεία τους. Για περισσότερο φωτογραφικό υλικό, μπορείτε να επισκεφτείτε τις σελίδες τους.

*Η φωτογραφία τίτλου ανήκει στον Koen De Gussem.

Paul Verhagen:

Instagram: @paul_verhagen_photo

Facebook: @verhagenpaul

Facebook page: @achromemoments

E-mail: info@paulverhagen.nl

Website: http://www.paulverhagen.nl

Twitter: @AchromeMoments

Koen De Gussem:

Instagram: @visual.violence

Facebook: @visual.violence / https://www.facebook.com/visual.violence/

E-mail: koen_ehg@yahoo.co.uk

No twitter, no website

Μπαίνω στο Fuzz ακριβώς στο πρώτο ακόρντο του Hopefulessness. Πρώτη εντύπωση το graffiti σκηνικό background με κόκκινα (για αρχή) έντονα φώτα, με αισθητική δυτικής μεσοαστικής περιοχής των τελών του ’80.

Η αίσθηση είναι πολύ χαλαρή και γεμάτη ενέργεια. Είναι έκδηλο από το πρώτο λεπτό πως δεν πρόκειται για συγκρότημα αυτό που παρουσιάζεται. Είναι η Barnett, με star quality να ρέει από παντού και δύο (πολύ καλοί κατά τα λοιπά) συνοδευτικοί μουσικοί να προσδίδουν απλώς groove στις κιθάρες της πρωταγωνίστριας.

Η παρουσία, η έκφραση, η φωνή και, σε πολύ μεγάλο βαθμό, η κιθάρα, είναι απόλυτοι κυρίαρχοι στο χώρο - είναι σαφές πως πρόκειται για one woman show. Αυτό δε δημιουργεί κανένα κενό στην παράσταση, αναρωτιέμαι απλώς αν μία μπάντα με μεγαλύτερο ρόλο θα μπορούσε να κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον το live. Eιδικώς κάποια σημεία, π.χ. χαρακτηριστικών και έξυπνων δεύτερων φωνητικών θα μπορούσαν να είναι πολύ επικρατέστερα και η εμπειρία πιο ολοκληρωμένη.

H επιρροή της σκηνής του Seattle είναι έκδηλη αλλά σερβίρεται πολύ ανεπιτήδευτα, σαν ένα τζαμάρισμα σε γκαράζ (δεν ψαρώνουμε, το σετ είναι 100% επαγγελματικό και δουλεμένο στο χιλιοστό). Και λόγω του πολύ ιδιαίτερου physique της Barnett και του ακραία εκφραστικού προσώπου της (αξίζει κανείς να δει το live από κοντά, είναι ακαταμάχητη), η μιάμιση ώρα του live με κομμάτια που δεν έχουν ιδιαίτερη ποικιλομορφία και εναλλαγές κατακτά μία μόνιμη γοητεία και ενδιαφέρον. Ένας συνδυασμός χαράς και απογοήτευσης στα μάτια της περφόρμερ, καθαρή λάμψη σταρ που δεν προσπαθεί ιδιαίτερα.

Η Barnett προβάλλει παρά πολύ καλά το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της, το smart, που κατέχει τόσο στιχουργικά όσο και από κιθαριστικής πλευράς και το οποίο πλαισιώνει με το ανεπιτήδευτο περφόρμανς . Σε όλες τις λεπτομέρειες, στο στήσιμο των ενισχυτών, στα τελειώματα των κομματιών - που βέβαια δεν είναι λεπτομέρεια - στις δύο ατάκες που θα πει στον κόσμο, στις απρόσμενες αλλαγές tempo, αξιοποιεί μέσα στο σετ όλες τις, περιορισμένες, δυνατότητες για twist στο καθαρό ροκ εν ρολ. Ξεχωρίζοντας αυτόματα με τον τρόπο αυτό από τους δεκάδες καλλιτέχνες και συγκροτήματα στον κόσμο που παίζουν το ίδιο πράγμα.

Εντυπωσιακή η κιθάρα που βγαίνει με εξαιρετική πιστότητα, brilliant δυναμικές και στηρίζει τα κομμάτια σχεδόν στο ίδιο επίπεδο με τη φωνή – εδώ βέβαια πέραν του ήχου τονίζεται και η δεινότητα της Barnett όχι τόσο στο τεχνικό κομμάτι (που δεν είναι είναι και απαραίτητο στη μουσική αυτή), αλλά στην πρωτοτυπία των ιδεών και στη εξέλιξη τους μέσα στο πολύ συγκεκριμένο πλαίσιο του ροκ.

Το setlist ήταν από όλη τη δισκογραφία, με σχεδόν όλο το "Tell Me How You Really Feel" να παίζεται με ωραία ζωντανή ροή και δυναμικές.

Για encore από το άλμπουμ με τον Κurt Vile παίζει solo το Let It Go και η μπάντα κάνει join για τα Anonymous Club και History Eraser σε χαλαρό τζαμάρισμα και χαιρετισμός.

Όπως λέει και ο αρχισυντάκτης μας σπίτι δε βάζω να την ακούσω. Αλλά λαηβ είναι το κάτι άλλο. Να πω πάντως πως το πιο προσωπικό και ενδιαφέρον “Tell Me How You Really Feel” για πρωινή οδήγηση λειτουργεί σαν ένα καλό εσπρεσάκι λούνγκο.

Μία ακόμα επιβεβαίωση ότι το σοβαρό καθαρό ροκ αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην Αυστραλία.

Venue: Fuzz Live Music Club, Athens

Date: 16.05.2019

Hosted by: Fuzz Productions

Photos by Afroditi Zaggana Photography

Gallery on Facebook