ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Plisskën Festival 2017 - Liars, Mac DeMarco, Jessy Lanza, κ.α. (Day 2)

Η πρώτη ημέρα του φετινού Plissken μένει στην ιστορία ως μια από τις σημαντικότερες των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας σε επίπεδο φεστιβάλ.

Ήταν σε τέτοιο σημείο ο πήχης που θα ήταν αδύνατο και η 2η να κινηθεί στο ίδιο επίπεδο, κατάφερε όμως να μας παραδώσει το πιο σημαντικό live του 2-μέρου (Liars), το πιο απολαυστικό (Mac DeMarco) και να κλείσει το φεστιβάλ με τον πλέον υποδειγματικό τρόπο, καθιστώντας το τελικά ένα από τα πιο σημαντικά που έχουμε δει ποτέ στην Ελλάδα. 

 

Tops

Το indie σχήμα από το Μόντρεαλ του Καναδά βγήκε στην κύρια σκηνή του Plisskën στις 19.45, ζεσταίνοντας το κοινό που άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύεται. O lo-fi ήχος των Tops, έχει έναν vintage αέρα και μια αίσθηση νοσταλγίας, με τα ζεστά φωνητικά της γλυκύτατης, αλλά στατικής ως προς τη σκηνική παρουσία, Jane Penny να ενισχύουν αυτό το κλίμα.

 

LIVE/171201-plissken-winter-festival-2017/festival-2017-day2-tops.jpg

 

Χωρίς κορυφώσεις στην εμφάνισή τους και με τη γλυκιά τους παρουσία (πασπαλισμένη με μπόλικη ζάχαρη), έστρωσαν το χαλί για τη συνέχεια της βραδιάς, ζεσταίνοντας τη Main Stage.

Η εμφάνιση των Tops μου θύμισε την ευχάριστη μουσικούλα που βάζουμε στο ραδιόφωνο, πριν έρθουν οι καλεσμένοι στο σπίτι, χωρίς ποτέ να αναρωτηθούμε τι κομμάτι παίζει και ποιος τραγουδάει.

 

LIVE/171201-plissken-winter-festival-2017/festival-2017-day2-tops.jpg

(Alexis Karahalios)

 

Jessy Lanza

Σαν αερικό πέρασε από την κεντρική σκηνή η γλυκύτατη Jezzy Lanza για λιγότερο από μια ώρα. Πριν ένα χρόνο την είχαμε δει στο Club To Club στο Τορίνο και λόγω των αλληλοκαλυψεων με την κεντρική εκεί σκηνή, δεν καταφέραμε να την δούμε για πάνω από 10 λεπτά. Συνεπώς αποτελούσε απωθημένο και το φετινό Plisskën μας έδωσε την ευκαιρία να την δούμε στην Αθήνα, από το μακρινό Καναδά.
 
LIVE/171201-plissken-winter-festival-2017/festival-2017-day2-lanza1.jpg
 
Φέρνοντας στο μυαλό σε επίπεδο κινήσεων την Grimes, μας παρέδωσε ένα σετ που χτίστηκε προς στο καλύτερο κατά τη διάρκειά του. Ήταν δυσδιάκριτο βέβαια κατά πόσον η Lanza δούλευε «ζωντανά» με τον εξοπλισμό της. Ήταν σημεία που με τα φωνητικά τον «άφηνε» για αρκετό διάστημα, με μερικώς ή όχι προηχογραφημένα να τρέχουν. Υπήρχαν όμως και στιγμές που δούλευε από πάνω στον εξοπλισμό της, όπου φαίνονταν οι δυνατότητές της να δημιουργήσει σε πραγματικό χρόνο.
 
LIVE/171201-plissken-winter-festival-2017/festival-2017-day2-lanza1.jpg
 
 
Η ουσία είναι ότι αποτέλεσε από τις πολύ καλές εμφανίσεις της 2ης βραδιάς, μας έκανε να χορέψουμε, ειδικά από από τη μέση του προγράμματος της και μετά, και απέδειξε για ποιο λόγο λαμβάνει μέρος στα κορυφαία ηλεκτρονικά φεστιβάλ του κόσμου, μεταξύ των οποίων και το Day For Night στο Τέξας, το οποίο το ClockSound πρόκειται να καλύψει επίσημα στα μέσα του Δεκέμβρη.
(ΥΖ)
 

Coby Sey

O Coby Sey είναι ένας νέος βρετανός παραγωγός και MC από το Λονδίνο που φέτος κυκλοφόρησε το EP "Whities" στο γνωστό label Young Turks, του οποίου είχε πέρσι προηγηθεί πέρσι το 7” "Shields / I Have To". Ο νεαρός μουσικός εμφανίστηκε στη σκηνή του Tunnel σε μία ώρα σχετικά χαμηλής προσέλευσης, στις 20:30, αλλά παρά το γεγονός αυτό και παρά την περιορισμένη δισκογραφία του μας παρουσίασε ένα πολύ ενδιαφέρον set.

 

festival-2017-day2-cobysey1

 

Ο ήχος του μουσικά βασίζεται σε industrial και drone ήχους, χτίζοντας συμπαγείς ατμόσφαιρες πάνω στις οποίες αναπτύσσονται ρυθμικά μοτίβα σε hip-hop ύφος. Το βάρος στο set του δίνεται πρωτίστως στο μουσικό κομμάτι, αλλά διανθίζεται συχνά από ραπάρισμα. Το σύνολο της παρουσίας του παραπέμπει λιγότερο στο τυπικό hip-hop και περισσότερο σε κλασικά industrial και πειραματικά σχήματα. Παρόλο που ο ήχος στο Tunnel ήταν σχετικά χαμηλός σε ένταση, ο Coby Sey κατάφερε και κράτησε αυξημένο το ενδιαφέρον του κόσμου που επέλεξε να τον παρακολουθήσει και για περίπου πενήντα λεπτά και μας παρουσίασε ένα set στο οποίο υπήρχε καλή ισορροπία ανάμεσα στον θόρυβο και την ατμόσφαιρα, αποτελώντας μία πολύ ευχάριστη έκπληξη.

(Iraklis Skoteinos)

 

Iguana Death Cult

Άφησα τη Jessy Lanza, η οποία ήταν αρκετά μακριά από τα ακούσματά μου και κατευθύνθηκα προς την Republic Stage, όπου εμφανίστηκαν οι Ολλανδοί Iguana Death Cult. Το συγκρότημα από το Rotterdam παίζει ένα κράμα proto-punk, ψυχεδελικής garage και lizard rock και, διάολε, ξέρει να κάνει live.

 

LIVE/171201-plissken-winter-festival-2017/festival-2017-day2-IguanaDeathCult2.jpg

 

Αστείρευτη ενέργεια, γρήγορα και φλεγόμενα riffs και τρελός χορός από το κοινό, το οποίο έφτασε ως τη σκηνή μετά από προτροπή του τραγουδιστή, αποτέλεσαν τα χαρακτηριστικά μίας από τις κορυφαίες εμφανίσεις της δεύτερης μέρας του φεστιβάλ.

 

LIVE/171201-plissken-winter-festival-2017/festival-2017-day2-IguanaDeathCult.jpg

 

Κάθε χρόνο το Plisskën μας δίνει τη δυνατότητα να ανακαλύψουμε ορισμένα μικρά μουσικά διαμάντια που υπάρχουν ανά τον κόσμο. Σε αυτήν την κατηγορία ήταν για φέτος οι Iguana Death Cult. Θα τους ξαναδούμε με την πρώτη ευκαιρία.

(Alexis Karahalios)

 

Liars

O πανύψηλος Angus Andrew εμφανίστηκε στη σκηνή ντυμένος ως νύφη. Και σάρωσε τα πάντα στο διάβα του! Οι Liars ήταν ισοπεδωτικοί, κυριαρχώντας στις εντυπώσεις μας, αποτελώντας χωρίς δεύτερη σκέψη το καλύτερο live act του φετινού Plisskën.

 

festival-2017-day2-liars2

 

Τα φώτα ήταν σταθερά πάνω στα keyboards και στον drummer ο οποίος χτύπαγε με μανία τα ντραμς του, ενώ ο Angus δε φωτιζόταν ποτέ ευθέως, ωστόσο η μορφή του θα μείνει ανεξίτηλη στην ιστορία του φεστιβάλ. Για περίπου μία ώρα όργωσε τη σκηνή παίζοντας με το φόρεμά του, δημιουργώντας εντυπωσιακές εικόνες στο ημίφως, στο οποίο βρέθηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του σόου.

 

festival-2017-day2-liars1

 

Η άγρια νύφη της σκηνής, μας άρπαξε από τα μούτρα και πραγματοποίησε ένα μανιώδες τουρ στις μεγάλες στιγμές του συγκροτήματος, παίζοντας και αρκετά κομμάτια από το τελευταίο άλμπουμ "TFCF".

Παρακολουθήσαμε ένα εντυπωσιακό μείγμα post-punk, dance-punk, experimental rock, electronica με καταιγιστικά ξεσπάσματα noise-rock, από τα οποία προέκυψε ένα εντυπωσιακά ομοιογενές και συμπαγές μουσικό αποτέλεσμα. Ο κόσμος έγινε μία μάζα η οποία χοροπήδαγε ασταμάτητα, γοητευμένη από τη σκηνική παρουσία του Angus Andrew.

 

festival-2017-day2-liars3

 

Η ωμή ομορφιά της εμφάνισης των Liars, τα οργισμένα - σχεδόν υστερικά - ουρλιαχτά που κατά διαστήματα εξαπέλυε ο τραγουδιστής διακόπτοντας βίαια τα πιο μελωδικά περάσματα, ο παρανοϊκός χορός του και η ποικιλομορφία στον ήχο, κάνουν την εμφάνιση των Liars να αποτελεί σημείο αναφοράς στην ιστορία του φεστιβάλ. Μετά από αυτήν την avant garde εμφάνιση, μπορούμε να παραδεχτούμε ότι μιλάμε για ένα από τα πιο υποτιμημένα συγκροτήματα των τελευταίων ετών.

(Alexis Karahalios)

 

Mac DeMarco

Ύστερα από ένα καταιγιστικό live των Liars και του front man του σχήματος Angus Andrew αναρωτιόμασταν πραγματικά τι θα μπορούσε μετά από μια τέτοια εμφάνιση να εντυπωσιάσει το Αθηναϊκό κοινό. Ειλικρινά διαψευστήκαμε ευχάριστα γιατί τόσο ο Mac DeMarco συνοδεία της μπάντας που τον συντρόφεψε σε αυτό το τελευταίο live της ευρωπαϊκής του περιοδείας όσο και όλοι εκείνοι που είτε είχαν την περιέργεια να ακούσουν τη μουσική αυτού του χαμογελαστού cool τύπου από το Edmonton της Alberta του Καναδά ή ακόμα και οι πιστοί ακόλουθοί του που βοήθησαν στο να γεμίσει το συγκεκριμένο stage, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα θετικής ενέργειας, γέλιου και χορού, που για τον γράφοντα αποτέλεσαν το highlight του φετινού Winter Plisskën Festival μαζί και σε ισόποσες δόσεις με την εμφάνιση των Liars.

 

festival-2017-day2-macdemarco3

 

O Demarco μαζί με τους υπόλοιπους 4 μουσικούς συνδαιτυμόνες του βγήκαν στην σκηνή του Main Stage και ούτε λίγο ούτε πολύ μας διασκέδασαν για περίπου 1.30 ώρα με κομμάτια τόσο από το “Salad Days” (2014, διαβάστε την κριτική μας εδώ) και από το πιο πρόσφατο album του “This Old Dog” (2017), καθώς επίσης και με διασκευές κομματιών φιλτραρισμένων στο μουσικό ύφος και την ιδιοσυγκρασία του καλλιτέχνη.

Ο DeMarco παρόλο το χιούμορ του, γνωρίζει καλά ότι υφολογικά η μουσική που έχει κυκλοφορήσει από το 2012 είναι αδύνατον να σε κρατήσει σε ένα συνεχόμενο επίπεδο ευθυμίας (για αυτόν είναι η ίδια του η φύση) που ενδεχομένως να αναζητούσε και ό ίδιος από ένα live καλλιτέχνη που θα ήθελε να παρακολουθήσει. Ενώ τα επίπεδα τύμπανα, τα πιασάρικα choruses, οι vibrato διακυμάνσεις στην κιθάρα μαζί με ένα φωνητικό στυλ αλά Damon Albarn δημιουργούν μια εξαιρετική “lazing on a sunny afternoon...in the summer time” ατμόσφαιρα για τουλάχιστον το πρώτο μισό της συναυλίας, αυτά δεν είναι αρκετά για να σε κρατήσουν σε υπερδιέγερση για την υπόλοιπη ώρα.

Και εκεί ακριβώς είναι που υπεισέρχεται η ιδιοσυγκρισιακή περσόνα του προσφιλούς Mac να κάνει τη διαφορά τόσο με την επιλογή των μουσικών του όσο και με την επιλογή κομματιών που σε κάνουν να τον αποκαλέσεις ένα πραγματικό performer της indie rock εποχής που διανύουμε μουσικά γιατί  ο ίδιος δεν ξεχνά τα μουσικά του ακούσματα, πού και πώς μεγάλωσε, αλλά ταυτόχρονα τι σημαίνει να διακωμωδείς τον ίδιο σου τον εαυτό και τη μουσική βιομηχανία της οποίας είσαι πλέον μέρος.

 

festival-2017-day2-macdemarco2

 

Με σατυρική επικοινωνιακή διάθεση, video games του 1980 να προβάλλονται στο video wall της αίθουσας και μουσικά διαλείμματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης αλά Barry White να εναλλάσσονται με τα ρυθμικά sections κομματιών όπως το Paranoid των Black Sabbath, το “Don't Fear The Reaper” των Blue Oyster Cult, το “Walking On The Moon” των Police και τoν Demarco να ξεσπά σε άγριους λαρυγγισμούς συνοδεία βρετανικών punk ρυθμών του ‘80, ο ίδιος και οι μουσικοί του φάνηκαν να ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν καθώς η διάθεση του κοινού έφτανε στην κορύφωσή της.

Το εξαιρετικό του γνώρισμα τελικά αναρωτήθηκα ποιο είναι: Η μουσική του ευφυΐα, το χιούμορ του ή η “the kids are alright” συμπεριφορά και φιλοσοφία που φαίνεται να έχει για τη ζωή και άρα για τη μουσική που κάνει; Σε αυτό το σημείο λοιπόν φεύγοντας ο ίδιος από το μπροστινό μέρος της σκηνής για να αναλάβει το ρόλο του ντράμερ έδωσε τη σκυτάλη και το μικρόφωνο στον περιοδεύοντα ντράμερ του σχήματος Joe McMurray για να βγάλει τα απωθημένα του... όπερ και εγέννετο!

 

festival-2017-day2-macdemarco1

 

Τραγουδώντας φάλτσα και προσκαλώντας το κοινό να τραγουδήσει μαζί του το “Under The Bridge” των RHCP και το “In da Club” του 50 Cent, ο McMurray άφησε τη σκηνή βουτώντας πάνω στα σηκωμένα χέρια του κοινού για επιστρέψει στα μουσικά του καθήκοντα και ο Demarco να αναλάβει και πάλι τα ηνία του show. Εκεί ακριβώς είναι που κατάλαβα τι τελικά είναι αυτό που τον έχει κάνει τόσο δημοφιλή τελευταία αλλά και τη μουσική του... σίγουρα όλα τα παραπάνω καθώς και αυτή η οικειότητα που σε αφήνει να νιώσεις χωρίς ακριβώς να μπορείς να προσδιορίσεις ποιον δικό σου ή φίλο η γνωστό σου θυμίζει...ο Mac Demarco με την εμφάνισή του κατάφερε να μας κερδίσει και να γίνει ο δικός μας “Μάκης” όπως άλλωστε προσφωνήθηκε από το γεμάτο ευφορία κοινό του. Ευχόμαστε να τον ξαναδούμε και και προσμένουμε με περιέργεια και ανυπομονησία τι άλλο θα μας παρουσιάσει από την Jizz Jazz φαρέτρα του.

(Kostis Grimanis)

 

Romare

Μέσα στα συντρίμμια της Main Stage του φεστιβάλ που είχαν αφήσει ο Mac Demarco και η παρέα του και με κάποιους από τους θεατές να παραμένουν για να παρακολουθήσουν το ανερχόμενο αστέρι της Ninja Tune, κύριο Archie Fairhurst, ο γνωστός στο κοινό της ηλεκτρονικής σκηνής του Ηνωμένου Βασιλείου και ως Romare βγήκε στη κεντρική σκηνή κατά τη 1.00 πμ περίπου συνοδευόμενος από ακόμα δύο μουσικούς στο φλάουτο, μπάσο, σαξόφωνο και φυσικά/ηλεκτρονικά percussions. Η προσδοκία μας να παρακολουθήσουμε τον συγκεκριμένο αυτόν conceptual καλλιτέχνη ήταν μεγάλη και αυτό όχι γιατί είχαμε παρακολουθήσει στο παρελθόν live του αλλά ακριβώς επειδή οι κυκλοφορίες του από το 2012 και έπειτα όπως τα Meditations on Afrocentrism, LoveSongs: Part 2 και ιδιαίτερα η τελευταία του “Projections” είναι πάρα πολύ καλές!

 

festival-2017-day2-romare2

 

Το live set του Romare συνοδεία φυσικών οργάνων απέδειξε στους παρευρισκόμενους ποιες ακριβώς είναι οι ρίζες και οι μουσικές προσλαμβάνουσες του εν λόγω καλλιτέχνη, ο οποίος καθόλη τη διάρκεια της εμφάνισης του έκανε αυτό που ξέρει αρκετά καλά, αναμιγνύοντας τη δική του μουσική με samples της jazz, των blues, της  folk, της country και της afro μουσικής του ‘70, δημιουργώντας ένα collage ήχων με βάση τις βαριές acid μπασογραμμές, μεταπηδώντας μεταξύ του  funk, της jazz-house και της disco. Παρόλα αυτά, τόσο το μέγεθος του Venue και ενδεχομένως και η ώρα που εμφανίστηκε δεν τον βοήθησαν να φτάσει συναισθηματικά εκείνη την κορύφωση που περιμέναμε και να τη μεταδώσει στο κοινό του!

 

festival-2017-day2-romare1

(Kostis Grimanis)

 

 

Autarkic

Πίσω από το όνομα Autarkic είναι ο Nadav Spiegel, ένας νέος ισραηλινός μουσικός και παραγωγός από το Tel Aviv, ο οποίος έχει κυκλοφορήσει τα δύο τελευταία χρόνια δύο πολύ καλά albums “Can You Pass The Knife?” και “I Love You, Go Away”. Η μουσική που παράγει είναι σχετικά ιδιόρρυθμη καθώς βασίζεται στο βασικό ύφος club παραγωγών, αλλά αισθητικά περιέχει πολλά new wave και electro στοιχεία, ενώ στα περισσότερα κομμάτια του προσθέτει τα φωνητικά του. Το setup με το οποίο εμφανίστηκε στη σκηνή του Aquarium στις 12:00 ήταν αρκετά ενδιαφέρον καθώς απαρτιζόταν από sampler, synth, drum machine και φυσικά μικρόφωνο, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο μία άμεση live αίσθηση στην εμφάνισή του.

Το υλικό που μας παρουσίασε στη διάρκεια σχεδόν μιάμιση ώρας εμφάνισή του ήταν σαφώς πιο σκληρό ηχητικά από τις studio δουλειές του. Όπως είχε υποσχεθεί και σε συνέντευξη που παραχώρησε στο ClockSound λίγες ημέρες πριν τη διεξαγωγή του φεστιβάλ, ο σκοπός του ήταν να δώσει την καλύτερή του εμφάνιση και πράγματι τα κατάφερε. Υφολογικά το υλικό που παρουσίασε ενίοτε φλέρταρε με το techno καθώς περιείχε πολλά τμήματα με δυνατά beats και αφαιρετικούς ήχους και ενίοτε είχε new wave και industrial στοιχεία, που παρέπεμπαν σε παλαιότερα sets του Dj Hell. Τα φωνητικά του, επίσης πιο «ξερά» ηχητικά συγκριτικά με το πώς ηχούν στα albums του ολοκλήρωναν την industrial αυτή αίσθηση και λειτούργησαν θετικά στον κόσμο που έδειξε να απολαμβάνει την εμφάνισή του χορεύοντας προσηλωμένος στο set του. Συνολικά μας πρόσφερε την καλύτερη αμιγώς “clubbing” εμφάνιση και ενδεχομένως μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του φετινού Plisskën Festival.

(Iraklis Skoteinos)

 

Lady Leshurr

Στο ασφυκτικά γεμάτο Tunnel Stage του διήμερου φεστιβάλ η Lady Leshurr μας απέδειξε εμπράκτως γιατί την αποκαλούν την βασίλισσα της grime σκηνής από το Λονδίνο.

Η Melesha O'Garro με το ιδιαίτερο της στυλ, τον ξέφρενο ρυθμό της και την πληθωρική και άκρως επικοινωνιακή προσωπικότητά της συνοδεία του dj με τον οποίο έφτασαν στην Αθήνα ύστερα από μία συγκλονιστική εμφάνιση στο Παρίσι έκαναν ακριβώς αυτό: “ήρθαν, είδαν και κατέκτησαν” το αθηναϊκό κοινό υπό τους γνώριμους ήχους της Αγγλικής garage, του RnB, της drill και του grime.

 

festival-2017-day2-Lady-Leshurr-1

 

H Lady Leshurr αποτίοντας φόρο τιμής στη Missy Elliott και τον Eminem για την ταχύτατη εκφορά του ρυθμικού τους λόγου απέδειξε όχι μόνο ότι μπορεί να ραπάρει τουτοιοτρόπως αλλά ότι το χιούμορ και μια “Positive Mental Attitude” φιλοσοφία ζωής είναι πάρα πολύ σημαντικά για αυτήν και τις εμφανίσεις της και τη θετική ενέργεια που θέλει να μεταφέρει μέσω αυτών. Τόσο η πολύ καλή της διάθεση που βρισκόταν αντίκρυ στο Αθηναϊκό κοινό για πρώτη φορά όσο και η ζεστή υποδοχή που της επιφύλασσε το τελευταίο την έκαναν να αισθανθεί οικεία με τους παρευρισκόμενους, να μας χαρίσει πολύ καλές στιγμές ενδεχομένως ενός εκ των highlights του φετινού Winter Plisskën.

 

festival-2017-day2-Lady-Leshurr-1

 

Τα προβλήματα έντασης που παρουσιάστηκαν κατά τη διάρκεια της συναυλίας της μπορεί να την έκαναν να ζητά επανειλημμένως τη συνδρομή των ηχοληπτών του show αλλά ουδέποτε αυτό - θα λέγαμε - αφαίρεσε κάτι από τη μαγεία και τον πνευματώδη λυρισμό της συγκεκριμένης performer! ΄Οσοι πιστοί παρέμειναν μέχρι το τέλος του show της Lady Leshurr έφυγαν άκρως ικανοποιημένοι χωρίς φωνή, πόδια και με την άμεση ανάγκη για μια αλλαξιά στεγνά ρούχα. Την ευχαριστούμε!

(Kostis Grimanis)

 

Το ClockSound.gr ήταν χορηγός επικοινωνίας του φετινού Plisskën, το οποίο προσπαθήσαμε να καλύψουμε με τον καλύτερο τρόπο μέσω συνεντεύξεων (Liars, Autarkic), μέσω του οπτικοακουστικού υλικού στα social media και τελικά με τις εντυπώσεις μας που μόλις διαβάσατε.

Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε την παραγωγή του Plisskën για την πρόσκλησή του και ευχόμαστε στα παιδιά και το φεστιβάλ να συνεχίσουν τη καλή τους δουλειά και να διατηρήσουν αυτό το ξεχωριστό και διαφοροποιημένο φεστιβάλ με τον ίδιο τρόπο τα επόμενα χρόνια.

Σχετικά άρθρα