ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram
Festival Calendar
Festival Calendar
Pitchfork Music Festival Paris 2016 - M.I.A., Explosions In The Sky, DJ Shadow

Pitchfork Music Festival Paris 2016 - M.I.A., Explosions In The Sky, DJ Shadow

Γνωρίζοντας μόνο κατά ένα μέρος τους καλλιτέχνες του φετινού Pitchfork φεστιβάλ Παρίσι, βρέθηκα σε μια απρόσμενη περιπέτεια ως ρεπόρτερ σε ένα διεθνούς φήμης φεστιβάλ.

Δεν ήθελα επίσης να προκαταβάλω τον εαυτό μου και να επηρεαστώ από τη φήμη των καλλιτεχνών, ακόμα και για αυτούς που δεν τους έχω σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Από τη M.I.A., της οποίας οι δάφνες είναι αδιαμφησβήτητες έως τους Explosions In The Sky τους οποίους είχα την τύχη να δω πριν 10 χρόνια!

Το φετινό Pitchfork Paris πρότεινε στο κοινό του μια μεγαλύτερη ποικιλία μουσικών και με γνώμονα την ανακάλυψη για νέων και περίεργων τάσεων για έναν κόσμο που αδημονεί και την ποιότητα και νέους ήχους.

Αυτό θεωρούμε ότι είναι και ένα στοίχημα που κέρδισε: δεν υπήρξε καλλιτέχνης, ο οποίος δε στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, και δεν τιμήθηκε ανάλογα με την παρουσία του στο φεστιβάλ, στο οποίο εγώ ως λάτρης της μουσικής είχα την τύχη να παρεβρίσκομαι, μεταξύ του πολύ ποιοτικού και συνειδητοιποιημεπνου κοινού.

Είδαμε ένα φεστιβάλ το οποίο παρέκλινε με τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν από τους "κλασικούς" σχηματισμούς (τραγουδιστής / μπασίστας / κιθαρίστας / ντράμερ) και ανέδειξε διαφορετικούς τρόπους μουσικής έκφρασης με το αδιαμφισβήτητο ταλέντο. Στο line-up παράλληλα με λιγότερο ή περισσότερο προφανή τρόπο αναμειξε όλα τα είδη μουσικής.

 

Day 1: Επιστροφή στη σωστή μουσική των 70's

 

Aldous RH

Η πρώτη βραδιά περιλάμβανε την οξεία φωνή του Aldous RH, ο οποίος φορώντας το μεγάλο μαύρο καπέλο του, και ένα στυλ hippie απατηλά νωχελικό, πήγε να αξιοποιήσει την funk ενέργεια και ήθελε να μας κάνει να χορέψουμε μεν, αλλά ταυτόχρονα μας μετέφερε και σε μια πιο υποτονική κατάσταση: το στοίχημα πέτυχε κατά κάποιον τρόπο... υπό την έννοια ότι "υπάρχει ακόμα αγάπη", χαμόγελο, και μας έκανε να νιώσουμε ότι ξαναζήσαμε σε μια εποχή όπου το μότο είναι "η αγάπη ήταν δύναμη"...

 

Suuns

Από τους Parquet Courts με το πολύ αποτελεσματικό NYC punk, ως τους Suuns με τους οποίους νιώθαμε ότι έπαιζαν σαν να βρίσκονται στο φεγγάρι σε συνθήκες χωρίς βαρύτητα που μας κρατούσαν με ένα περίεργο τρόπο σε μια ηλεκτρισμένη αναμονή, τις ισχυρές και μακρόσυρτες λούπες και εκρηκτικές κιθάρες.

 

 

Το show τους ήταν μεγάλο και άξιζε τον κόπο με εξαιρετικά θετικό αποτέλεσμα, χαμένοι στο χρόνο, με βαθιές αναπνοές και αδύναμους στίχους έκαναν την ατμόσφαιρα με ένα περίεργο τρόπο ερωτική.

 

Floating Points

Σειρά ο Floating Points τον οποίο ανέμενε με προσμονή το κοινό και ειδικά οι φαν του που δεν ήταν λίγοι: η ατμόσφαιρα πιο «μαθηματική ροκ» με γεωμετρικά σχήματα στον προτζέκτορα μας έκαναν να πιστεύουμε στη "λογική" με έναν διαφορετικό τρόπο από αυτόν που ξέρουμε.

Στο live του αισθανθήκαμε ένα προφανές πάθος για την τζαζ και την πειραματική μουσική, όπως και στον Brandt Bauer Frick, ο οποίος παρουσίασε στο κοινό διαφορετικά μουσικά είδη.

Η ακρόαση των στούντιο ηχογραφήσεων του Floating Points δημιουργούν στον ακροατή μια αιθέρια και ήρεμη ατμόσφαιρα, σε αντίθεση με τη ζωντανή του εμφάνιση όπου μας παρουσιάζει γρήγορα και τεχνικά drums, ενώ οι νότες από τα πλήκτρα ή την κιθάρα καλύπτονταν από μια προοδευτική συσσώρευση των ηχητικών στρωμάτων από όργανα όπου το καθένα χειριζόταν από μουσικούς που ήταν πολύ συγκεντρωμένοι στα καθηκόντά τους.

Ο Floating Points μας έκανε να μη συγκεντρωνόμαστε όχι μόνο στους πολύ μελετημένους ήχους αλλά και στα visuals.

Ο Sam Shepherd αν και προέρχεται από τα ηλεκτρονική σκηνή, στη ζωντανή του έκδοση αποκαλύπτει μια μάλλον πιο progressive rock και τονίζει πολύ μουσικούς στη σκηνή και τη συσσώρευση των ρυθμών και ήχων.

Το ίδιο θα λέγαμε ότι ίσχυσε και με τον Todd Terje την επόμενη ημέρα, ο οποίος θα μπορούσε να επικριθεί για στρατηγικό λάθος από το μέλλον: μετά από μια εμφάνιση όπως αυτή, αναρωτιέται κανείς πώς θα μπορούσε να επιστρέψει στο δικό του εξοπλισμό, όταν με τόσο πετυχημένο τρόπο με αυτούς τους μουσικούς που τον συνόδευαν (The Olsens) πετυχαίνει ένα τόσο ζωντανό live αποτέλεσμα;

Και εδώ τίθεται το ερώτημα: Πού βρίσκεται σήμερα λοιπόν η θέση του καλλιτέχνη σε σχέση με τη μουσική που δημιουργεί και σε σχέση με τους συνεργάτες του; 
Αυτό το ερώτημα επανερχόταν στο μυαλό μας κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ.
 
 
 
Chet Faker 
 
Κάθε βραδιά επέβαλε το στιλ της και με βάση τους headliners, και το πρώτο βράδυ με το όνομα του αυτού διόλου ευκαταφρόνητο: ο Chet Faker (a.k.a. Nick Murphy).

Επίσης, δεν ήταν η πρώτη συνεργασία της βραδιάς. Το ερώτημα που τίθεται εδώ επίσης, στην περίπτωσή του είναι αν πρέπει να εξετάσουμε την ποιότητα του έργου του από μόνο του ή σε ποια σειρά βρίσκεται το όνομα του καλλιτέχνη στις συνεργασίες και προς τα που είναι οι προβολείς στραμμένοι. (Drop The Game σε συνεργασία με τον Flume), το πόσοι μουσικοί είναι στη σκηνή (μουσικοί, πολλοί, και ταλαντούχοι), οι διασκευές (No Diggity από Blackstreet) ή η φωνή;

Πράγματι, η τεχνητή φωνή με μοντέρνα μέρη του Faker, το hipster προφίλ του κοκκινομάλη λατίνου εραστή διαπιστώθηκαν και περισσότερο έμειναν στο μυαλό μας ως σλόγκαν διαφήμισης παρά κάτι ευχάριστο αισθητικά.
 
Ο Murphy, ως ένας πραγματικός άντρας, πηγαινο-ερχόταν από το ένα στο άλλο άκρο της σκηνής, χωρίς διακοπή, με χορό χωρίς σταματημό, τραγουδώντας μέσα απ' την ψυχή του, αλλά μερικές φορές ξέμενε από αναπνοές (αλλά ο Nick είναι pro, πρέπει ακούγεται πάντα σωστός...) και θέλει πάση θυσία να είναι το αστέρι: Μην ανησυχείς, Nick, τα κορίτσια δεν έχουν μάτια για σένα!
 
 
DJ Shadow
 
Βρισκόμαστε λοιπόν σε ένα φεστιβάλ στο οποίο παρακολουθούμε πολλές συνεργασίες μεταξύ καλλιτεχνών και με πολλές γέφυρες μεταξύ ειδών μουσικής. Αλλά για μένα ο DJ Shadow ήταν αυτός που έκλεψε τη παράσταση από τον Nick: Κάποιοι θα πουν ότι οτο σετ του ήταν παλιομοδίτικο, αλλά ήταν καταπληκτικό με κάθε τρόπο: το beat, γραφικά, το μονταζ / layout, to scratching και up to date με την σύγχρονη μουσκική dj-ing.
 
Ο Shadow τελευταία δεν έχει τόσο όσο άλλα αναδυόμενα σχήματα, οι οπαδοί του όμως ήταν εκεί για επιβεβαιώσουν: DJ Shadow και τα 25 χρόνια της καριέρας του είναι εκεί και δεν πεθαίνουν. Με την εντιμότητα, την επιδεξιότητα έμπειρου παλιαού ορολογοποιού και την επικοινωνιακή συμπεριφορά (μιλούσε πολύ συχνά ανάμεσα στα samlpes) έχει τη δυνατότητα να λειτουργεί χωρίς να χάνει τα μηνύματά του.
 

Ο καλλιτέχνης που δεν επιθυμεί πλέον να μόνο να "ο τύπος με τα samples", ξεκίνησε την εμφάνισή του με 3 διαιρούμενες οθόνες , αντάξιες των καλύτερων ταινιών επιστημονικής φαντασίας και με μουσικές που μας θύμισαν Boards of Cananda και Stars of the Lid που καλύπτονται στη συνέχεια big beats, χαρακτηριστικά του DJ για να μας βάλει στο δικό του σύμπαν.

DJ Shadow, ο παππούς της electro? οπως Υπό το φως του Laurent Garnier εξελίσσεται το στυλ του και ο Shadow συνεχίζει να πέρνει ρίσκο, κάτι που επιβεβαιώνεται από το mix / "σκάνδαλο" στο Μαϊάμι 2012, το οποίο κριθηκε ακατάλληλο το σύνολο "άτοπο" από τον διοργανωτή της εκδήλωσης. Αυτό αποδεικνύει ότι από την άποψη του DJ-ing παραμένει στην πρώτη γραμμή, ξέρει πώς να ανανεώνεται, γνωρίζει τις τάσεις, ενώ παραμένει πιστός στο στυλ του.

Στο σετ του στο Pitchfork Paris έπαιξε και το Rabbit In Your Headlights (1998 Radiohead σε συνεργασία με Unkle) και πολλά τραγούδια από το άλμπουμ του, συμπεριλαμβανομένων πολλών guest εμφανίσεων. Κατάφερε να πυροδοτήσει φωτιά στο κοινό οπτικά και με τους "untrendy"ρυθμούς του footwork. 

Το μόνο αρνητικό είναι ότι ακούγοντας ζωντανά το άλμπουμ του, διαπιστώσαμε ότι το εκτέλεσε όπως και στη στούντιο ηχογράφηση, με εξαίρεση κάποια scratches για να του προσδόσει μια πιο ζωντανή μορφή. Στο Pitchfork Paris είχε περιορισμένο χρόνο και ίσως δε μπορύσε να απλώσει πολύ το σετ του. Ωστόσο, το πλαίσιο παρέμεινε ιδανικό για ζωντανή, κινηματογραφική ατμόσφαιρα.

 

 

 

 

 

Day 2: Hip indie rock και τραγουδιστές
 
 
Porches
 

Porches, μία από τις θετικές εκπλήξεις του φεστιβάλ αυτό! Μια μπάντα από το Κλίβελαντ του Ohio... ενός από τα "Swing" states που πρόσφατα κάνει τη διαφορά. Το λευκό Midwest καλά κρατεί εκεί. Η εμφάνιση του τραγουδιστή Aaron Maine στο Augustine του New Yorker Blood Orange πέρασε απαρατήρητη.

Με μια vintage αισθητική αλλά αποτελεσματική, κάτι που επιβεβαίωσαν τα Be Appart και Lynchien. Σαν να επιστρέψαμε στη δεκαετία του '90 σε μια ομάδα μαθητών γυμνασίου, αλλά μόνο μικρούς σε φυσική όψη..

Η φωνή του Aaron Maine θυμίζει αυτή του Mark Kozelek κατά μια οκτάβα πιο πάνω και ακόμα περισσότερο (!), τα πλήκτρα με μπλουζάκι κοκαλιάρη, ενώ ο μπασίστας θύμιζε την διάσημη D'arcy Wretzky των Smashing Pumpkins. Ο τραγουδιστής ξεκινά κάποια αστεία και καταφέρνει να προσελκύσει την προσοχή με ειλικρινή απλότητα και μελωδίες καλά παιγμένες και αβίαστες.

Παίζοντας με τον ήχο κατεστραμμένων κασετών ήχου, η ομάδα σπάει το επιφανειακό και κιτς κλίμα να φέρει ένα άγγιγμα νοσταλγικής μελαγχολίας, παίζοντας ήχους που θυμίζουν την Ghost Culture του Λονδίνου.

 

Brandt Brauer Frick

Οι Brandt Brauer Frick έχουν εν τω μεταξύ οργανώσει έναν τραγουδιστή με τους τραγουδιστές του... χωρίς μουσικούς! Θα θέλαμε να δούμε πώς παράγουν τη διάσημη ηλεκτρονική μουσική στυλ χρησιμοποιώντας ακουστικά όργανα και πετάλια εφέ. Πού ήταν αυτοί οι διάσημοι μουσικοί κληρονόμοι των Kraftwerk που έπαιζαν με τον τρόπο του Binkbeats;
 
Flavien Berger 
Ο Flavien Berger είναι ο μόνος καλλιτέχνης που εκπροσωπεί τη Γαλλία στο φεστιβάλ. Ως μέρος μιας νεο-γαλλικής κίνησης γεμάτης μαύρο χρώμα, μίξη ποίησης, cold wave, και ένα άγγιγμα πανκ (βλ. την μπάντα Inigo Mongoya)
 
Με την εμφάνιση που θυμίζει τον ρεαλιστή ζωγράφο Gustave Courbet και την τόσο γοητευτική γαλλική προφορά, Ο Flavien παίζει για τα απογοητευμένους lovers και μας βυθίζει σε ένα ελαφρύ και ονειρικό σύμπαν που θυμίζει γαλλικές μπάντες της δεκαετίας του '80, με synth και φωνητικά εφέ. Είναι σε θέση να μας μεταφέρει σε μια γοητευτική έκσταση.

 

Explosions In The Sky

Οι Τεξανοί Explosions In The Sky με το που ξεκίνησαν έβγαλαν αμέσως ένα τεράστιο ήχο, headbanging και ραχιαίες στροφές ακραία θύμιζαν τους ανθρώπους του Sludge. Αλλά η μουσική, όπως την γνωρίζουμε, παρέμεινε πιστή στον εαυτό της, πολύ γλυκιά που πάντα μεταφέρει τις καρδιές μας στον ουρανό ή μας θυμίζει τις καλύτερες αγαπημένες αναμνήσεις.
 

 

Bat for Lashes

Οι Bat for Lashes Bat έφτασαν απλά, χωρίς αναμονή, με μερικά κεριά σαν σκηνικό ... Στη σκηνή, η Natasha Khan συνοδευόμενη από τον chiorist / keyboardist, με πολλούς φαν, φοράει τα διάσημα κόκκινα φορέματα και με όργανα που θυμίζουν την Kate Bush στο Wuthering Heights.

Πράγματι, πράγματι, από το ντεμπούτο του στην ταινία μικρού μήκους "Madly", η Nathasha Khan μεταφέρεται σε έναν κόσμο σχεδόν μυστικιστικό και προσπαθεί να μεταφέρει μαζί του ένα κοινό λιγότερο πεισμένο από αυτή την έμπνευση παρά από τις ίδιες τις εκστατικές μελωδίες.
 
 
 
Todd Terje & The Olsens
 
Μετά ο Todd Terje ως αποτελεσματικός DJ (αλλά με αδιάφορο πρόσωπο) συνοδευόμενος από τους αδελφούς Olsen ως έμπειρους μουσικούς, ζέστανε το Grande Halle de La Villete με ρυθμούς ντίσκο, σε αναμονή για την άφιξη των υπέρτατων αστεριών Moderat.
 
Moderat
 
Εκείνοι ταλαντούσαν ένα αριστοτεχνικό και σχολαστικό σύνολο με ένα brio που μας άφησε ίσως λίγο απογοητευμένο όταν έπρεπε να τελειώσουν. Στη συνέντευξη τους που μας έδωσαν στο ClockSound πριν λίγες ημέρες στο  BIME Festival στο Bilbao, μίλησαν για τον περιορισμένο χρόνο που προσέφερε η μορφή του φεστιβάλ και η απογοήτευση μοιράστηκε επίσης ως απόδειξη στο τέλος όπου δεν μπορούσαν να μας αποχαιρετίσουν.
 
Θα μπορούσα προσωπικά να αισθανθώ τα αποτελέσματα: το τελευταίο άλμπουμ που προσαρμοσμένο στα γούστα των φαν, τα εξαιρετικά γραφικά των Pfanderei και των projections και των laser να μας πείθουν όλους. Στην μια αποθεωτική για τους ίδιους βραδιά έπαιξαν ένα σετ που θύμιζε Βερολινέζικη βράδια. Λαμβάνοντας υπόψη το χορό και τη συμμετοχή του πλήθους, των οπτικών και του φωτισμού, απογοητευτήκαμε όταν έπρεπε να πούμε αντίο: προφανώς θέλαμε να ακούσουμε πολύ περισσότερο..
 
Ο εθισμός δεν είναι ότι η προσωπικότητα του τρίτου και το τέλειο ταξίδι τους. Θεωρούμε ότι οι μελωδίες τους είναι πιασάρικες, ο ήχος «καθαρός», αλλά τα τραπεζομάντιλα και τα εικαστικά συστήνουν ένα νέο είδος μουσικής.
 
Συνεργαζόμενο με πολλούς καλλιτέχνες του Βερολίνου, το τρίο δεν ξέχασε να τους ευχαριστήσει στο ευρύτερο κοινό. Μερικά χρόνια εμπειρίας επέτρεψαν την ανάπτυξη ενός πολύ καινούργιου στυλ, με οπτικά που θυμίζουν ακόμη και τον νεοκλασικισμό, τον σύγχρονο χορό και τα χέρια του γλύπτη Ροντέν, την ακρίβεια των ηχητικών και οπτικών εγκαταστάσεων του Ιάπωνα Ryoji Ikeda και ήχους που προέρχονται από την Fever Ray των The Knife.
 
 
Ημέρα 3: hip hop αφηρημένη και dance club
 

Ο Joey Purp άνοιξε το χωρό της 3ης ημέρας με μια παράσταση άξια καλής αμερικάνικης hip hop και σημείο αναφοράς για κάθε οπαδό του είδους. Οι καλλιτέχνες που ακολούθησαν όπως η Bonzai ήξεραν πώς να μοιράζονται με το κοινό τη φωνή τους και την ευχαρίστησή τους να είναι εκεί! Το Σάββατο και τελευταία ημέρα του φεστιβάλ είναι πολλά υποσχόμενη. Αλλά με το πλήθος που συσσωρεύτηκε, ειδικά κατά τη διάρκεια της συναυλίας του ΜΙΑ, αισθανόμασταν πολύ γρήγορα ότι αυτή μια καλή θέση μπροστά στη σκηνή θα είναι ήταν πολύ δύσκολη...

 

Joey Purp - Bonzai

Ο Joey Purp που ήταν ενθουσιασμένος που ήταν στο πρώτο μέρος της εμφάνισής του, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να σφίξει χέρια και να «νιώσει το πλήθος». Η Bonzai, μια φωνή που θυμίζει την Kelela, μας έκανε να χορέψουμε, ακολουθώντας της τους ρυθμούς της, με ποτήρια μπύρας να εκτοξεύονται και πέφτουν πάνω σε κεφάλια των θεατών.

Αυτό το πρώτο πάρτι της βραδιάς (πριν από την Abra) είναι σχεδόν τέλειο και γεμάτο εκπλήξεις, μέχρι όμως τους βαρετούς θα έλεγα Whitney, Minor Victories και Warpaint. 
 
Mount Kimbie - Whitney - Warpaint
 
Δεν ανέφερα την στατική συναυλία των Mount Kimbie παρόλο που το live τους ήταν καλό, το κοινό σχετικά έπλητε, και σε σύγκριση με τις προηγούμενες εμφανήσεις της ημέρας, όπως αυτή του τραγουδιστή-drummer των Whitney που αγκάλιαζε τον αδελφό του στο πάτωμα και με ένα μπουκάλι φθηνό κρασί αναφωνούσε ότι είναι πολύ cool τύποι, ή τον παλιομοδίτικο και υπερτιμημένος φεμινισμός των Warpaint, με τα κύπελλα των 30 ευρώ, και τις εκτυπωμένες τσάντες και άλλα κοσμήματα DIY που πωλούνταν στον επάνω όροφο μόνο τυχαία δεν ήταν.
 
Minor Victories
 
Οι Minor Victories παίζουν σε άλλη κατηγορία, εξίσου βαρετή. Εκτός από κάποιους ευχάριστους post-rock στίχους, η τραγουδίστρια και οι φίλοι της δυσκολεύτηκαν να μας πείσουν, υπενθυμίζοντας το ανάλογο σκηνικό των Brandt Brauer Frick ("θανατηφόρο λάθος που έβαλε στο προσκήνιο αυτούς τους χαρακτήρες). Μετά τις πρώτες έντονες στιγμές της μέρας, είχαμε την εντύπωση ότι ζούμε μετά το γεγονός ενός γεύματος τη στιγμή του τυριού...
 
Αbra
 
Ως εκ τούτου είμασταν σε αναμονή για το επιδόρπιο. Και η Αbra ήταν η γλυκιά θεά. Με τη νεανική της γοητεία και το σωστό τραγούδι της, ήταν η θεά, ειδικά και για τα media που την επαινούν. Aπελευθερώνει την ενέργειά της χωρίς φόβο και χωρίς να κάνει πάρα πολλά, αλλά το σετ φαίνεται πάρα πολύ καιρό για αυτό το ανερχόμενο αστέρι που δεν περιορίζεται στη φωνή του αλλά και στο drum machine, στις λούπες και στο χορό. Εξακολουθεί να έχει το πλεονέκτημα της φρεσκάδας των 10's μέσα από τους σχηματισμούς που θυμίζουν 90's.
 
M.I.A.
 
Το ακροατήριο συσσωρεύτηκε πολύ πριν από το τέλος της εμφάνισης της M.I.A. μπροστά από τη σκηνή, στην οποία δείχνει ήδη μια μεγάλη εγκατάσταση που θυμίζει σκηνικά από το κλιπ του "Borders".
 
Ένα ψηλό μεταλλικό πλέγμα 3 μέτρων με LED, πορτοκαλί και πράσινο χρώματα που κυριαρχούν σε κόκκινο χρώμα, προβολές βίντεο, bodybuilded χορευτές, και μια κουρασμένη M.I.A. που κινείται περιορισμένα, βυθισμένη σε μια πορσελάνη με πορτοκαλί αδιάβροχο μεγέθους XXXL και τεμαχισμένη κουβέρτα, αλλά το πιο σημαντικό, ακολουθούμενη από ένα εξίσου μυώδες σώμα - φωτιά που ακτινοβολεί φλογερή ενέργεια.
 
Παρά τα σκηνικά και την παρουσία του μεγάλου αστεριού, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι η ενέργεια της μουσικού δεν ήταν αυτό που περίμενε το κοινό.


Ωστόσο, αυτό δεν με εμποδίζει να σκέφτομαι ότι είναι μια σπουδαία καλλιτέχνης. Παραμένει μια έξυπνη και ανεξάρτητη επιχειρηματικά καλλιτέχνης, ικανή να εφεύρει τον εαυτό της ως ταυτότητα και ταυτόχρονα να διατηρήσει τη δημοτικότητά της χάρη σε μια μεγάλη ειλικρίνεια όσον αφορά τις πεποιθήσεις της.

Η αναμονή για το live της ήταν ίσως πολύ πιο μεγάλη από την πλευρά των οπαδών, απ' ότι αναμενόταν, ώστε να το ικανοποιήσει.

Το MIA δε με έκανε να χορεύψω (αλλά και το κοινό με εμπόδισε επίσης, πρέπει να παραδεχτώ), αλλά άνοιξε τον χωρό για τους Acid Arab στο Ανατολικό techno, τον Motor City Drum Ensemble, τον Daphni και τους Tale of Us. Αναμφίβολα, μια νύχτα για όλους, ένα φεστιβάλ χορού, με αλκοόλ και συναντήσεις. 

 

Photos by Yu Chieh Chan

Photos on Facebook: Day 1Day 2Day 3

 

*Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την Super! και την Anne-Lise από το τμήμα επικοινωνίας του κορυφαίου Pitchfork Festival, για την πρόσκλησή τους για να καλύψουμε επίσημα και αποκλειστικά για την Ελλάδα την φετινή έκδοση του φεστιβάλ.

Σχετικά άρθρα