ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Green Day - Revolution Radio

Rate
4

«Η μεγάλη επιστροφή!»

«Οι παλιοί Green Day είναι εδώ!»

Δύο σχόλια που συνοψίζουν 2-3 απόψεις που δυστυχώς έτυχε να ακούσω πριν την ακρόαση του δίσκου. Παρακολουθώντας τη μουσική σκηνή/βιομηχανία επί σειρά ετών γίνεται φανερό οτι έρχεται η στιγμή όπου νομοτελειακά θα αρχίσουν αναλόγου τύπου σχόλια για μία κυκλοφορία. Πολλές φορές ακόμα και μετά από ένα και μοναδικό επιφανειακό άκουσμα του δίσκου στο υπόβαθρο κατά τη διάρκεια μπυροποσίας με φίλους. Αποτέλεσμα νοσταλγίας και ελπίδας οτι μια παλιά αγάπη θα είναι επιτέλους παρόν ξανά με την ίδια δυναμική.

Συγκεκριμένα οι Green Day είναι μια μπάντα η οποία καβάλησε το κύμα του καλιφορνέζικου punk στα 90s, βρήκε απήχηση από πολύ μεγαλύτερο κοινό (λόγω της πιο pop προσέγγισης), γράφοντας την ίδια στιγμή ομολογουμένως αρκετά καλά κομμάτια με πολύ άμεσους στίχους οι οποίοι δεν θα μπορούσαν παρά να γίνουν οι ύμνοι μερικών από τους τότε teenagers. Μετά και το Insomniac του 1995 κυμάνθηκαν όμως στη μετριότητα, με εξαίρεση την πρόσκαιρη ανάκαμψη με το American Idiot το 2004.

Fast Forward 12 χρόνια μετά και όντως οι πραγματικοί Green Day είναι εδώ! Με τα γνωστά μέτρια άλμπουμ που μας έχουν συνηθίσει τα τελευταία 20 χρόνια τώρα, τα οποία πρέπει να ξεψαχνίσει κανείς ενδελεχώς για να βρει τα 2-3 singles όλα και όλα που αξίζει ίσως να ακούσει.

Η έναρξη του νέου άλμπουμ γίνεται με το Somewhere Now, με μερικά southern rock στοιχεία στην κιθάρα και στο γύρισμα της φωνής στο ρεφρέν, το οποίο όμως κάνει τον ακροατή τελικά να αναρωτιέται πόσες ώρες κοιμήθηκε εχθές και γιατί ξαφνικά χασμουριέται. Η συνέχει με το Bang Bang. Οι ρυθμοί ανεβαίνουν, με τη μπάντα να ηχεί στο γνώριμο punk ύφος της. Ωραία και ασυνήθιστη η γέφυρα με πιο ανατολίτικη κιθάρα και κάπως θαμμένα φωνητικά. Έχουμε το πρώτο single!

Στο ομώνυμο Revolution Radio οι Green Day παίζουν το κλασικό groovy κουπλέ που μας παρουσιάζουν έδω και χρόνια, συνοδευόμενο από ένα απολύτως ανέμπνευστο ρεφρέν. Η επόμενη τριάδα (Say Goodbye, Outlaws, Bouncing Off The Walls) είναι εκνευριστικά κακή, αλλά όχι όσο το Still Breathing, για το οποίο οι Green Day ανατρέχουν προφανώς στην Katy Perry για έμπνευση.

...και για να μην ταλαιπωρούμαστε όλοι μας παραπάνω, τα δύο λοιπά singles που αξίζουν από το δίσκο είναι τα Too Dumb To Die και Troubled Times. Ώρα τώρα να ξανακάνουμε την μουσική απόλαυση βάζοντας στο πικάπ λίγο Anti-Flag ή Rise Against.

 

 

 

07.10.2016, Reprise

 

Σχετικά άρθρα