ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Release Athens 2019 - Iggy Pop, James, Shame, etc (Day 2)

Η δεύτερη ημέρα του φετινού Release ήταν ίσως και η πιο αναμενόμενη, έχοντας ως headliner τον θρυλικό Iggy Pop, με τον κόσμο να γεμίζει από νωρίς την Πλατεία Νερού. Όσον αφορά το οργανωτικό κομμάτι του φεστιβάλ, τα πράγματα κύλησαν ομαλά, τα χρονοδιαγράμματα τηρήθηκαν ευλαβικά, ενώ τα παιδιά που ήταν στα περίπτερα συνέβαλαν στο γιορτινό κλίμα του φεστιβάλ.

Μελανό σημείο ήταν η απόφαση του Release να απαγορεύσει τη διέλευση των αυτοκινήτων κάτω από τη γέφυρα, στερώντας εκατοντάδες θέσεις άνετου παρκαρίσματος στον κόσμο. Αυτή η κίνηση έφερε δικαιολογημένα γκρίνια σε μεγάλη μερίδα του κοινού, δημιουργώντας μποτιλιάρισμα και σύγχυση, χωρίς να δοθούν σοβαρές εξηγήσεις για την απόφαση αυτή.

Ας περάσουμε όμως στο καθαρά μουσικό κομμάτι της δεύτερης ημέρας του φεστιβάλ.

 

The Dark Rags

Τη δεύτερη ημέρα του φεστιβάλ άνοιξαν οι the Dark Rags, πραγματοποιώντας ένα αξιοπρεπέστατο live μπροστά στον λιγοστό κόσμο που βρέθηκε κάτω από τον καυτό ήλιο. Με garage punk μελωδίες και έντονη σκηνική παρουσία μας υποδέχτηκαν στην Πλατεία Νερού, κερδίζοντας την προσοχή μας. Όπως είναι αναμενόμενο, οι μπάντες που εμφανίζονται αυτές τις (βάρβαρες) ώρες μπροστά σε τόσο λίγο κοινό, και παράγουν τόσο σοβαρό και στιβαρό αποτέλεσμα είναι άξιες συγχαρητηρίων. Θα επιδιώξουμε να τους ξαναδούμε σε κάποιο μικρότερο venue.

 

The Dark Rags

Photo by Manos Kalafatelis 

(Alexis Karahalios)

 

 

The Noise Figures

Μετά τους Dark Rags, βγήκαν στη σκηνή του Release οι Noise Figures. Πολύ δυνατή σκηνική παρουσία, φουλ γκάζια με garage ψυχεδελικό ήχο και με ώριμη σκηνική παρουσία, οι Noise Figures μας παρουσίασαν κομμάτια από τους τελευταίους δίσκους τους, παίζοντας και αυτοί μπροστά στο λιγοστό κοινό που ακόμα συνέρεε στην Πλατεία Νερού. Παραβλέποντας τις αντίξοες συνθήκες στις οποίες έπαιξαν και εστιάζοντας στο καθαρά μουσικό κομμάτι, οι Noise Figures πραγματοποίησαν μία εξαιρετική εμφάνιση, επιβεβαιώνοντας γιατί θεωρούνται από τις σημαντικότερες εγχώριες μπάντες.

 

Noise Figures3

Photo by Manos Kalafatelis 

(Alexis Karahalios)

 

 

Shame

Το τρίτο όνομα που ανέβηκε στη σκηνή του Release ήταν οι Shame, ένα από τα ραγδαίως ανερχόμενα συγκροτήματα της εναλλακτικής σκηνής. Ο ήλιος ήταν ακόμα καυτός, αλλά ο κόσμος συγκεντρώθηκε κοντά στη σκηνή για να τους απολαύσει.

Το πρώτο πράγμα που συνειδητοποιεί κανείς βλέποντας τους Shame είναι ότι θέλουν να κερδίσουν με το σπαθί τους την προσοχή μας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Αν και λίγο μετά το πέρας της εφηβείας τους, εμφανίστηκαν με μία ασυγκράτητη ορμή και σκληρή ροκ ωριμότητα, κάτι που θα ζήλευαν «μεγαλύτερες» μπάντες, μην αφήνοντας περιθώρια αμφισβήτησης ως προς την ποιότητα του live που θα παρακολουθήσουμε. Παρουσίασαν κατά κύριο λόγο κομμάτια από το debut album τους, “Songs of Praise”, όπως τα Concrete, One Rizla, Tasteless τα οποία έπαιξαν πολύ πιο δυνατά και παθιασμένα από ότι στον δίσκο, ενώ το νέο τους κομμάτι Human for a Minute, δείχνει ότι η δημιουργική δεξαμενή είναι γεμάτη και η μπάντα έχει πολλά να δώσει στη μουσική.

Οι Shame παρέδωσαν σεμινάρια στον rock πειραματισμό, προσφέροντας απλόχερα μία post punk έκρηξη στα αυτιά μας, με επιρροές κατά διαστήματα από μπάντες όπως οι Fugazi ή οι Fall. Ο τραγουδιστής, Charlie Steen δεν άργησε να βγάλει το πουκάμισό του και να αρχίσει τις βουτιές στο κοινό, σε ένα ανελέητο crowd surfing, μεταφέροντας στο κοινό την παθιασμένη ενέργειά του. Οι Shame κατέβηκαν από τη σκηνή μετά το Gold Hole, προσφέροντάς μας μία εκπληκτική live εμπειρία και μία έκρηξη ήχων και συγκινήσεων σε ένα από τα δυνατότερα live acts της χρονιάς. Liveάρα!

 

Shame12

Photo by Manos Kalafatelis 

(Alexis Karahalios)

 

 

James

Μια από τις αγαπημένες μπάντες του μουσικόφιλου κοινού στην Ελλάδα είναι οι James. Πρόκειται για την μπάντα που εγγυημένα γεμίζει τους συναυλιακούς χώρους στα μέρη μας, κερδίζοντας δικαίως χώρο και στα μεγάλα φεστιβάλ. Όταν ανακοινώθηκε το line up του Release, μου γεννήθηκε η απορία κατά πόσον κολλάει ως μπάντα με τις υπόλοιπες της δεύτερης ημέρας.

 

James7

Photo by Manos Kalafatelis 

 

Ο Tim Booth και το συγκρότημά του μας παρουσίασαν υλικό από όλη τη διαδρομή του συγκροτήματος, παίζοντας και πέντε κομμάτια από το τελευταίο άλμπουμ τους, “Living in Extraordinary Times” (2018). Στην αρχή ακούσαμε τα Come Home και Ring The Bells, ενώ ακολούθησε το αγαπημένο του κοινού Nothing But Love. Στην αρχή, η μπάντα έμοιαζε αποκομμένη από το κοινό, παρά την πλήρη σύνθεσή της και την πληθώρα των μουσικών οργάνων. Αν και αντικειμενικά ο ήχος ήταν πολύ καλός και οι ενορχηστρώσεις πλούσιες, δεν υπήρχε αυτή η ιδιαίτερη χημεία που υπήρξε σε άλλες εμφανίσεις του συγκροτήματος. Ήταν οι αυξημένες προσδοκίες μετά την εμφάνιση των Shame, ο εκνευρισμός του Tim Booth για τα κινητά ή η έλλειψη ενός συμπαγούς και στοχευμένου setlist; Δεν ξέρουμε τι φταίει, το θέμα είναι ότι ένιωθες έναν τοίχο να υψώνεται μεταξύ του κοινού και της μπάντας.

Λίγο μετά τα μισά, ο πάντα δραστήριος και έμπειρος Tim Booth έσπασε αυτόν τον τοίχο, με ένα παθιασμένο crowd surfing, το οποίο ξύπνησε το έως τότε δικαίως άνευρο κοινό. Υπό τους πιο ηλεκτρονικούς, dance ήχους από αυτούς που μας έχουν συνηθίσει, οι James έδεσαν καλύτερα πάνω στη σκηνή και το κοινό φάνηκε να τους απολαμβάνει περισσότερο. Ο Booth χόρευε με την ψυχή του, μίλαγε στον κόσμο και κράτησε τα αγαπημένα κομμάτια του κοινού, Getting Away With It (All Messed Up) και Sometimes για το τέλος, με το κοινό να συμμετέχει στα φωνητικά. Η εμφάνιση των James έκλεισε με την συγκινητική εκτέλεση του Sit Down, στο encore.

 

James.[1]

Photo by Manos Kalafatelis 

 

Η αλήθεια είναι ότι ο αειθαλής frontman των James είναι ένας χαρισματικός performer, ο οποίος φαίνεται ότι απολαμβάνει αυτό που κάνει, χορεύοντας ασταμάτητα πάνω στη σκηνή, με το δικό του ιδιαίτερο και παθιασμένο στυλ. Όμως, καμιά φορά τα φεστιβάλ κρύβουν παγίδες για κάποια συγκροτήματα, ακόμα και τα πιο έμπειρα. Όταν έχει προηγηθεί η καταιγιστική θύελλα των Shame, είναι δύσκολο για μια μπάντα που δεν είναι του ίδιου ύφους να ακολουθήσει στο ίδιο φρενήρες επίπεδο. Εδώ πρόκειται κατά τη γνώμη μου και για φάουλ του φεστιβάλ, το οποίο έβαλε τους James ανάμεσα στους Shame και τον Iggy Pop, κάνοντας την μπάντα να φαίνεται παράταιρη στο line up της δεύτερης ημέρας.

Επίσης ήταν και θέμα timing. Όσο καλό ήταν το timing για να δει κανείς τους Shame τώρα που βράζει το αίμα τους, τόσο κακό ήταν για τους James. «Και για τον Iggy;» θα ρωτήσει κάποιος. Για τον Iggy το timing είναι πάντα καλό…

(Alexis Karahalios)

 

 

Iggy Pop

Ήταν λίγο μετά τις 11 και η Πλατεία Νερού ασφυκτικά γεμάτη όταν στην σκηνή εμφανίστηκε ο άνθρωπος της ημέρας. Φορώντας φυσικά μόνο το παντελόνι του, με αξεσουάρ μια ζώνη και ένα λίθο δεμένο σε σκοινί γύρω από τον λαιμό του, ανέλαβε να κλείσει την δεύτερη μέρα του Release. Mε τον καλύτερο τo live ξεκίνησε άκρως δυναμικά, με κομμάτια που όλοι όση βρισκόμασταν εκεί έχουμε χορέψει κάποια στιγμή στη ζωή μας .

 

Iggy Pop1

Photo by Manos Kalafatelis 

 

Έτσι, πρώτες ακούστηκαν οι νότες του I wanna be your Dog. Αμέσως επικράτησε πανικός. Ο Iggy είχε ήδη αρχίσει να τρέχει πάνω κάτω στην σκηνή, γεμίζοντας όλο της το μήκος και πλάτος, ξεσηκώνοντας τον κόσμο. Όπως φάνηκε, προθεσή του ήταν να μας παρασύρει σε σφυροκόπημα κηρύσσοντας την έναρξη του gig. Έτσι, Gimme Danger, The Passenger και Lust for Life διαδέχτηκαν το ένα το άλλο, σε μία εισαγωγή τόσο έντονη και ψυχωμένη που θα τρόμαζε ίσως και εικοσάχρονους να την επιχειρήσουν.

Όμως, ο Iggy στα 72 του χρόνια, φαίνεται ότι διαθέτει όχι μόνο αποθέματα αλλά και περίσσεια punk ενέργειας. Πέρα, ωστόσο , από το τσαγανό και την φυσική κατάσταση, διαθέτει και την πνευματική ωριμότητα να προσφέρει ένα setlist αντάξιο της ιστορίας του. Το αναγνωρίσιμο λοιπόν ξεκίνημα έδωσε την θέση του σε κομμάτια όπως τα I’m sick of you, Some weird Sin και Repo Man. Search and Destroy και Τ.V. Eye μας έκαναν να χτυπιόμαστε ασταμάτητα. Την στιγμή που όλοι σκεφτόμασταν τον David Bowie, ήρθε η διασκευή στο The Jean Genie. Τραγούδια που για μουσικούς αυτού του διαμετρήματος αποτελούν κοινή ιδιοκτησία. Είχαμε λοιπόν την τύχη να απολαύσουμε τα 1969, Νο Fun και Real Cool Time, αλλά και το Sixteen.

 

Iggy Pop10

Photo by Manos Kalafatelis 

 

Ο Ιggy, σαν γνήσιος punk ήρωας, μας έδειχνε ότι πρέπει να κάνεις αυτό που γουστάρεις περισσότερο να κάνεις, σε όποιο σημείο της ζωής σου και της καριέρας σου και αν είσαι, ανεξάρτητα από τις προσδοκίες που έχουν από σένα. Όσον αφορά τις δικές μου προσδοκίες, η εμφάνισή του δεν τις ικανοποίησε απλά, αλλά τις υπερκέρασε. Είτε λίκνιζε χαρακτηριστικά το αδύνατο κορμί του, είτε έπινε από το punk-rock δισκοπότηρο που βάσταγε, είτε τυλιγόταν με την μεταξένια κάπα του, είτε έβαζε το ιστορικό τζάκετ με την λεοπάρδαλη στην πλάτη για να το βγάλει λίγο αργότερα, είτε κατέβαινε την σκάλα της σκηνής για να συναντήσει το κοινό στην “αρένα”, η εμφάνισή του ξεχείλιζε από αυτοπεποίθηση, πάθος, αγριάδα και ένστικτο. Τα πνευστά τα οποία είχε προσθέσει στην ενορχήστρωση και η πιο “στρογγυλή” εκτέλεση των κιθαριστικών σόλο ίσως απάλυναν λίγο τις γωνίες, όμως, ο ίδιος ήταν πάντα και παραμένει ένα αγρίμι.

 

Iggy Pop3

 

Ακριβώς πριν το τέλος παίχτηκε το Real Wild Child (Wild One), ενώ για το φινάλε η σκηνή έγινε κόκκινη για να μας παραδώσει μια εκπληκτική διασκευή του Red Right Hand, ενός τραγουδιού τόσο ταυτισμένου με τους Nick Cave & The Bad Seeds, που όμως ο Iggy έκανε απόλυτα δικό του για όση ώρα αρθρώθηκε από τα χείλη του. Έφυγα συγκλονισμένη- δεν βλέπεις κάθε βράδυ την ενσάρκωση του punk να δίνει μια εξαιρετική συναυλία.

(Anna Lefka)

 

Festival: Release Athens

Venue: Plateia Nerou, Faliro

Hosted by: Fuzz Productions

Written by: Alexis Karahalios & Anna Lefka

Photo by Manos Kalafatelis

Σχετικά άρθρα