ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Plisskën Festival 2019 | ClockSound Review

Όνειρο ήταν και πάει. Το φετινό Plisskën για μία ακόμα χρονιά μας άφησε και πάλι με τις καλύτερες εντυπώσεις. Από άποψη διοργάνωσης, ίσως καλύτερες από κάθε άλλη χρονιά. Το ελληνικό baby festival μεγάλωσε φροντίζοντας όχι μόνο να παρακολουθεί τα μαθήματά του, αλλά και να κρατά τις σωστές σημειώσεις, ώστε χρόνο με τον χρόνο να βελτιώνεται. 

Ο φετινός χώρος διεξαγωγής του φεστιβάλ ήταν ιδανικός: στην καρδιά της πόλης, με εύκολη πρόσβαση καθώς ο σταθμός του μετρό απέχει μόλις λίγα μέτρα από την Τεχνόπολη, με τις σκηνές ιδανικά κοντά την μία στην άλλη ώστε ο μουσικόφιλος που θέλει να τα τσεκάρει όλα να έχει την δυνατότητα, με πολλά stands για μπίρες, φαγητό, ξεκούραση και merchandise ώστε ο επισκέπτης να ζήσει μια ολοκληρωμένη συναυλιακή εμπειρία.

Πέρα από αυτό, το φετινό Plisskën ήταν πιο πλουραλιστικό από ποτέ. Διαπιστώσαμε ξεκάθαρα ότι στην Αθήνα εξακολουθούν να υπάρχουν μουσικές φυλές, οι πιστές στον dark ήχο, οι φιλικά προσκείμενες στον σκληρό ηλεκτρονικό, αυτές που αγαπούν την φωτεινή EDM, οι ταγμένες στις κιθάρες και τα συμβατικά μουσικά όργανα για την παραγωγή μουσικής.

Το Plisskën κατόρθωσε να τις ενώσει όλες για δύο μέρες στο Γκάζι και να τους προσφέρει ποιοτική μουσική και διασκέδαση, αποδεικνύοντας μας ότι ο μόνος δρόμος για αυτό το φεστιβάλ είναι κάθε φέτος και καλύτερα και ότι με επιμονή και όραμα, όλα τα εμπόδια ξεπερνιούνται, μια και στο τέλος τέλος, αν η μουσική δεν μπορεί να μας ενώσει όλους, δεν μας σώζει τίποτα.

 

Plisskën Festival - Day 1

 

K-X-P @ Main Stage

Οι K-X-P είχαν ανέβει ήδη στο main stage του Plisskën Festival όταν έφτασα στην Tεχνόπολη και τα έδιναν όλα. Μη γνωρίζοντας το σχήμα, μου έκανε εντύπωση τόσο η σκηνική τους παρουσία κι ακόμα περισσότερο η μουσική τους. Ένα μαυροντυμένο ντουέτο εκ της παγωμένης Φινλανδίας βρισκόταν επί σκηνής με τις κουκούλες να επισκιάζουν και να κρύβουν τα πρόσωπά τους, κατευθύνοντας την προσοχή του κοινού στον σκληρό κι εντελώς ακαθόριστο ήχο τους.

Ο ένας κουκουλοφόρος στην κιθάρα να παίζει μανιωδώς, ρισκάροντας να φανεί το πρόσωπό του κι ο άλλος έδινε τον ρυθμό και κρατούσε το νεύρο της μουσικής τους. Ηλεκτρονικές μελωδίες, σκληροί ήχοι κιθάρας, ιντάστριαλ στοιχεία και ταχύρρυθμα τέμπο μπλέκονταν βγάζοντας ένα σχεδόν εκκωφαντικό μουσικό αποτέλεσμα.

Σκληρή krautrock με σκοτεινό και μυστικιστικό οριακά χαρακτήρα ξεσήκωσε το όχι και τόσο πολυπληθές κοινό -λόγω ώρας και ζέστης φαντάζομαι-. Τόσο η δυναμική και παθιασμένη παρουσία τους όσο και η εκρηκτική και θορυβώδης μουσική τους δίνουν ένταση και βάθος στο live τους, ζεσταίνοντάς μας και θέτοντας ψηλά τον πήχη για το Plisskën.

(Sevi Stavrianakoy)

 

k-x-p_03

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

k-x-p_01

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

 

Black Milk @ Tunnel

Ενώ οι K-X-P έβραζαν μέσα στις μαύρες κουκούλες τους κάτω από τον καυτό αθηναϊκό ήλιο, μεταφέροντας αρκετή από την σκοτεινιά της Φινλανδίας στο φωτεινό ελληνικό απόγευμα, στην σκηνή του Tunnel τα πράγματα ήταν ακόμα αρκετά δροσερά.

Υπεύθυνος για αυτό, ο Black Milk, o οποίος, πίσω από τις κονσόλες του και με το μικρόφωνό του ανα χείρας, μας σέρβιρε ένα απολαυστικό cocktail φτιαγμένο με συστατικά από funk, disco και reggae μέχρι hip hop και detroit techno. Οι μίξεις του δεν σταμάτησαν εκεί, μιας και το show που μας παρουσίασε εμπεριείχε djingelectronic programming, beat dropping, ακόμα και mcing. 

Η ατμόσφαιρα ήταν old-school (η αφρόκρεμα μόνο από τα κλασσικά και αγαπημένα) αλλά όχι ρετρολαγνική. Όλα ακούγονταν φρέσκα, ενδιαφέροντα και σύγχρονα. Η ίδια η παρουσία του Black Milk,  με τον  μουσικό να είναι χαμογελαστός, ευδιάθετος και σκηνικά ζωηρός, έδωσε extra points στην εμφάνισή του.

(Anna Lefka)

 

Black Milk_01

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

 

Object Blue @ Aquarium

Απ' την πρώτη στιγμή που περιηγήθηκα στον χώρο της Tεχνόπολης, περίμενα την ώρα που θα κατέβαινα στο Aquarium και θα είχε ξεκινήσει το νταβαντούρι.

Αυτό συνέβη με την Κινέζα dj και producer απ' το Λονδίνο, Object Blue. Μικροκαμωμένη αλλά επιβλητική πίσω από τα decks, η νεαρή παραγωγός πείραζε τα διάφορα κουμπάκια που είχε μπροστά στην κονσόλα της, προετοιμάζοντας μας για ένα ιδιαίτερο σετ.

Funky, techno και φουλ πειραματικοί ήχοι γέμισαν τον χώρο και ξεσήκωσαν τον ακόμα μουδιασμένο κόσμο. Πληθωρική και ταυτόχρονα μίνιμαλ. Όλοι άρχισαν να χορεύουν και να παρασύρονται απ' τους ρυθμούς της αλλά και μεταξύ τους.

Προσωπικά, προτιμώ λίγο πιο σκληρή techno, οπότε η παρουσία της Object Blue αποτέλεσε ένα ωραίο κι ελαφρύ ζέσταμα για το ηλεκτρονικό πάρτι που θα ακολουθούσε αργότερα.

(Sevi Stavrianakoy)

 

Object Blue_02

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 


Nicola Cruz @ Main Stage

Όταν ξαναβγήκαμε στο φως έξω από το τούνελ, στην σκηνή του Main Stage μας περίμενε, όχι η Νικολούλη..., αλλά ο Nicola Cruz, τον οποίο είχαμε δει και την προηγούμενη μέρα στο πρώτο αθηναϊκό Boiler Room.

Προσωπικά, βρήκα ότι αυτή η ώρα, δύση ηλίου, σε αυτή την εποχή, αρχές καλοκαιριού, σε αυτή την πόλη -μεσογειακή με γερές δόσεις αστικής παρακμής- ταίριαζε τέλεια με την μουσική του Cruz και την βοηθούσε να βρει τις σωστές ισορροπίες. Απόλαυσα λοιπόν το set του αρκετά περισσότερο από αυτό της προηγούμενης νύχτας.

High definition 3-D neon όστρακα και πλάσματα του βυθού προβάλλονταν στην οθόνη πίσω του καθώς ξετύλιγε την tropical house του. Όπως όμως οι εικόνες πίσω του, έτσι και η μουσική του Nicola Cruz δεν υπήρξε μονοδιάστατη. Ethnic πινελιές και αφρικάνικοι ρυθμοί και φωνές μπλέκονταν με deep και techno στοιχεία.

Ο κόσμος φάνηκε να το απολαμβάνει επαρκώς, αφού οι περισσότεροι άρχισαν να λικνίζονται και αρκετοί να χορεύουν επιδεικνύοντας τις καλύτερες φιγούρες τους. Ανάμεσα σε ένα από αυτά τα groups (δεν θα σας αποκαλύψουμε σε ποιο) και εμείς.

(Anna Lefka)

 

Nicola Cruz_01

Photo by Afroditi Zaggana Photography 



Giant Swan @ Tunnel

Αρκετά όμως με όλα αυτά τα φωτεινά, τροπικά καλοκαιρινά και ευδιάθετα. Πίσω στην σκηνή του Tunnel για σκοτεινιά, καταχνιά, σκληράδα και μισανθρωπία. Ότι ακριβώς μας αρέσει.

Oι Giant Swan ευτυχώς ήταν εκεί για να μας τα σερβίρουν σε γιγαντιαίες δόσεις. To gig τους ήταν βρόμικο, σκληρό, ωμό και σωματικό. Ξεχείλιζε από σωματικά υγρά. Τα δύο μέλη που απαρτίζουν το σχήμα κοπανιόντουσαν επί σκηνής ασταμάτητα. Χαοτικά, παραμορφωμένα φωνητικά συνόδευαν την βίαιη, ακατέργαστη techno τους. Στον αέρα υπήρχε μια υποψία παρουσίας φαντασμάτων του παρελθόντος.

Μου ήρθαν στο μυαλό οι Prodigy και οι Underworld. Όχι τόσο λόγω συνάφειας μουσικού ύφους αλλά λόγω μιας αδιόρατης ομοιότητας στον τρόπο προσέγγισης της ηλεκτρονικής μουσικής.

Αυτό που φαινόταν να ενδιαφέρει τους Giant Swan ήταν η αμεσότητα, η ένωση με το κοινό σε ένα βίαιο party. H έκλυση της αστικής οργής μέχρι να σπάσει το κέλυφος της μοναξιάς και της απομόνωσης και να διαλυθούν όλα τα μέταλλα και τα τσιμέντα. 

Ένα σπουδαίο act, ελπίζουμε να έχουμε την ευκαιρία να τους δούμε ξανά σε έναν πιο σκοτεινό χώρο, ίσως πιο αργά κάποια νύχτα. 

(Anna Lefka)

 

Giant Swan

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

 

Tinariwen @ Main Stage

To Plisskën ήρθε και φέτος να μας θυμίσει πως πρέπει να είναι ένα μουσικό φεστιβάλ που σέβεται τον εαυτό του και το κοινό: πολυσυλλεκτικό, πλουραλιστικό και πολύχρωμο, και όχι θεματική ημέρα στο σχολείο. Έτσι, την ίδια ώρα που οι Lebanon Hanover ξετύλιγαν το σκοτεινό τους νήμα στο Tunnel, το Main Stage μετατρεπόταν σε όαση στην αφρικανική έρημο.

Την πολυφωνία και τον πλουραλισμό, αλλά με πίστη στο προσωπικό ύφος και όραμα που εκφράζει το Plisskën ως φεστιβάλ, εκφράζουν και οι Tinariwen με την μουσική τους. Στοιχεία δυτικής μουσικής, το blues και το rock, μπλέκονταν με παραδοσιακούς αφρικάνικους ήχους τόσο αρμονικά, που δεν μπορούσε κανείς παρά να παραδεχτεί ότι η μουσική είναι μία, πανανθρώπινη και παγκόσμια. 

Οι Tinariwen είναι εκπληκτικοί μουσικοί, είναι γεννημένοι καλλιτέχνες. Όταν τους ακούς νιώθεις ότι η τέχνη κυλάει στο αίμα τους. Ακόμα και αν δεν ασχολιόντουσαν με τίποτα που να θεωρείται τέχνη με τον συμβατικό τρόπο, ο ίδιος ο τρόπος ζωής τους θα ήταν τέχνη. Δεν είναι μόνο επιδέξιοι χειριστές των οργάνων τους, αλλά ο τρόπος που παίζουν ενέχει μια φυσικότητα που κάνει τον οποιονδήποτε ανοιχτόμυαλο ακροατή κοινωνό του οράματός τους, ένα όραμα με απλότητα αλλά καμία απλοϊκότητα. 

Σιχαίνομαι την έκφραση, αλλά εκείνη την ώρα, οι Tinariwen, φορώντας τα όμορφα παραδοσιακά ρούχα τους, με την ζέστη να καταλαγιάζει ενώ τα αστέρια έλαμπαν στον ουρανό, μας μετέφεραν όντως στην έρημο, σε μια συνάθροιση ανθρώπων που έχουν μάθει να ζουν την ζωή τους γιορτάζοντας. Μια κορυφαία μπάντα. 

(Anna Lefka)

 

Tinariwen_04

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Tinariwen_01

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 


Lebanon Hanover @ Tunnel

Αφήνοντας βιαστικά το main stage που φιλοξενούσε τους Tinariwen, πήγαμε προς το κλειστό stage της τεχνόπολης, Tunnel, το οποίο είχε ήδη γεμίσει και χόρευε υπό τους ήχους του αγαπημένου darkwave/gothic ντουέτου, Lebanon Hanover.

21:45 ώρα έναρξης, 21:55 και είχαν ήδη συνεπάρει το κοινό. Η αυστηρή Iceglass κι ο τρελαμένος Maybelline προσπάθησαν με τη μουσική τους να επιβάλλουν τις θερμοκρασίες τους στον καυτό και εντελώς θολό από τους καπνούς χώρο και σε κάποιο βαθμό το κατάφεραν. Η παγωνιά, η μελαγχολία και το goth στοιχείο κυριάρχησαν στο Tunnel, κάτι που δεν είναι ιδιαίτερα σύνηθες για τον χαρακτήρα του Plisskën.

Όμως το setlist τους αν και περιλάμβανε αρκετά απ' τα χαρακτηριστικά τους κομμάτια, ήταν ελαφρώς υποτονικό με εκρήξεις ενέργειας ανά σημεία που δεν ήταν αρκετά για να απολαύσει κανείς αυτό το δίδυμο. Έδειχναν την αγάπη τους για την Ελλάδα, ευχαριστώντας μας στα ελληνικά.

Maybelline αφιερώνοντας το Petals στην αγαπημένη του σύζυγο -όπως γενικά συνηθίζει στα lives του- άρχισε να χορεύει και να κινείται σπασμωδικά στη σκηνή, ξεσηκώνοντας το κοινό. Έκλεισαν με το γνωστό Gallowdance κι αφού μας ξαναευχαρίστησαν αποχώρισαν απ' τη σκηνή.

Ως φαν της μουσικής τους περίμενα να δω περισσότερη ενέργεια απ' αυτούς ώστε να χορέψουμε στους μελαγχολικούς τους ήχους.

(Sevi Stavrianakoy)

 

Lebanon Hanover_03

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Lebanon Hanover_04

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

 

Jungle @ Main Stage

Γύρω στις 11:30 λοιπόν ανέβηκαν, ελαφρώς καθυστερημένοι, στο Main Stage του Plisskën Festival οι Jungle, η φουλ indie με soul επιρροές κολεκτίβα απ' το Λονδίνο.

Ενθουσιασμένοι αυτοί που βρίσκονται για πρώτοι φορά ενώπιον του ελληνικού κοινού κι εξίσου ενθουσιασμένοι εμείς που θα τους ακούσουμε, μας χαιρετάνε θερμά και ξεκινούν επι τόπου το live τους. Δυναμικοί, φρέσκοι κι επικοινωνιακοί. Ξεσήκωσαν αμέσως το κοινό, το οποίο τους αποθέωνε και χόρευε έξαλλα στους εκμοντερνισμένους soul ρυθμούς της μπάντας.

Σικάτοι και ντυμένοι κατά βάση λευκά δίνουν τον ρυθμό, αλληλεπιδρούν με τον κόσμο, κάποια μέλη χορεύουν κι άλλα απλά απολαμβάνουν το vibe που επικρατεί. Ακούστηκαν αγαπημένα κομμάτια απ' τις πρώτες τους κυκλοφορίες όπως τα Platoon, Drops και The Heat, το οποίο ήρθε κι έδεσε με τον καύσωνα που επικρατούσε, καθώς και πιο πρόσφατες όπως τα Cherry, Heavy, California και Casio, με το τελευταίο να κλέβει την παράσταση.

Ικανοποίησαν και με το παραπάνω θα έλεγα τόσο τους φανς τους όσο και αυτούς που βρέθηκαν εκεί τυχαία, κερδίζοντας τις εντυπώσεις και καθιστώντας τους με διαφορά το highlight της 1ης μέρας του Plisskën Festival.

(Sevi Stavrianakoy)

 

Jungle_02

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Jungle_04

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 



Khidja @ Aquarium

Φεύγοντας από τους ξεσηκωτικούς κι ανάλαφρους Jungle, κατεβήκαμε στο σκοτεινό και ατμοσφαιρικό υπόγειο του Aquarium, όπου ήδη είχαν ξεκινήσει το set τους, το δίδυμο Khidja. Ο χώρος ήταν σχεδόν γεμάτος και όλοι χόρευαν ρυθμικά. Techno, house μουσικές με στοιχεία από 80's / 90's disco και ανατολίτικες και λατινοαμερικάνικες επιρροές. 

Ιδιαίτερος ήχος με έντονο groovy ήχο που σε παρακινούσε να χορέψεις, πότε σε κάποιο ηλεκτρονικό πάρτι κάπου στο Μαρόκο και πότε σε ένα χωμένο υπόγειο στα στενά του Βερολίνου. Οι ίδιοι φαίνονταν να απολαμβάνουν το set τους και να συντονίζουν τις κινήσεις τους, κάνοντας σε να θες να τους μιμηθείς. Η μουσική τους δεν άφηνε περιθώριο παύσης, με άλλοτε πιο ανάλαφρη techno να γεμίζει τον χώρο πότε σκληρότεροι ήχοι τσίτωναν τα ηχεία του Aquarium.

Χορός και ιδρώτας λοιπόν, και όχι λόγω ζέστης μιας και ο χώρος αν και αρκετά γεμάτος διατήρησε τη δροσιά του. Συνολικά, ήταν ένα δυνατό set που μας προθέρμανε για την συνέχεια της 1ης βραδιάς.

(Sevi Stavrianakoy)

 

Khidja_01

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

 

The Black Madonna @ Tunnel

Η The Black Madonna ήταν ένα από τα ονόματα που περιμέναμε με ανυπομονησία να δούμε στο φετινό Plisskën. H ώρα στην οποία είχε τοποθετηθεί το set της στο line-up ήταν η πλέον κατάλληλη. Λίγο μετά τα μεσάνυχτα, στην σκηνή του Tunnel και αφού είχε προηγηθεί το live των Jungle στο Main Stage, ήμασταν πια όλοι έτοιμοι για party. Και αυτό ακριβώς το party ήταν έτοιμη να μας δώσει και η ίδια η The Black Madonna.

Με ένα set που ήταν good vibes all the way, η dj από το Kentucky της Αμερικής μας εξήγησε γιατί είναι αυτή τη στιγμή μία από τις πιο καυτές δισκοθέτριες στον κόσμο. 

Για το set της στην Αθήνα προτίμησε να κινηθεί περισσότερο στο φάσμα του house και της disco, ενσωματώνοντας σε αυτό κάποια σκοτεινά περάσματα dark wave κομματιών. Το techno ήταν παρόν αλλά σαφέστατα σε δεύτερη μοίρα. Σε πρώτο focus ήταν το αίσθημα της ευδαιμονίας, του party όπως αυτό γινόταν στα 70s: στιγμές ξεγνοιασιάς και απελευθέρωσης σε έναν σκληρό, καταπιεστικό κόσμο.

Το κοινό ανταποκρίθηκε με ενθουσιασμό: ο συγκεντρωμένος στο Tunnel κόσμος χόρευε αγγίζοντας ο ένας το κορμί του άλλου, ενώ ο χώρος μεταμορφωνόταν σε κάτι ανάμεσα σε club της δεκαετίας του 70 και party των 90s. H The Black Madonna μας ενθάρρυνε χορεύοντας μαζί μας πίσω από τα decks της. Η αγάπη ξεχείλιζε από παντού.

H Τhe Black Madonna έστησε λοιπόν μια retro μεν, φρέσκια δε πολύχρωμη γιορτή. Προς το τέλος η ατμόσφαιρα χαλάρωσε ακόμα περισσότερο και οι κλασικές disco επιτυχίες πήραν το πάνω χέρι. Ένα set που μας υπενθύμισε ότι party και ενοχές δεν χωράνε στο ίδιο δωμάτιο.

(Anna Lefka)

 

Black Madonna_04

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 


Lena Willikens @ Aquarium

To ξημέρωμα πλησίαζε δειλά δειλά και όσοι είχαν μείνει μετά το set της Black Madonna όρμησαν προς το υπόγειο για να συνεχίσουν τον χορό τους. Έτσι κι εμείς, αφότου κάναμε ένα μικρό μπρέηκ για ανασυγκρότηση, επιστρέψαμε στο Aquarium.

Θολούρα, μπάσο και κόσμος να χορεύει ήταν αυτά που έβλεπες κατεβαίνοντας τα σκαλιά. Εξ αρχής, η Lena Willikens έδειξε την έντονη δραστηριότητά της ως μουσικός και την ανάγκη της για πειραματισμό, δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο set που έμπλεκε διάφορα είδη της techno, με σκληρό και βρόμικο ήχο. Ό,τι έπρεπε.

Καθώς περνούσε η ώρα όμως, λίγο η κούραση της ολοήμερης φεστιβαλικής εμπειρίας και λίγο η σχεδόν πνιγηρή ατμόσφαιρα απ' τους καπνούς άρχισαν να γίνονται αισθητά με αποτέλεσμα να μην μπορώ να ευχαριστηθώ τη μουσική της και να βγω απ' το χώρo, αποχωρώντας κουρασμένη μεν, χορτασμένη δε απ' την πρώτη μέρα του Plisskën.

(Sevi Stavrianakoy)

 

Lena Willikens By Aliki Seferu

Photo by Aliki Seferu 

 

 

Plisskën Festival - Day 2

 

Prison Religion @ Tunnel

δεύτερη μέρα του Plisskën άνοιξε με τους Prison Religion. To vτουέτο από την Βιρτζίνια εμφανίστηκε αρκετά νωρίς στην σκηνή του Tunnel.

Ενδιαφέρον ήχος που θα μπορούσε να περιγραφεί ως harsh rap noise από το δίδυμο των Jones και Parker Black. Στοιχεία dub, ambient και deconstructed club music μπλέκονταν σε ένα μείγμα που δανείζεται στοιχεία από την techno σκηνή.

Σίγουρα προτείνουμε να τσεκάρετε το bandcamp τους. Παρ’ όλο που η τοποθέτησή τους χρονικά και χωρικά στο γενικό line-up του φεστιβάλ δεν ήταν άτυχη, σίγουρα η προσέλευση του κόσμου (ή καλύτερα η έλλειψη αυτής) συνέβαλε σε μια αρκετά υποτονική εμφάνιση εκ μέρους τους. Σίγουρα χαιρόμαστε που παρακολουθήσαμε την εμφάνισή τους.

(Anna Lefka)

 

Prison Religion By Panos Georgiou 01

Photo by Panos Georgiou

 

 

Bombino - Main Stage

Έξω από την σκηνή του Tunnel και κάτω από τον λαμπερό ήλιο για αρκετά διαφορετική συνέχεια με τον Bombino. O Νιγηριανός μουσικός ήρθε για να μας μεταφέρει στον κόσμο των Tuareg. Παρ’ ότι μεγαλωμένος στην έρημο, δήλωσε ότι κάνει ζέστη στην οποία, σαν αντίδοτο, μας πρόσφερε παιγνιώδεις, αισιόδοξες μελωδίες.

Η αρμονία, η ευκολία και η απλότητα με την οποία ο Bombino και η απόλυτα δεμένη μπάντα του συνθέτουν και εκτελούν την μουσική τους είναι κάτι που μόνο απόλυτη αισθητική απόλαυση και ευδαιμονία μπορεί να προσφέρει στον ακροατή. Blues κιθάρες συναντούν αφρικανικούς ρυθμούς στο percussion για μια απόλυτη desert rock εμπειρία κάτω από τον γαλάζιο αθηναϊκό ουρανό. Το γεγονός ότι τα φωνητικά τραγουδιούνται στην διάλεκτο Tamasheq των Tuareg, όπως επίσης και τα πανέμορφα παραδοσιακά ρούχα με τα οποία εμφανίστηκαν ο Bombino και η μπάντα του, συνέβαλλαν στην αίσθηση του εξωτισμού. Αυτό ωστόσο είναι ένα στοιχείο το οποίο προστίθεται απλά στον ήχο του Bombino: εδώ, πέρα από σύνορα και εξοικείωση με πολιτισμικά στοιχεία, έχουμε να κάνουμε με έναν άρτιο, εξαιρετικά ταλαντούχο, βιρτουόζο μουσικό. Ο τελευταίος του δίσκος με τίτλο “Deran”, εάν δεν βρίσκεται ήδη, οφείλει σίγουρα να μπει στο playlist σας, αν θέλετε να ανεβάσετε αυτομάτως κάμποσα ποιοτικά σκαλιά το μουσικό σας καλοκαίρι.

(Anna Lefka)

 

Bombino 01 By Panos Gerogiou

Photo by Panos Georgiou

 

Bombino  By Panos Gerogiou 04

Photo by Panos Georgiou

 

 

Poldoore - Tunnel

Ο Βέλγος παραγωγός Thomas Schillebeeckx ή αλλιώς Poldoore (η συνέντευξή μας μαζί του) βρέθηκε πίσω απ' τις κονσόλες του στο κλειστό stage του Plisskën Festival, Tunnel, για να μας ξεσηκώσει και να μας ζεστάνει -κι άλλο- με τους groovy ήχους του, παρέα με έναν ελαφρώς χίπη σαξοφωνίστα.

Ο χώρος άρχισε να γεμίζει με κόσμο και όλοι μπήκαμε στο summer mood που δημιουργούσαν οι soul και funky ρυθμοί του Poldoore. Ατμοσφαιρικός, και συγκεντρωμένος. Έδινε στα παλαιϊκά samples ένα νέο χαρακτήρα, μια πιο underground κι up-beat αισθητική που με την προσθήκη του live σαξόφωνου σου δημιουργούσαν την αίσθηση ότι βρίσκεσαι κάπου στο Miami ή σε κάποια ριβιέρα.

Ακούστηκε φυσικά και το χιτάκι του, 'But I Do', που ξεσήκωσε το κοινό και λίγο αργότερα έκλεισε. Ομολογώ ότι αν και αρκετά ευχάριστη η μουσική του Poldoore, δεν μου ταίριαξε ιδιαίτερα στο υπόλοιπο line-up. Παρόλ' αυτά, κατάφερε να ζεστάνει του παρευρίσκοντες και να μας δώσει το απαραίτητο push για το μετέπειτα.

(Sevi Stavrianakoy)

 

Poldoore  By Panos Gerogiou

Photo by Panos Georgiou

 

 

Κap Bambino @ Main Stage

Παρόμοιο όνομα με τον προαναφερθέντα Bombino αλλά καμία σχέση με τον ήχο. Oι Kap Bambino ήρθαν για να μας προσφέρουν το πλέον φρενήρες, ασταμάτητο, παρανοϊκό και εξω-από -τον-κόσμο-τούτο live του φετινού Plisskën. Πολλά είχαμε ακούσει για τις live εμφανίσεις του δίδυμου από το Bordeaux της Γαλλίας, όμως τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να μας προετοιμάσει για τα όσα βιώσαμε στην live εμφάνισή τους στην Τεχνόπολη.

Ενόσω λοιπόν, ο Orion Bouvier πίσω από τα decks του ξεδίπλωνε το witch house ηχητικό χαλί των synths και beats του, η Caroline Martial όργωνε κυριολεκτικά την σκηνή, χοροπηδώντας, χορεύοντας και τρέχοντας πάνω κάτω συνεχώς, σταματώντας μόνο για να προσφέρει πόζες σε φωτογράφους αλλά και κοινό.

Όσους βέβαια από το κοινό είχαν κινητά ανά χείρας και παρέμεναν ακίνητοι, μιας και αρκετοί είχαν παρασυρθεί από την απίστευτη ενέργεια που απελευθέρωνε επί σκηνής η Martial και είχαν ήδη αρχίσει να χορεύουν. Προβλήματα με τον ήχο του μικροφώνου της και αλλεπάλληλες αντικαταστάσεις αυτού από τους τεχνικούς, έφεραν κάποια στιγμή την Γαλλίδα να κρατά τρία μικρόφωνα ταυτόχρονα, κάτι με το οποίο φάνηκε να διασκεδάζει και να χρησιμοποιεί προς όφελος της εμφάνισης της μπάντας, ποζάροντας επιδεικτικά ή πετώντας κάτω τα μικρόφωνα που δεν έλεγαν να λειτουργήσουν.

Ηχητικά, οι Kap Bambino, δεν παίζουν κάτι άλλο από witch house των αρχών της δεκαετίας, από άποψη performance, όμως, είναι πραγματικά μοναδικοί, και το δυνατό τους χαρτί είναι αναμφίβολα η Martial. Είτε φορώντας τα μαύρα της γυαλιά σαν σταρ, είτε βγάζοντας μας για να μας αντικρίσει με το παγωμένο γαλάζιο βλέμμα της που είναι ικανό να σου κόψει το αίμα, η Γαλλίδα τραγουδίστρια είναι μια καταπληκτική performer, που, ξέροντας ακριβώς πως να σταθεί (τις λίγες στιγμές που μένει ακίνητη) και τι να κάνει στην σκηνή, αιχμαλωτίζει το κοινό όση ώρα διαρκεί μια συναυλία-εμπειρία των Kap Bambino.

(Anna Lefka)

 

Kap Bambino  By Panos Gerogiou 01

Photo by Panos Georgiou

 

Kap Bambino  By Panos Gerogiou

Photo by Panos Georgiou

 

 

Violet - Aquariume

Κατεβαίνοντας στο Aquarium, η δροσιά μας κατέκλυσε και η Violet είχε αρχίσει να “βαράει” δυνατά. Δυνατή experimental techno, με περίεργες εναλλαγές και breakbeat επιρροές. Μπροστά στην κονσόλα της, άτομα χορεύανε ανεξέλεγκτα κάνοντάς σε να θες να ακολουθήσεις το ίδιο μουντ. Μουδιασμένα λοιπόν, λόγω ώρας και πιθανώς λόγω της ελαφρώς χαμηλής έντασης, αρχίσαμε να χορεύουμε στους ρυθμούς της. Αρκετά ξεσηκωτική η Violet, αναμειγνύοντας στο set της την techno με την house με ένα ιδιαίτερο τρόπο μας προθέρμανε κατάλληλα για το υπόλοιπο της ημέρας.

(Sevi Stavrianakoy)

 

violet

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

 

Boy Harsher - Tunnel

Ήρθε η σειρά για το ίσως πιο αναμενόμενο όνομα του Plisskën. Ως απόλυτη φαν του ντουέτου των Boy Harsher κυριολεκτικά μετρούσα τα λεπτά μέχρι να τους δω επάνω στη σκηνή. Λίγα λεπτά πριν αρχίσουν το σετ τους, ούσα μπροστά μπροστά, γύρισα να κοιτάξω πίσω μου και το Tunnel είχε γεμίσει ασφυκτικά. Είχαν ανοίξει όλες τις εξόδους, προκειμένου να καταπολεμηθεί η ζέστη αλλά και πάλι η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά πνιγηρή. Όμως, ο κόσμος δεν πτοήθηκε κι έμεινε εκεί, αναμένοντάς τους.

Η αυτάρεσκη Jae Matthiews έπιασε το μικρόφωνο κι ο σοβαρός August Muller ανέλαβε τις κονσόλες. Μπάσο, synths και αναστεναγμοί της Matthiews κατέκλυσαν τον χώρο. Τα τρία στοιχεία που λατρεύει κανείς στους Boy Harsher. Η μουσική τους διατηρεί το goth και EBM των 80's και τα αναβιώνει με minimal ηλεκτρονικούς ήχους και κινηματογραφική αισθητική.

Το κλίμα θερμό, ερωτικό και ο χορός κυρίαρχος. Οι ίδιοι έδειχναν να το διασκεδάζουν. Χόρευαν, έριχναν πονηρές ματιές μεταξύ τους, χαμογελούσαν κι έπαιζαν με το κοινό. Επικοινωνούσαν κι αλληλεπιδρούσαν έντονα με αυτό, ενώ η Matthiews φαινόταν να απολαμβάνει τη λατρεία του κοινού τους. Έσκυβε ανά διαστήματα μπροστά απ τη σκηνή κι ερχόταν σε επαφή με τους φανς της ή δεχόταν κοπλιμέντα. Αυτά ενίσχυαν την αυταρέσκεια της, χωρίς όμως να την καθιστούν αλλαζονική.

Τα κομμάτια, ανακατεμένα από τους δίσκους τους. διαδέχονταν το ένα το άλλο σχηματίζοντας ένα ασταμάτητα χορευτικό σετ. Ακούστηκαν τα περισσότερα αγαπημένα κομμάτια με τα καινούρια τους να υπερτερούν ελαφρώς, όπως ήταν αναμενόμενο. Δε νομίζω να έμεινε κανείς δυσαρεστημένος απ' το setlist τους, αφού δεν παρέλειψαν τα χιτάκια τους, όπως τα καινούρια L.A και Fate ή τα παλαιότερα Modulations και A Realness.

Το κοινό, καλά διαβασμένο, χόρευε νον-στοπ και βυθιζόταν στην αισθησιακή νταρκίλα του ντουέτου. Έκλεισαν το live τους με το σήμα κατατεθέν τους, Pain, το οποίο αποθέωσε ο κόσμος, μας ευχαρίστησαν θερμά και μας άφησαν διψασμενους για περαιτέρω Boy Harsher. Till next time όμως. Μακράν το highlight του διήμερου φεστιβάλ, με τη σημείωση όμως ότι χρειαζόταν μια παραπάνω δροσιά, ώστε να μην υποφέρουμε απ' τον καύσωνα.

(Sevi Stavrianakoy)

 

boy-harser

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

 

Giorgio Moroder @ Main Stage

Το μεγάλο όνομα του φετινού Plisskën, ένας μεγάλος συνθέτης, ο Giorgio Moroder εμφανίστηκε ασφαλώς σε εορταστική ατμόσφαιρα κλεισίματος του festival, παρ’ όλο που αυτό θα συνεχιζόταν στις δύο άλλες, κλειστές σκηνές της Τεχνόπολης. Πως αλλιώς θα μπορούσε να είναι για τον θρύλο της disco που ήρθε να μας προσφέρει ένα medley αποτελούμενο μόνο από hits.

Όπως θα περιμέναμε, ο εβδομηντάχρονος Moroder δεν κάνει πολλά επί σκηνής. Πίσω από την κονσόλα του, και ενώ στο video wall προβάλλονταν video clips συνοδευτικά των τραγουδιών, στεκόταν αγέρωχος μη κάνοντας και πολλά πέρα απο το να παρακολουθεί το συγκεντρωμένο πλήθος που διασκέδαζε με τις επιτυχίες του, ενώ πολύχρωμα, αστραφτερά χαρτάκια εκσφενδονίζονταν και μπαλόνια γέμιζαν τον ουρανό.

Βλέποντας όμως τον ίδιο τον Ιταλό επί σκηνής, να απολαμβάνει παρά την προχωρημένη πια ηλικία του, ενώ ακούγονταν τα τραγούδια του, τραγούδια που έχουν αφήσει εποχή και που διαμόρφωσαν την σύγχρονη μουσική ιστορία, αντιλαμβάνεται κανείς στον βαθμό που του επιτρέπεται, πως είναι να έχει αφιερώσει κάποιος όλη του τη ζωή στην μουσική και να είναι ένα ζωντανό κομμάτι της ιστορίας της.

Μόνο σεβασμός οφείλει να αποτίεται σε έναν τέτοιο καλλιτέχνη, ο οποίος σέβεται τόσο και ο ίδιος το κοινό. Χαλαρός, ομιλητικός, έπαιξε και encore διασκεδάζοντας μαζί μας ζητώντας την έγκριση της συντρόφου του για να το κάνει. Κατέβηκε από την σκηνή αφήνοντας μας με την απορία για το πως θα είναι στην ηλικία του τα σημερινά ηχηρά ονόματα της dance σκηνής.

(Anna Lefka)

 

Giorgio Moroder_03

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Giorgio Moroder_02

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Inga Mauer @ Aquarium

Προτελευταίο όνομα του Plisskën Festival η ανερχόμενη Ρωσίδα DJ, Inga Mauer, που έχει κάνει τα τελευταία δύο χρόνια αισθητή την παρουσία της στην techno σκηνή με τα δυνατά της sets. Φυσικά το set έγινε στον υπόγειο χώρο του Aquarium, που πλέον ήταν μισογεμάτο και σκοτεινό, βάζοντάς σε στο κατάλληλο mood γι αυτό που θα ακολουθούσε. Έχοντας ακούσει την Inga Mauer, ήμουν ιδιαίτερα ανυπόμονη.

Φρέσκια και σκληρή techno με industrial και EBM στοιχεία, ήχοι που ταίριαξαν τέλεια με τον χώρο, δίνοντας την αίσθηση ότι βρίσκεσαι σε κάποιο κλάμπ του Βερολίνου. Για μας που ήμασταν κοντά στο dj-booth και μας έσκαγε το μπάσο στους πνεύμονες ήταν αδύνατο να μη χορέψουμε στον ρυθμό.

Αν απομακρυνόσουν λίγο όμως, έχανες την ένταση και κατ' επέκταση το vibe του set, οπότε επανερχόσουν μπροστά μπροστά στο συνωστισμό. Όμως τα νιάτα δεν είναι πάντα ανάλογα των αντοχών, οπότε κάπου προς το τέλος του set της, πλησιάσαμε πάλι τους “προς τα έξω” και κάπως έτσι ήρθε το τέλος του φετινού Plisskën Festival για μας, ενός φεστιβάλ που νομίζω κάλυψε τα περισσότερα μουσικά γούστα τόσο με τους νεοφερθέντες μουσικούς όσο και τους παλαιότερους.

(Sevi Stavrianakoy)

 

 

Festival: Plisskën Festival 2019 (Summer Edition)

Venue: Technopolis, Athens

Hosted by: Fuzz Productions

Reviewed by: Anna Lefka & Sevi Stavrianakoy

Photos by Afroditi Zaggana PhotographyAliki Seferu & Panos Georgiou

 

Photo Gallery on Facebook


* Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το τμήμα επικοινωνίας του Plisskën για την ευκαιρία που μας έδωσε προκειμένου να καλύψουμε επίσημα και τη φετινή διοργάνωση.

Σχετικά άρθρα