ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Midori Takada - Live @ Parnassos Literary Society, Athens

Στην αίθουσα του Παρνασσού έκανα την - ας πούμε - πρώτη μου συναυλία 6 ή 7 χρονών. Τότε μου είχε φανεί η αίθουσα πελώρια, σίγουρα 85 φορές μεγαλύτερη από ότι είναι σήμερα στα μάτια μου. Η επιλογή της αίθουσας αυτής έχει ένα ενδιαφέρον όπως θα δούμε παρακάτω για τη συγκεκριμένη παράσταση.

 

Ένα γκονγκ
5 tom
10 πιάτα
1 μαρίμπα

 

Η παράσταση ξεκινάει με καθαρούς υψίσυχνους ήχους με ελαφρύ modulation.

Κάποια λεπτά μετά η Takada τελετουργικά ανεβαίνει στη σκηνή κρατώντας μία περίεργη πηγή σε σχήμα ποτηριού που εκπέμπει τις συχνότητες αυτές σε συνάρτηση με τις κινήσεις της.

Κάθεται μπροστά στο γκονγκ και ξεκινάει μαζί του ένα μαγευτικό χορό.

Παίζει αριστοτεχνικά με το συνδυασμό της δόνησης του οργάνου και του χώρου. Ένας καλός sound designer για την πολυπλοκότητα του ηχοχρώματος και την καθαρότητά των δυναμικών θα χρειαζόταν μερικά καλά synthesizer και μπόλικα εφέ.

Παίζοντας με αντικείμενα πάνω στο γκογνκ παράγει απόλυτους ηλεκτρονικούς ήχους εντελώς πρωτότυπους. Η αίθουσα βοηθάει αρκετά καθώς έχει έντονη αντήχηση που δεν έχουν οι σύγχρονες αίθουσες συναυλιών, αλλά δεν είναι και εκκλησία να πνίγει την ατάκα του ήχου – εξαιρετικά σημαντική στη μουσική αυτού του είδους. Ο ήχος διακριτικά μεν, αλλά εμφανώς, ενισχύεται και μεταβάλλεται μέσω εφέ βάθους και καθυστέρησης, αλλά είναι σίγουρο πως το αποτέλεσμα οφείλεται στον ιδιαίτερο έλεγχο των δυναμικών του ήχου από την Takada, το οποίο αποτελεί το μεγάλο προτέρημά της (όπως και όλων των σημαντικών κρουστών βέβαια).

 

Midori Takada

Photo by Manos Kalafatelis  

 

H παράσταση αρχίζει και αποκτά πλήρη θεατρικότητα. Σέρνει μια αλυσίδα και διηγείται στα αγγλικά απαγγέλλοντας και τραγουδώντας σε στιγμές. Πιάνει τα πιάτα χορεύοντας ουσιαστικά μαζί τους, δοκιμάζοντας τρόπον τινά το ηχόχρωμα τους και προετοιμάζοντας τη συνέχεια της παράστασης. Από το πολύ σιγά στο λιγότερο πολύ σιγά μεσολαβεί τουλάχιστον ένα έτος φωτός.

Η πρόζα αναφέρεται συνεχώς στην έννοια του κενού – emptiness.

Πραγματικά αν επικεντρωθεί κανείς, τουλάχιστον στο πρώτο μέρος της παράστασης, ο ήχος υπάρχει μόνο ως διάλειμμα του κενού. Ως πύκνωμα και αραίωμα του τίποτα.
Σειρά έχει η μαρίμπα Τη μεταχειρίζεται αρχικά ως κρουστό παίζοντας με απίστευτη ακρίβεια με τις δυναμικές δίνοντας ακριβώς στον ήχο το χώρο ανάμεσα στο «emptiness».

 

There is no form..
No conceiving..
There are no eyes
No ears
No body
No mind..
Νο decay and death

 

Midori Takada7

Photo by Manos Kalafatelis 

 

Ομολογώ πως κάποια στιγμή δάκρυσα με το ταοϊστικό παραμύθι της Takada. Είναι εντελώς «μέσα» σε αυτό που προβάλει και μετουσιώνει σε ήχο, είναι προφανές πως πρόκειται για τη φιλοσοφία της και όχι ένα καλλιτεχνικό στυλ.

Παίζει πολύ απλές μινιμαλιστικές μελωδίες με μια πολύ τρυφερή παιδικότητα που σε συνδυασμό με τη χειρουργική δυναμική του ήχου δημιουργεί ένα αίσθημα πολύ πρωτότυπο και αντιφατικό- σαν τον ήχο στο κενό- αν θα μπορούσε να γίνει αισθητός από τους ανθρώπους.

Η παράσταση έχει μια συνέχεια κλασικού θεατρικού έργου - ίσως και κινηματογραφικής ροής. Μου έρχεται στο μυαλό ότι μπορεί να είναι μια εντελώς εικαστική παράσταση- ο ήχος να είναι κομμάτι της εικόνας στοιχείο της εικαστικής φόρμας.

Ο φωτισμός γίνεται ανοιχτό black light και επιστρέφει στο γκονγκ -αυτή τη φορά κυριαρχικά, επιβλητικά.

Το γκονγκ είναι το κέντρο του σύμπαντος και φτύνει χαμηλές βαρυτικές δονήσεις προς όλες τις κατευθύνσεις.

 

MidoriTakada5-cover

Photo by Manos Kalafatelis   

 

Μετά στήνει ένα διαλογιστικό καρναβάλι με τα ξύλα και το δέρμα των τυμπάνων tom ακουμπώντας τα μεταλλικά στοιχεία – γκονγκ και πιάτα -στις στιγμές της γείωσης.

Με ακόμα βαθύτερο φωτισμό εγκαταλείπει τη μεταφυσική του ήχου και επιστρέφει στην αθωότητα της μαρίμπας, αποδεχόμενη πως δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον άνθρωπο. Και γιατί να ξεφύγουμε δηλαδή; (σχολιάζω εγώ). Απλά θέλουμε πιο πολλές Takada, ή αλλιώς ανθρώπους τόσο καθημερινούς όσο δημιουργικούς, καινοτόμους και φευγάτους.

Περνάει ένα soundcheck τα πιάτα, ως επανάληψη του πρώτου μέρους και κλείνει με δυο καμπάνες χειρός -πρέπει να είσαι καλός, πολύ καλός, κρουστός για να έχει για τρία λεπτά αυτό το όργανο ενδιαφέρον.

Το χειροκρότημα είναι τέτοιο που παίζει στη μαρίμπα ένα encore. Ένα κομμάτι εξισορρόπησης, αδιάφορο στα αυτιά μου, αλλά μετά την ένταση της «προγραμματισμένης» παράστασης εντάσσεται ομαλά πολύ.

Υ.Γ. Σαρανταδύο, πιθανά σαρανταρείς υποκλίσεις στην Takada που δίκην διευθυντού ορχήστρας παρουσίασε και χαιρέτισε τα κρουστά. Και τελευταία τη μαρίμπα. Όχι, δεν είναι άψυχα.

 

Venue: Parnassos Literary Society, Athens

Date: 02.06.2019

Hosted by Plisskën Festival

Author: Kostis Gardikis

Photos by Manos Kalafatelis 

Gallery on Facebook

 

Midori Takada3

Photo by Manos Kalafatelis  

 

Σχετικά άρθρα