ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

dEUS - Live @ Fuzz Club, Athens

Disclaimer: ακολουθεί ανταπόκριση με συναισθηματικό overload. Όσοι αλλεργικοί στον γραπτό ποιητικό υποκειμενισμό και σε περιγραφές συγκινησιακών καταστάσεων, παρακαλούνται να απομακρυνθούν από την οθόνη. Εγώ πάντως αν διάβαζα τα παραπάνω, σίγουρα δεν θα διάβαζα τίποτα παρακάτω και θα πήγαινα στο μπάνιο να βρω καμιά λοσιόν για τα σπυριά που θα είχα ήδη πετάξει από την αναίτια επίθεση ρομαντισμού του συντάκτη. 

Πάντως αυτό, ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων (ήμουν και λίγο μεθυσμένη, λίγο ευάλωτη συναισθηματικά -ξέρετε τώρα πως είναι αυτά) αποφάσισα να γράψω στην αρχή αυτού του κειμένου προκειμένου να είμαι καλυμμένη για κάθε ενδεχόμενο, καθώς στο τέλος της συναυλίας των dEUS αναρωτιόμουν αν όντως παρακολούθησα μια εκπληκτική συναυλία, από ένα κορυφαίο συγκρότημα, το οποίο εκτέλεσε έναν έξοχο δίσκο στην ολότητά του, ή αν ήταν απλά οι αναμνήσεις και το συναισθηματικό φορτίο που κουβαλά για μένα προσωπικά, αλλά και για πολλούς ακόμα μάλλον, το "The Ideal Crash" ο λόγος που με έκανε να νιώσω και να σκεφτώ όσα θα περιγράψω παρακάτω. Ανάθεμά με, αυτή που μόλις έγραψα ήταν μια μακριά πρόταση.

 

IMG_0219

 

Όπως και να έχει, τo 1999 κυκλοφορεί από την Island Records το τρίτο LP των Βέλγων. Την ίδια χρονιά, επισκέφτηκαν την χώρα μας προκειμένου να εμφανιστούν στο δεύτερο Rockwave Festival που έλαβε χώρα στον Άγιο Κοσμά. Ήταν η πρώτη χρονιά που είχα μετακομίσει στην Αθήνα και η πρώτη πραγματική συναυλία την οποία παρακολουθούσα (ένα φεστιβάλ κάπου έξω από την Οξφόρδη με παντελώς άγνωστες τότε και για πάντα local μπάντες δεν είχε μετρήσει στην λίστα μου και ακόμα δεν μετρά). Και η τότε εμπειρία μου όσον αφορά τους dEUS είχε διαμεσολαβηθεί από το γεγονός ότι ήμουν ένα επαρχιωτάκι που πήγαινε σχολείο και έβλεπε για πρώτη φορά μπροστά του ολοζώντανους αυτούς που θεωρούσε rockstars. Όμως οι dEUS με είχαν συνεπάρει και αυτό ήταν αυτό που ήταν. Ακαριαία ερωτεύτηκα την φυσική τους παρουσία όσο είχα ερωτευτεί την ηχογραφημένη μουσική τους.

Ήμουν λοιπόν πολύ περίεργη να δω αν αυτός ο έρωτας άντεξε στον χρόνο. Συγκεκριμένα, σε 20 χρόνια. Περίεργο να το λέει αυτό κανείς για ένα album που εν πολλοίς είναι album χωρισμού.

 

IMG_9831

 

To Fuzz ήταν ασφυκτικά γεμάτο, με πρόσωπα πολλά από τα οποία γνώριμα, όταν ακούστηκαν οι πρώτες νότες από το Put the Freaks Up Front. Οι dEUS ήταν πάνω στη σκηνή συνοδευόμενοι από τους χορευτές τους και η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε αστραπιαία. Πως θα μπορούσε άλλωστε να μην όταν ο Τom Βarman ξεκινούσε την βραδιά διακηρύσσοντας

“Only 'cause of love, love' s the only thing that makes me do this. No power from above, you do it to yourself, I'll help you through this. There’s beauty in this place, it took me all these years to realise”, ενώ οι κιθάρες μαίνονταν.

Οι dEUS ήταν πάντα freaks και περήφανοι για αυτό και η δύναμη με την οποία παρέδωσαν αυτό το τραγούδι, αυτομάτως μετέφερε όλους όσους βρίσκονταν στην αίθουσα στην εποχή που ήταν και εκείνοι φρικιά που έψαχναν την θέση τους στον κόσμο. Κάποιοι την βρήκαν, κάποιοι όχι, αλλά απόψε ήταν όλοι εδώ μαζί. To Sister Dew που ακολούθησε έσυρε ένα γαϊτανάκι βασανιστικής μελαγχολίας, το mono no aware, την ομορφιά του εφήμερου που σε τρυπά, με την οποία είναι διαποτισμένο όλο το "The Ιdeal Crash".

Kάπου εκεί κύλησαν τα πρώτα δάκρυα από τα μάτια μου, τα οποία δεν σταμάτησαν καθόλου στα One Advice, Space (το οποίο το κοινό υποδέχτηκε με συντονισμένο  γηπεδικό χειροκρότημα) και The Magic Hour που ακολούθησαν. Συνεχίστηκαν και στο ομότιτλο τραγούδι του album που ήρθε αμέσως μετά, αλλά εκεί ήταν τέτοια η δύναμη του εμβληματικού 90s τραγουδιού, που η λύσσα να συνοδέψουμε τον Barman στα φωνητικά ενώ χοροπηδούσαμε μαζί του πάνω κάτω, ξεπέρασε την καθαρτική δύναμη των δακρύων. 

Οι χορευτές που συμπλήρωναν σκηνικά την μπάντα, σήμα κατατεθέν του συγκροτήματος από τα πρώτα του χρόνια, λειτουργούσαν τώρα πολλαπλώς, καθώς πρόσφεραν για τους γνώστες τον απαραίτητο σύνδεσμο με το παρελθόν, αλλά παρείχαν και το ενεργειακό συμπλήρωμα στο συγκρότημα. Ένα συμπλήρωμα που, παρά τα χρόνια που έχουν περάσει οι Deus δεν το χρειάζονται, αλλά που, όπως και παλιά, πάει τις συναυλίες τους, σε ένα άλλο επίπεδο, μεταβατικό, μυσταγωγικό, σαν τελετή μύησης σε μια θρησκεία που υμνεί σώμα και πνεύμα. Παλιά πολυπληθείς και με πολύχρωμα ρούχα, απόψε τέσσερις, ντυμένοι στα μαύρα, εκτός από το Let’ s See who Goes Down First για το οποίο έβγαλαν τις μπλούζες τους, οι χορευτές είναι για τους dEUS o συνδετικός κρίκος γήινου και μεταφυσικού. 

 

IMG_0175

 

Ο ίδιος ο Barman ήταν και παραμένει all about dancing. Η ενέργεια που εκλύει όταν βρίσκεται πάνω στην σκηνή είναι ικανή να αλλάξει την πορεία της ζωής κάποιου και αυτό δεν το λέω με καμία διάθεση υπερβολής γιατί, την πρώτη φορά που τον είδα, άλλαξε την δική μου. Το βράδυ της Παρασκευής στο Fuzz ήταν ορμητικός, αποφασιστικός, ασταμάτητος. Είτε χοροπηδούσε με την κιθάρα του είτε την σήκωνε ψηλά πάνω από το κεφάλι του σαν σύμβολο της πίστης του, είτε την άφηνε για λίγο όπως στο Everybody’s Weird για να χορέψει ελεύθερος, ήταν ένα πνεύμα που κανένα δοχείο δεν μπορούσε να τον περιέχει, αλλά και ένα σώμα απόλυτα υλικό, που ομολογούσε ότι πέρα από την ύλη δεν υπάρχει τίποτα.

Ο Barman είναι η επιτομή του cliche του αιώνιου έφηβου, μόνο που αυτός καθιστά το cliche καθόλου cliche, είναι όντως ένας αιώνιος έφηβος, ο άνθρωπος που πάντα ζούσε για το τώρα και κάπως έτσι κατάφερε να είναι όλη του η ζωή ένα ατελείωτο τώρα, ξεπέρασε τον χρόνο, αλλά ταυτόχρονα αιχμαλωτίστηκε στην σαπουνόφουσκα μιας μελλοντικής στιγμής που δεν έρχεται ποτέ. Είναι το παράδοξο που μέσω της ύπαρξης του αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει τίποτα παράδοξο σε αυτό. Είναι το μεταίχμιο. Πάνω στην σκηνή είναι σαν ένα παιδί που χορεύει και τραγουδά με άγρια χαρά, με άσβεστη φλόγα.

 

IMG_0097

 

Oι dEUS είναι όμως και μια άκρως επαγγελματική μπάντα, μια μπάντα από την οποία θα έπρεπε να παίρνουν μαθήματα όλες οι υπόλοιπες κιθαριστικές rock μπάντες. Ο ήχος τους είναι σπουδαίος: δυνατός, δυναμικός, μεστός, ικανός να γεμίσει στάδια χωρίς να γίνεται καθόλου τετριμμένος, πεντακάθαρος αλλά χωρίς τις ευκολίες τις εμπορικότητας και πάνω από όλα, είναι ένας ήχος που από την αρχή έκαναν εντελώς δικό τους, τόσο με τις συνθέσεις τους, πολλές από τις οποίες παραμένουν ακατάτακτες όσον αφορά το genre, όσο και με τις ενορχηστρώσεις τους.

Η παρουσία τους επί σκηνής είναι μελετημένη. Θέλουν να δώσουν στο κοινό τους ένα θέαμα αντάξιο της αφοσίωσής του σε αυτούς, αποδεικνύοντας έτσι πόσο σέβονται τον κόσμο τους, τους εαυτούς τους αλλά και το προιόν της τέχνης τους. Την ίδια ώρα όμως δεν σέβονται τίποτα, όλα κρέμονται από μια κλωστή, όλα είναι ένας πύργος από τραπουλόχαρτα, τοποθετημένα με κόπο το ένα επάνω στο άλλο, αλλά έτοιμα να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή, όπως είναι τα πάντα στην ζωή.

IMG_0063

 

Και αν αναρωτιόμουν γιατί οι dEUS δεν έγιναν ποτέ ένα μεγάλο εμπορικά συγκρότημα, ένα super band όπως θα άξιζε στον ήχο τους, ίσως είναι γιατί είναι γεμάτοι από εύθραυστες αντιφάσεις, ένας ορμητικός χείμαρος που δεν μπορούσε να χωρέσει στο marketing κάποιας πολυεθνικής της εποχής τους. 

Μετά το Let’ s See who Goes Down First, το οποίο ο Βarman μας σύστησε ως το πιο αγαπημένο του κομμάτι των dEUS όλων των εποχών, το τέλος του setlist για το "The Ideal Crash" ήρθε με το σπαραξικάρδιο Dream Sequence #1. Στο σημείο αυτό, αν και το ξέραμε ήδη, είχαμε τώρα βιώσει, το πόσο σπουδαίος είναι αυτός ο δίσκος, πόσο γεμάτος από τραγούδια με έμπνευση, συναίσθημα, ιδέες, ένα αριστουργηματικό βασανιστήριο, ένα βασανιστικό κομψοτέχνημα.

 

IMG_0301

Photo by G. Krikos Photography

Ακολούθησαν δύο encore. To πρώτο περιείχε τα Quatre Mains, Fell Off the Floor, Man (ένα από τα δικά μου αγαπημένα) και Ηotellounge (Be the Death Of Me). “Cause it's so hard, to keep the dream alive” τραγούδησε ο Barman κλείνοντας την συναυλία. Και όμως οι Deus το κράτησαν ολοζώντανο για είκοσι χρόνια, και με κάποιον τρόπο, κράτησαν ζωντανά και όλα εμάς τα μεγάλα πια  90s indie kids που δεν σταματήσαμε όλο το βράδυ να τραγουδάμε και να χορεύουμε. Δεν ξέρω πόσο καιρό είχα να παρακολουθήσω συναυλία στην οποία ο κόσμος να χορεύει τόσο πολύ και με τόσο ενθουσιασμό.

Oι dEUS κυριολεκτικά μας αποτελείωσαν με το Roses από το "In A Bar, Under The Sea". It’ s time to make a mess και όντως επικράτησε πανδαιμόνιο. Όλα τα μέλη του συγκροτήματος παρατεταγμένα ακίνητα σαν τοίχος, ευθυγραμμισμένοι πάνω στην σκηνή, ενώ οι χορευτές χόρευαν πίσω τους, ο Barman στην μέση και εμείς να του φερόμαστε σαν τον local god. Roses have thorns that can make you hurt and cry but remind you that everything beautiful in this life is worth the pain.

Thank you for 20 years of roses, dudes.

 

Venue: Fuzz Live Music Club, Athens

Date: 31.05.2019

Hosted by: Fuzz Productions

Gallery on Facebook 

 

 

IMG_0116

Photo by G. Krikos Photography

 

IMG_9891

Photo by G. Krikos Photography

 

IMG_9897

 

 

Σχετικά άρθρα