ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Wire - Live @ Temple, Athens

Απ’όλα είχε ο μπαχτσές στο live των Wire στο αγαπημένο Temple και να μου συμπαθάτε το λαϊκό της έκφρασης, αλλά προσωπικά δεν βρίσκω καλύτερο τρόπο να ξεκινήσω αυτό το άρθρο για μία από τις πιο εγκεφαλικές μπάντες του punk / post-punk ήχου, με οπαδούς μερικούς από τους πιο εκλεκτικούς μουσικόφιλους.

Είχε λοιπόν και 2 support bands, και αγαπημένο venue και καλή οργάνωση και φυσικά το ίδιο το main act, ένα από τα επιδραστικότερα παρ’ ότι underground συγκροτήματα της σύγχρονης μουσικής ιστορίας να παίζει τραγούδια από το σύνολο της δικής του ιστορίας, μην αφήνοντας πολά περιθώρια για παράπονα.

 

Rita Mosss

Tην βραδιά άνοιξαν οι Rita Mosss, η μπάντα των Δημήτρη Τσαμπουνάρη και Κώστα Καγκελάρη, την οποία το ελληνικό κοινό, πιστό στις παραδόσεις του παλιού καλού καιρού, αποφάσισε να μην τιμήσει με την παρουσία του. Κακώς κατά την γνώμη μου, καθώς θα είχε την δυνατότητα να ακούσει έναν ήχο και να παρακολουθήσει μια performance ίσως πέρα από τις συνηθισμένες του επιλογές. Tο διαβόητο δίδυμο δεν βρισκόταν απόψε μόνο του πάνω στην σκηνή, αλλά συνοδευόταν από δύο ακόμα μουσικούς που είχαν αναλάβει τα εφέ/πετάλια καθως και μέρος των φωνητικών. Παρ’όλο που η μουσική τους συνεχίζει να δομείται πάνω στα άναρχα μεν, ιδιοφυή δε, drums του Τσαμπουνάρη, τους βρήκα αρκετά πιο χαοτικούς και σε αυτό είχε συνεισφέρει ως επί το πλείστον η αύξηση του αριθμού τους σε τέσσερις. Η προσθήκη των εφέ έχει γεμίσει τον ήχο τους και ο πολλαπλασιασμός των μελών τους έχει ανεβάσει και την ποσότητα ενέργειας που εκλύεται ανά εκατοστό σκηνης. Αν περιέγραφα κάπως τον ήχο τους, δεν θα ήταν σαν το ανομοιογενές μιγμα hardcore, math rock, punk, noise, και πολλών άλλων sub-genres (όπως στην πραγματικότητα ίσως είναι) αλλά θα σαν ένα ανεξάντλητο φινάλε τραγουδιού, ή ακόμα περισσότερο, φινάλε ενός set, που, καθώς βρίσκεται σε μία διαρκή κορύφωση, εκτείνεται στο διηνεκές, μέχρι να αποφασίσουν οι ίδιοι να το τελειώσουν. Ή σαν καρδιογράφημα ασθενή που βρίσκεται σε πολύ περίεργη κατάσταση συνεχούς διέγερσης.

 

Rita Mosss

Photo by Manos Kalafatelis 

 

 

Hand & Leg

Εν πάσει περιπτώσει, κάποια στιγμή οι Rita Mosss αποφάσισαν πως ήρθε η ώρα να τελειώσουν και το set και τον ασθενή οπότε και σειρά να ανέβουν στην σκηνή πήραν οι Hand & Leg. Με νέα εμπλουτισμένη σύνθεση και αυτοί, όχι γιατί έχουν προσθέσει νέα μέλη στους ήδη υπάρχοντες Ηρώ Σοφουλάκη (μπάσο, φωνή) και Στυλιανό Παπαγρηγορίου (drums, φωνή), αλλά γιατί έχουν προσθέσει αρκετά προηχογραφημένα μέρη, τα οποία χειρίζεται ο Στυλιανός. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα έναν ήχο σαφώς πιο γεμάτο και μάλλον και με περισσότερη ευελιξία και δυνατότητες από το art-rock/post-punk στο οποίο μας έχουν συνηθίσει. Η συμβολή του Παπαγρηγορίου στα φωνητικά σε περισσότερα τραγούδια από ότι παλιά, επίσης έχει βοηθήσει στο να ανοίξει το στυλιστικό εύρος της μπάντας αλλά και στο δημιουργούνται εναλλαγές που κρατάνε το ενδιαφέρον του κοινού στην ζωντανή τους εμφάνιση. Δυναμικοί, με rock star attitude και σίγουρα αρκούντως επαγγελματίες, οι  Ηand & Leg στάθηκαν περισσότερο τυχεροί όσον αφορά την προσέλευση του κόσμου, ή μάλλον έφτιαξαν την δική τους τύχη, αφού, με την μία ώρα που κράτησε το set τους, εξασφάλισαν ότι κάποιος τουλαχιστον από τον κόσμο των Wire θα προλάβαινε και την δική τους εμφάνιση. 

 

HL2

Photo by Manos Kalafatelis 

 

 

Wire

Πράγματι, όταν στην σκηνή ανέβηκαν οι Βρετανοί, το Temple είχε γεμίσει πια, εξηγώντας το sold out που είδαμε να κρέμεται έξω από την πόρτα του Temple.

Οι Wire είναι αφανείς ήρωες. Παρακολουθώντας τους κανείς live, ακόμα και αν δεν γνωρίζει την ιστορία τους, συνειδητοποιεί ότι εσκεμμένα παρέμειναν. Είναι μια μπάντα ιδιοφυής μεν, όσον αφορά την δισκογραφία της, τις συνθέσεις της και την επιρροή της, low-key δε όσον αφορά τον τρόπο που χειρίζεται την φήμη της, τον εαυτό της επί σκηνής και τον τρόπο που διαχειρίστηκε όλα αυτά τα χρόνια την (μη) εμπορευματοποίηση της μουσικής της.

Η συναυλια άνοιξε με το καινούριο “Be like Them”, αλλά για την συνέχεια οι Wire μας επεφύλαξαν ένα πέρασμα από το σύνολο της δισκογραφίας τους, που λειτούργησε ως βαρόμετρο για το πoια είναι τα αγαπημένα του κοινού τους.

 

Wire

Photo by Manos Kalafatelis 

 

Playing Harp, Art of Persistence, Red Barked Trees, Advantage in Height, Blessed State, Two people in a Room, Small Black Reptile, Underwater Experiences, μεταξύ των κομματιών που ακούστηκαν. Τα “Τhree Girl Rhumba” και “Ahead” ήταν ανάμεσα σε αυτά που δεχτηκαν την πιο ενθουσιώδη υποδοχή. Αδιαμφισβήτητος νικητής στην μάχη του χειροκροτήματος πάντως, το punk “12ΧU” με το οποίο έκλεισαν το ένα και μοναδικό encore τους. Όσον αφορά το κυρίως set τους, για το τελος του οι Wire προτίμησαν να κλείνουν προς την χαώδη ψυχεδέλεια, παίζοντας το ‘Hung”. 

Kαι εδώ ερχόμαστε στην δεύτερη παρατήρηση που προκύπτει από την παρακολούθηση του live των Wire: όπως είναι λογικό για οποιαδήποτε μπάντα έχει διανύσει μια διαδρομή άνω των 40 ετών, ο χρόνος έχει επηρεάσει και το performance τους και τον ήχο που έχουν ζωντανά. Ο κιθαρίστας τους Matthew Simms είναι εκείνος που, παρότι μετρά μόλις οκτώ περίπου χρόνια ύπαρξης σε ένα συγκρότημα που φέρει το ειδικό βάρος του θρύλου, αλλά και που τα μέλη του ήταν μαζί για 35 χρόνια πριν αυτός προστεθεί στην ομάδα τους, δεν διστάζει να πάρει τα πράγματα στα χέρια του την ώρα του live και να προτείνει φρέσκιες ιδέες, ή ακόμα ακόμα και να κατευθύνει τον ήχο. Από την άλλη πλευρά, ερχόμαστε σε αυτό που επισημάναμε πρωτύτερα. Οι Wire δεν ενδιαφέρθηκαν ποτέ να εξαργυρώσουν οικονομικά την ιδιοφυία τους. Αντιθέτως, άφησαν τεράστια μουσική κληρονομιά σε όλες σχεδον τις μπάντες του rock φάσματος που ακολούθησαν, όπως φάνηκε ακόμα και από τα support που προηγήθηκαν. Η παραγωγή τους στο tour δεν είναι ακριβή, όπως θα ήταν αν ήταν κάποιο εμπορικό super band, φτιάχνοντάς τους έναν μεγάλο ήχο. Δεν φαίνεται καν να τους απασχολεί κάτι τέτοιο. 

 

Wire6

Photo by Manos Kalafatelis  

 

Όμως: το ταλέντο, η ικανότητα και η ποιότητα των Wire είναι τέτοια που θα ήταν προφανής ακόμα και σε κάποιον που τους παρακολουθούσε για πρώτη φορά στο Temple. To setlist που επέλεξαν, φανέρωνε ότι ο ελιγμός ανάμεσα στα είδη είναι παιχνιδάκι για αυτούς. Μακριά από εμάς οι δάσκαλοι, ωστόσο, ακόμα και στα γεράματά τους, δείχνουν στις νεότερες μπάντες πως γίνονται κάποια πράγματα. Οι Wire δεν έχουν απλά μουσειακή αξία, δεν είναι ανδριάντες του rock πάνω σε βάθρα, αντιθέτως είναι εξαιρετικά επίκαιροι : σε μια εποχή που το κιθαριστικό ροκ δείχνει να έχει εντελώς ξεχάσει ότι πειραματισμός και αξιομνημόνευτη σύνθεση, πρωτοπορία, φρεσκάδα και κλασικές φόρμες, κατάλυση των στερεοτύπων και αγάπη για ότι έχει προηγηθεί μπορούν να πάνε μαζι, η κορυφαία μπάντα αποδεικνύει περίτρανα ότι αυτό ήταν και είναι εφικτό. Όλες τους οι συνθέσεις, όπως και αν παιχτούν, με οποια πλέον προβλήματα, είναι την ίδια στιγμή και κλασσικές και πολύ πιο πρωτοποριακές από το 90% της ροκ μουσικής του σήμερα. 

Οι Wire διέθεταν και διαθέτουν ικανότητα και για σύνθεση και αποδόμηση και αν αυτό δεν είναι μουσική ιδιοφυία, ε, τότε, δεν ξέρω τι είναι.

 

Venue: Temple, Athens

Date: 23.05.2019

Hosted by: Temple Productions

Photos by Manos Kalafatelis 

Gallery on Facebook 

 

Wire2

Photo by Manos Kalafatelis 

 

Σχετικά άρθρα

Banner
Banner