ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Punk Rock Holiday Festival '19, Slovenia | ClockSound Review

Το φετινό Punk Rock Holiday (PRH version 1.9) έλαβε τέλος και εμείς καλούμαστε να μαζέψουμε τα "μπογαλάκια" μας για να επιστρέψουμε στην Αθήνα και να περιγράψουμε με λέξεις για να παρουσιάσουμε με όσο πιο αντιπροσωπευτικές εικόνες ό,τι συνέβη στο Tolmin της Σλοβενίας κάτι, που σε πρώτη φάση φάνταζε ακατόρθωτο.

Κατά την διάρκεια της συνομιλίας μας με τον Ray Rocket (Τeenage Bottlerocket), που πραγματοποιήθηκε λίγες μέρες πριν το φεστιβάλ, ο ίδιος δήλωσε ότι o τόπος διεξαγωγής του PRH είναι ένα από τα ομορφότερα μέρη στον κόσμο. (Δήλωση που βρήκαμε τότε κάπως υπερβολική, καθώς θα ήταν η πρώτη μας επίσκεψη στο εν λόγω φεστιβάλ).

Αμέσως μετά την διάσχιση των συνόρων όμως από την Ιταλία, από όπου και ταξιδέψαμε οδικώς δεν μπορούμε παρά να δικαιώσουμε τον Ray. Το PRH διεξάγεται στην παραποτάμια περιοχή του χωριού Tolmin, που βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Soca ,κάτι που προσφέρει μοναδική θέα καθώς δίνεται η εντύπωση ότι τα πάντα περικλείονται από καταπράσινα βουνά. Ο χώρος του camping αποτελούταν από πυκνό δάσος. Η επαρκής οργάνωση και ο εξοπλισμός του φεστιβάλ ωστόσο δεν παραγκωνίστηκαν καθόλου από το παρθένο φυσικό τοπίο.

Η υποδομή του φεστιβάλ ήταν φανταστική. Το PRH παρείχε bars, street food stands και merchstands που εξυπηρέτησαν τους 6000 επισκέπτες και συντελεστές του φεστιβάλ, διεκπεραιώνοντας γρήγορα τις ουρές μέσω του συστήματος των PayCards. Επίσης υπήρχε η δυνατότητα πρόσβασης σε ντούζ με ζεστό νερό και καθαρές τουαλέτες κάτι που φαντάζει αδύνατο σε τέτοιου είδους διοργανώσεις. O χώρος του beach stage από όπου δεν έλειψαν σημαντικά ονόματα ,παρείχε την δυνατότητα χαλάρωσης στο ποτάμι, ενώ παράλληλα πραγματοποιούνταν τα shows από τις 12 το πρωί μέχρι τις 19:30.

 

river

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Τότε μεταφερόταν η δράση στο main stage (στο χώρο που έγιναν όνειρα πραγματικότητα), που έπαιξαν τα μεγαλύτερα ονόματα της punk-rock σκηνής. Εκτός των παραπάνω οι διοργανωτές μερίμνησαν περαιτέρω για την ψυχαγωγία των επισκεπτών. Στους χώρους του φεστιβάλ είχε στηθεί skate-park για να υπενθυμίζει, ότι το punk-rock είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την κουλτούρα του skate. Επίσης για τους αμετανόητους ‘ξενύχτηδες’ μετά το τέλος του show στο mainstage υπήρχαν προγραμματισμένα acoustic-shows από μικρότερους καλλιτέχνες ,όπως και karaoke-stand ανοιχτό στο κοινό που ήθελε να δοκιμάσει να ερμηνεύσει τους αγαπημένους τους punk ύμνους. Και όλα αυτά σε απόσταση βολής από το χωριό (10 λεπτά με τα πόδια / 2 λεπτά με το αυτοκίνητο).

Το άρτια οργανωμένο PRH κατάφερε για μία ακόμη χρονιά να φιλοξενήσει ομαλότατα 6000 άτομα απ’όλο τον κόσμο, και να δημιουργήσει για 5 μέρες μια κοινότητα καθαρά μουσικού ενδιαφέροντος και να προάγει την θετική διάθεση, την επικοινωνία αλλά και το σεβασμό στη φύση.


Warm Up Day (August 05)

 

Αφού φτάσαμε το βράδυ της Δευτέρας στον χώρο του PRH, τρέξαμε στο mainstage για να προλάβουμε τους ‘άχαστους’ Νot On Tour από το Ισραήλ, οι οποίοι ταρακούνησαν όλο το fest στο σκοπό της φωνής της frontwoman Sima παραπέμπωντας σε headlining μπάντα.

 

notontour

Photo by Marco Magzon

 

Αμέσως μετά θυμήθηκα ότι ακολουθούσε μία σταθερή αξία του skatepunk, οι Pulley και σε εκείνο το σημείο συνειδητοποίησα πραγματικά, πόσο ακραίο θα ήταν το πενθήμερο που ακολουθούσε! Οι Pulley (αρκετά εύθυμοι) μας θύμισαν με την επιβλητική εμφάνιση τους , την αξιοσημείωτη 30ετή πορεία τους, διατηρώντας ακόμα παρά τις πολλές αλλαγές μία πολύ δυνατή σύνθεση.

 

pulley

Photo by Marco Magzon

 

Day 1 (August 06)

 

Το επόμενο πρωί αφού εξερευνήσαμε λίγο τους χώρους του PRH, κατηφορίσαμε προς το beachstage. Ο παραποτάμιος χώρος αποτελείται από τη σκηνή, το απαραίτητο bar και φυσικά το ποτάμι, το οποίο κατακλύζεται από κουλούρες, φουσκωτά φλαμίνγκο και όλα τ’άλλα πιθανά πλάσματα και αντικείμενα. Με το που φτάνεις στον χώρο βρίσκεσαι στο εξής δίλημμα: άραγμα στο ποτάμι με μπύρα και κοκτειλάρα υπό τον ήχο φυσικά live punk-rock μουσικής ή παρακολούθηση του live act των μπαντών που τα σπάνε στο beachstage (πάλι με μπύρα)...

Η πρώτη μέρα και το PRH ξεκίνησαν επίσημα με τους πολύ δυναμικούς επί σκηνής Goodbye Blue Monday. Επίσης παρακολουθήσαμε τους Ολλανδούς Drunktank, μια μπάντα κλασσικού skatepunk ήχου και αισθητικής με πινελιές thrash metal στα solo και σε κάποια riffs. Στο beachstage την Day 1 ξεχώρισαν οι Ισπανοί Blowfuse με την πληθωρική αλά Καλιφόρνια παρουσία τους, η οποία υποδήλωνε δια της μουσικής και των αστείων τους, ότι έχουν απίστευτη συνοχή.

Ενώ σιγά σιγά όλοι μεταφερόμασταν νοητά στο mainstage, γιατί ακολουθούσε ασύλληπτο lineup (Descendents, Good Riddance!!;;), οι ισπανόφωνοι hardcore La Armada έκλειναν δυναμικά το show στο ποτάμι. Στο mainstage ακολούθησαν από τη μια δύο καλλιτέχνες - αποκάλυψη για μένα προσωπικά και αλλά δύο ονόματα που περίμενα να δω ανέκαθεν. Ο λόγος για τους Useless ID και τον Frank Turner, με τον οποίο το ClockSound μίλησε λίγο νωρίτερα στο press area.

Κολλητικά pop –ρεφρέν και γρήγορο μελωδικό punk-rock συνέθεσαν την εμφάνιση των Useless ID, τους οποίους θα τολμήσουμε να χαρακτηρίσουμε συνεχιστές των αγαπημένων μας No Use For A Name (Tony Sly you will always be remembered). O Frank Turner με folk ήχο , καυστική ωμή ειλικρίνεια και με τις διηγήσεις του από το νέο δίσκο του No Man’s Land προσέλκυσε τον περισσότερο κόσμο μέχρι εκείνο το σημείο στο festival και σίγουρα μα σίγουρα τους διασκέδασε μαζί με τους Sleeping Souls, που τον πλαισίωσαν. Αποτέλεσε ένα από τα πιο ολοκληρωμένα performances του PRH 1.9.

 

FrankTurner

Photo by Silvy Maatman Photography


Ακολούθησαν οι Good Riddance ένα ακόμα θεμελιώδες skatepunk σχήμα του lineup. Ακόμη και να έπαιζαν δύο ώρες δεν θα αρκούσε αυτό στους φανατικούς τους λόγω της εξαιρετικής τους εμφάνισης αλλά και της τεράστιας δισκογραφίας τους.

Δεν θα κρύψουμε όμως ότι όλοι περίμεναν αυτό που ακολουθούσε: DE-SCEN-DENTS. !!! O Μilo και οι λοιποί ανέβηκαν και έπαιξαν άρτια σε ένα αδιάκοπο set κομμάτια από όλο το φάσμα της δισκογραφίας τους και από κάτω … παράνοια. Όλοι απτόητοι από τη δυνατή βροχή στριμώχτηκαν μουσκεμένοι , τραγούδησαν και χτυπήθηκαν σε τραγούδια από το Everything Sucks το Cool To Be You και το Milo Goes To College παράλληλα με αμέτρητα stagedives , sing-alongs και αγκαλιές στους ζωντανούς θρύλους του punk-rock…

 

descendents

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Day 2 (August 07)

 

Την δεύτερη μέρα ξεχώρισαν στο beachstage οι headliners The Dopamines από το Cincinnati του Ohio, που αποτέλεσαν μία ακόμη ευχάριστη προσωπική μας έκπληξη. Πολύ δυνατή σκηνική παρουσία, άκρως επικοινωνιακοί με χιουμοριστικό χαρακτήρα και ενεργητικοί ήταν κάποιοι από τους παράγοντες που συνέθεσαν το καλύτερο act (κατά την ταπεινή μας γνώμη) του beach stage στο φετινό PRH.

Το επιβλητικό set των The Dopamines δεν επισκίασε τους The Raging Nathans που εμφανίστηκαν προηγουμένως. Μετά το πέρας του live στο ποτάμι μεταφερθήκαμε στο main stage , όπου και μας περίμεναν οι μασκοφόροι pop-punkers Masked Intruder, οι Pennywise -κατά τη διάρκεια του set των οποίων επικράτησε γηπεδική (με την θετική έννοια του όρου) ατμόσφαιρα- και οι τεράστιοι ska-punk θρύλοι Less Than Jake.

 

pennywise

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Οι Less Than Jake μετέτρεψαν το γηπεδικό κλίμα στην κύρια σκηνή σε ένα τεράστιο party στο οποίο κουνήθηκαν όλοι. Με μία πρόχειρη ματιά στο πλήθος έβλεπε κανείς από κατ’εξοχήν φίλο του είδους μέχρι τύπους με t-shirts hardcore-punk ή metal μπαντών να χορεύουν στο ska ρυθμό των πνευστών και των άριστων φωνών του Roger Lima και του Chris de Makes.

 

lessthanjake

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Day 3 (August 08)


Την τρίτη μέρα έβρεξε αρκετά. Οι συναυλίες στο beach stage ωστόσο διεξήχθησαν κανονικά. Παρακολουθήσαμε τους τεχνικούς φίλους μας Cronos Debe Morir απ΄τη Χιλή, τους CF 98, τους skate-punkαδες με στοιχεία hardcore-punk και thrash Straightline, και τους headliners, που πραγματοποίησαν το αγαπημένο μας show στο beach stage, Much The Same από το Σικάγο.

Ένα όνομα που ανέμεναν πολλοί. Έπαιξαν παλιά και νέα κομμάτια σε μια εορταστική και συγκινητική ατμόσφαιρα σαν να ήταν το reunion live τους για τους εκατοντάδες φανατικούς τους fans. (Οι Much The Same μετά την ανακοίνωση της επανένωσης τους το 2017, κυκλοφόρησαν τον δίσκο Εverything Is Fine λίγες μέρες πριν το PRH). Ένα όνομα που περιμέναμε να δούμε πάρα πολύ επειδή αποτελούσε και αποτελεί μία από τις πιο αγαπημένες μου μπάντες και επειδή συναντηθήκαμε λίγο μετά και τα είπαμε εφ’όλης της ύλης (συνέντευξη προσεχώς..).

 

muchthesame

Photo by Silvy Maatman Photography

 

muchthesame2

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Το βράδυ είδαμε τους θρύλους του melodic hardcore Ignite και ταξιδέψαμε στο χρόνο με τα τραγούδια από το Darkest Days.

 

ignite

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Και έτσι ήρθε η ώρα για NOFX.!!! Όλες οι μεγάλες μπάντες που είχαν προηγηθεί εκείνη, αλλά και τις προηγούμενες μέρες, δεν είχαν περιορίσει την ασίγαστη επιθυμία μας να δούμε για πρώτη φορά την μπάντα που σημάδεψε τα εφηβικά μας χρόνια.

Aπολαύσαμε: 1) όλο το set, αν και ήταν πολύ μικρό, 2) τo καυστικό τους humor, αν και μίλησαν περισσότερο απ’ότι επαιξαν, 3) τα ska-reggae classics, αν και θα προτιμούσαμε να παίξουν περισσότερα γρήγορα κομμάτια, από τα οποία παρέλειψαν πολλά κατά την γνώμη μου.

Αυτά μας άρκεσαν, μας ήταν αρκετό που ένα όνειρο μας έγινε πραγματικότητα. Το γνωμικό ‘ΝΟFX don’t have to play good’ είχε απόλυτη εφαρμογή σε μας, ωστόσο για τους υπόλοιπους δεν ήταν το ίδιο, γιατί οι NOFX είναι από τις σημαντικότερες ενεργές μπάντες του είδους.

Διαμόρφωσαν συνειδήσεις και προσωπικότητες με το περιεχόμενο των τραγουδιών τους, όπως επίσης επηρέασαν αισθητικά ολόκληρο το punk-rock ρεύμα των 90’s στην Αμερική και είναι λυπηρό ένας καλλιτέχνης να εκμεταλλεύεται αυτή την ευμενή θέση, που ο ίδιος κατέκτησε με την πρωτοπορία και το ταλέντο του είτε επειδή βαριέται, είτε επειδή πλέον κουράστηκε.

 

NOFX

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Day 4 (August 09)

 

Σε αυτό το σημείο σκεφτήκαμε, ότι 5 μέρες που συνοδεύονται από punk, μπύρα και camping, ίσως μας είχαν καταβάλει. Με Propagandhi και Teenage Bottlerocket στο βραδινό line-up είναι αδύνατο να μην το ζήσεις στο έπακρο. Αργά το απόγευμα την αυλαία άνοιξαν οι Cigar. Το skate-punk trio έπαιξε νέες κυκλοφορίες αλλά και κομμάτια του "Speed Is Relative" σε υψηλά bpm. Ακολούθησαν οι απίστευτοι PEARS και οι δημοφιλείς PUP, που βρίσκονται στο μεταίχμιο punk και indie-rock.

Στη συνέχεια ανέβηκαν οι Teenage Bottlerocket. Ο Ray, o Kody, ο Μiguel και ο νέος drummer τα έσπασαν για πάνω από μία ώρα προετοιμάζοντας το κοινό για την τελευταία μπάντα του fest, που δεν ήταν άλλοι από τους Propagandhi. Μία από τις καλύτερες τεχνικά punk μπάντες (μαζί με A Wilhelm Scream και Belvedere) ανέβηκε στο mainstage, πραγματοποιώντας επίδειξη ικανοτήτων , παίζοντας άρτια τόσο σε κιθαριστικό όσο και σε φωνητικό επίπεδο και προσφέροντας τρία τραγούδια ακόμη κατόπιν αιτήματος μας για encore.

Έτσι έκλεισε το PRH 1.9 με έναν από τους καλύτερους δυνατούς τρόπους..

Ελπίζω να βρεθούμε στο 2.0 του χρόνου (Με A Wilhelm Scream και Bad Religion παρακαλώ!).

 

TEENAGEBOTTLEROCKET

Photo by Marco Magzon

 

PROPAGANDHI

Photo by Marco Magzon

 

Festival: Punk Rock Holiday (Version 1.9)

Venue: Tomlin, Slovenia

Reviewed by: Dionisis Stranis & Nefeli Kousta

Photos by Silvy Maatman Photography & Marco Magzon

 

* Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε το τμήμα επικοινωνίας του Punk Rock Holiday και την Klara για την ευκαιρία που μας έδωσε προκειμένου να καλύψουμε πρώτη φορά επίσημα τη φετινή διοργάνωση.

  

diving

Photo by Silvy Maatman Photography

 

Σχετικά άρθρα

Banner
Banner