ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

NOS Primavera Sound Porto 2019: Interpol, JPEGMAFIA, Jambinai, Nubya Garcia, etc (Day 2)

Έχοντας αφήσει πίσω μας τις αντίξοες καιρικές συνθήκες και την κούραση της πρώτης μέρας, επιστρέψαμε στο Parque da Cidade για την πολλά υποσχόμενη δεύτερη φεστιβαλική μέρα.

Ορίστε λοιπόν οι εντυπώσεις μας από τις συναυλίες που παρακολουθήσαμε:

 

Jambinai  

Ίσως η μεγαλύτερη αποκάλυψη του φετινού NOS Primavera, κυρίως επειδή, αν και πρόκειται για ένα σχήμα που μετρά μία δεκαετία ύπαρξης, μας είχε διαφύγει εντελώς, με αποτέλεσμα να βρεθούμε στο SEAT stage χωρίς καμία προσδοκία αλλά με πολλή περιέργεια.

Εκ Σεούλ ορμώμενοι, τους Jambinai αποτελούν οι Lee Ill-woo (ηλεκτρική κιθάρα,  piri, taepyengoso), Bomi Kim (haegeum), Eunyong Sim (geomungo), Jaehyuk Choi (ντραμς) και Byeongkoo Yu (μπάσο) – τόσο τα ονόματα των μουσικών όσο και τα όργανα που παίζουν είναι σχεδόν αδύνατον να προφερθούν σωστά και να απομνημονευθούν, αλλά η προσπάθεια αξίζει τον κόπο.

Η μουσική τους, με στοιχεία από progressive metal και folk, πληροί σχεδόν κατά γράμμα τις προϋποθέσεις κατάταξης στην κατηγορία του post-rock, ενώ δεν έχουν λείψει οι παραλληλισμοί τους με τους Explosions In The Sky ή ακόμα και τους Mogwai. Δεν ξέρουμε κατά πόσον ισχύει αυτό. Αυτό που ξέρουμε όμως είναι ότι η μουσική τους πρόταση είναι πολύ ενδιαφέρουσα και το live τους πολύ δυνατό, ακόμα και με συνθήκες όχι ιδιαίτερα ευνοϊκές.

 

190606-jambinai-nos-primavera-sound-day2-1

Photo by Henrique Pratas

 

Η πρώτη όχι και τόσο ευνοϊκή συγκυρία είχε να κάνει με την ώρα: ο ήλιος ήταν ακόμα δυνατός – ας όψεται η ανακωχή με τα μαύρα σύννεφα – κάτι που δεν αναδεικνύει ιδιαίτερα τα μουσικά τοπία που δημιουργούν οι Jambinai. Επίσης, λόγω μιας απροσδόκητης καθυστέρησης στο αεροδρόμιο, δεν πρόλαβαν να κάνουν το soundcheck νωρίτερα, με αποτέλεσμα να παρακολουθούμε ζωντανά για κάμποση ώρα ένα μικρό spoiler της συναυλίας που θα ακολουθούσε. Φυσικά, απολογήθηκαν για την καθυστέρηση αυτή εξηγώντας ότι δεν ήταν στο χέρι τους να την αποφύγουν.

 

190606-jambinai-nos-primavera-sound-day2-2

Photo by Henrique Pratas

 

Αν και το κοινό φαινόταν λίγο αφηρημένο στην αρχή, οι Jambinai κατάφεραν να μας βυθίσουν σε μια ατμόσφαιρα ονειρική, όπου η ηρεμία διαδέχεται μια καταιγιστική ένταση που αγγίζει την κορύφωση, και πάλι από την αρχή, ό,τι παρεμφερέστερο μπορούμε να φανταστούμε, σε μουσικό επίπεδο, με τον διαλογισμό – τον αυθεντικό, όχι τον κονσερβοποιημένο, εμπορικό «διαλογισμό» που συνήθως μας έρχεται στο νου.

 

190606-jambinai-nos-primavera-sound-day2-3

Photo by Henrique Pratas 

 

Το setlist βασίστηκε κυρίως στον νέο τους δίσκο, “ONDA”,  του οποίου η κυκλοφορία συνέπεσε με την εμφάνισή τους στο Porto στις 7 Ιουνίου. Οι εκτελέσεις των κομματιών είχαν μια σχεδόν μυστικιστική χροιά ενώ τα λογής Κορεάτικα παραδοσιακά όργανα αναπόφευκτα κέντρισαν την περιέργεια του αμύητου «Δυτικού» κοινού, ενώ ο ήχος τους έδενε όμορφα με το φρενήρες παίξιμο της LTD από τον Lee.

Ελπίζουμε να τους ξαναδούμε σύντομα, υπό καλύτερες συνθήκες και για λίγο περισσότερη ώρα.   

 

190606-jambinai-nos-primavera-sound-day2-6

Photo by Henrique Pratas 

 

 

Nubya Garcia

Παρότι οι jazz καλλιτέχνες δεν συμμετέχουν με ιδιαίτερη συχνότητα στα line-up των φεστιβάλ όπως το Primavera Sound, νομίζουμε ότι αυτή η τάση σιγά-σιγά αλλάζει, πράγμα που μας χαροποιεί ιδιαίτερα. Πρώτη επίσκεψη στο Pull & Bear stage για φέτος με αφορμή ακριβώς δύο από τις  jazz συμμετοχές στο φεστιβάλ: η πρώτη ήταν αυτή της χαρισματικής Nubya Garcia.

 

190606-nubya-garcia-nos-primavera-sound-day2-2

Photo by Henrique Pratas 

 

Μια ακόμα εκπρόσωπος της ανερχόμενης νέας jazz σκηνής του Λονδίνου, η Nubya Garcia κάθε άλλο παρά πρόθυμη φαίνεται να προσφέρει μια crossover, φιλική προς ένα μαζικό κοινό εκδοχή της jazz. Αντιθέτως, τόσο οι συνθέσεις όσο και οι εκτελέσεις της απευθύνονται σε ένα ακροατήριο που έχει τη διάθεση και την υπομονή να την ακολουθήσει στα ποιητικά μονοπάτια που χαράζει.

Με δύο δίσκους στο ενεργητικό της (“Nubya’s 5ive”, When We Are”) και τον τρίτο στα σκαριά, η Nubya ανήκει στη γενιά από νεαρούς jazz μουσικούς που ξεπήδησαν από το «φυτώριο ταλέντων» τους Tomorrow’s Warriors του Λονδίνου, μαζί με ονόματα όπως οι Ezra Collective και οι Sons of Kemet.

 

190606-nubya-garcia-nos-primavera-sound-day2-1

Photo by Henrique Pratas

 

Στο set ακούστηκαν κομμάτια και από τις δύο της δουλειές, όπως τα Lost Kingdoms,  Source, Hold, και το καινούριο Pace, σε εκδοχές ελαφρώς «συμπυκνωμένες» ώστε να χωρέσουν στον περιορισμένο χρόνο του live, όπως μας εξήγησε. Η ίδια στο τενόρο σαξόφωνο, πλαισιωμένη από τρεις ταλαντούχους μουσικούς, με τους οποίους βρισκόταν σε διαρκή επικοινωνία. Φαίνονταν πραγματικά να το απολαμβάνουν, όπως πρόδιδαν τα χαμόγελα όλων, και ειδικότερα αυτό της Nubya, που πρέπει να ομολογήσουμε ότι μαγνητίζει. Με αυτό το χαμόγελο και θερμές ευχαριστίες, μας αποχαιρέτησε, λοιπόν, αφού μας παρότρυνε με ιδιαίτερη επιμονή να παραμείνουμε στις θέσεις μας για την επόμενη συναυλία. Την ακούσαμε και δεν το μετανιώσαμε.

 

190606-nubya-garcia-nos-primavera-sound-day2-4

Photo by Henrique Pratas

 

 

Sons of Kemet XL

Ο δεύτερος λόγος για τον οποίο οδεύσαμε (και ύστερα παραμείναμε) στο Pull & Bear stage ήταν λοιπόν οι Sons of Kemet, που ανήκουν στην ίδια μουσική παρέα με τη Nubya Garcia, με την οποία και συνεργάζονται συχνά.

Οι Sons of Kemet είναι οι Shabaka Hutchings (σαξόφωνο) Εddie Ηick (ντραμς), Tom Skinner (ντραμς) και Theon Cross (τούμπα), με την ειδική συμμετοχή για την περίσταση του βραβευμένου ντράμερ Moses Boyd  και τον Joshua Idehen  στα φωνητικά – εξού και η “XL”εκδοχή της μπάντας. Η μουσική τους, «πειραγμένη» jazz με έντονα στοιχεία από afrobeat, dub, soca και grime. Οι στίχοι τους, όπου υπάρχουν, έχουν έντονα πολιτικό περιεχόμενο, όπως φαίνεται ξεκάθαρα στον πιο πρόσφατο δίσκο τους, “Your Queen Is A Reptile” (Impulse!,2018), όπου ασκούν κριτική στη μοναρχία,  κατακεραυνώνουν το ρατσισμό σε όλες του τις ιστορικές και γεωγραφικές διαστάσεις και αποτίουν φόρο τιμής σε σημαντικές γυναικείες φιγούρες της Αφρικανικής διασποράς.

 

190606-sons-of-kemet-nos-primavera-sound-day2-1

Photo by Henrique Pratas

 

Δεν χρειάζεται όμως να γνωρίζει κανείς πολλά για τους Sons of Kemet για να απολαύσει τη μουσική τους και να αφεθεί στον καταιγιστικό ρυθμό τους. Αυτό που μας παρουσίασαν στη σκηνή NOS Primavera θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια πανηγυρική μπατουκάδα (με τρεις ντράμερ επί σκηνής δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά) που γρήγορα διακλαδίστηκε σε ακατάπαυστους διαλόγους ανάμεσα στους μουσικούς  - σαν συζητήσεις που μπορείς να παρακολουθήσεις ακόμα κι αν δεν γνωρίζεις τη γλώσσα.

 

190606-sons-of-kemet-nos-primavera-sound-day2-4

Photo by Henrique Pratas

 

Ο Joshua Idehen εμφανίστηκε τρεις φορές στην σκηνή, ξεσηκώνοντας το κοινό με φράσεις όπως “Fuck the fascists – end of story” και “I wanna take my country forward”, από το My Queen is Doreen Lawrence. Στο μεταξύ,  δεν έλειψαν τα εντυπωσιακά σόλο από τον Theon Cross, που μας καθήλωσε με τους απόκοσμους και ταυτόχρονα ζεστούς βρυχηθμούς της τούμπας, και τον Shabaka Hutchings, του οποίου οι εκτελέσεις ήταν παθιασμένες, αφήνοντας έναν απόηχο που μας συντρόφευσε για κάμποση ώρα μετά την αποχώρησή τους.

 

190606-sons-of-kemet-nos-primavera-sound-day2-6

Photo by Henrique Pratas 

 

 

Interpol

Επιστροφή στο SEAT stage για ένα set που περιμέναμε εδώ και κάτι χρόνια – όχι ότι δεν μας είχαν δοθεί ευκαιρίες, απλώς οι περιστάσεις δεν το επέτρεψαν...Μοιάζει ψέμα, αλλά οι Interpol έχουν ήδη συμπληρώσει δύο δεκαετίες ύπαρξης, αν και το ντεμπούτο τους, "Turn On the Bright Lights" κυκλοφόρησε το 2002. Ξεκίνησαν ως εκπρόσωποι της αναβίωσης του Νεοϋορκέζικου post-punk, διαμορφώνοντας σύντομα ένα πολύ ιδιαίτερο στιλ, που, από τότε μέχρι σήμερα, δεν παρουσιάζει σημαντικές αλλαγές. Αυτό, βέβαια, επιδέχεται διάφορες ερμηνείες ανάλογα με τα γούστα και την άποψη του καθένα, αλλά το γεγονός ότι 20 χρόνια μετά ο ήχος τους εξακολουθεί να είναι αναγνωρίσιμος και να προσελκύει πλήθος fans γύρω από τη σκηνή και των δύο Primavera, σίγουρα κάτι σημαίνει.

Οι Paul Banks, Daniel Kessler, Sam Fogarino και Brad Truax, κοστουμαρισμένοι όπως πάντα έλαβαν θέση στη σκηνή και ευθύς ήχησαν οι πρώτες νότες του Cmere, αρκετές για να μας ξεσηκώσουν. Για την επόμενη μιάμιση περίπου ώρα, ο δροσερός αέρας πλημμύρισε με το reverb των ενισχυτών, στακάτες κιθάρες και δυνατά ντραμς. Είχαμε την κρυφή ελπίδα ότι το setlist θα εστίαζε περισσότερο στις πρώτες τους δουλειές, και συγκεκριμένα στα “Turn On the Bright Lights” και “Antics”, κάτι που φαινόταν ούτως ή άλλως αρκετά λογικό, και έτσι κι έγινε: Public Pervert, Take You On A Cruise, Evil – όλα εκεί, σχεδόν συνεχόμενα.

 

190606-interpol-nos-primavera-sound-day2-1

Photo by Henrique Pratas 

 

Ο Banks, μετρημένος όπως πάντα και χωρίς να αποχωριστεί τα γυαλιά ηλίου του,  μας παρουσίασε το μοναδικό νέο κομμάτι του live, Fine Mess, στο γνώριμο ύφος της μπάντας αν και ίσως πιο κοντά στον ήχο του πρόσφατου “Marauder”, και στη συνέχεια βάλθηκε ξανά να μας βομβαρδίζει με τα προσεκτικά επιλεγμένα (με αυστηρά κριτήρια αναγνωρισιμότητας και δημοφιλίας πάντα) κομμάτια που κάθε fan των Interpol, πρώην ή/και νυν, οφείλει να αγαπά και να ενθουσιάζεται στο άκουσμά τους.

 

190606-interpol-nos-primavera-sound-day2-3

Photo by Henrique Pratas 

 

Υπ’αυτήν την έννοια, δεν υπήρξε ιδιαίτερο ρίσκο, ούτε εκπλήξεις πάνω στη σκηνή. Όλα ήταν πολύ καλά προγραμματισμένα για να εξασφαλίσουν την ευχαρίστηση του κοινού, όπως και έγινε.  Οι Interpol διεκπεραίωσαν σωστά αυτό που είχαν αναλάβει και αυτό μας είναι αρκετό. Αποφώνηση με ένα νοσταλγικό και σκληρό Roland και, ναι, μια μικρή συγκίνηση...

 

190606-interpol-nos-primavera-sound-day2-4

Photo by Henrique Pratas 

 

 

JPEGMAFIA

Για να θεωρητικολογήσουμε λιγάκι: ο κάθε καλλιτέχνης, ανάλογα με το μουσικό είδος το οποίο εκπροσωπεί αλλά και το προσωπικό του στιλ, αξιοποιεί στο μέγιστο – ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε – τα μέσα που διαθέτει ώστε να προσφέρει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα επί σκηνής. Αν αποδεχτούμε ότι οι live εμφανίσεις είναι το σημαντικότερο κομμάτι στην καλλιτεχνική υπόσταση ενός μουσικού και με δεδομένο ότι δεν έχουν όλοι οι μουσικοί τη στόφα του performer, συχνά τα μέσα που αξιοποιούνται είναι βοηθητικά και «περιφερειακά» (εντυπωσιακά σκηνικά, ψαγμένος φωτισμός, εξεζητημένα κοστούμια, ευφάνταστες χορογραφίες...) που όλα συντελούν στην δημιουργία ενός υπερθεάματος προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού. Μέχρι εδώ καλά, και δεν έχουμε καμία ένσταση. Τι γίνεται όμως όταν τη σκηνή καταλαμβάνει ένα και μόνο άτομο παρέα με το laptop του; Πολλές είναι οι πιθανές εκβάσεις, αλλά, στην προκειμένη περίπτωση, και για να κλείσουμε τη θεωρητική εισαγωγή, το αποτέλεσμα ήταν ένα από τα καλύτερα live set του φετινού NOS Primavera.      

 

190606-jpegmafia-no-primavera-sound-day2-1

Photo by Henrique Pratas 

 

Σε περίπτωση που δεν τον γνωρίζετε, να σας συστήσουμε τον JPEGMAFIA  a.k.a Devon Hendryx ή, χαϊδευτικά, Peggy, του οποίου η φήμη σίγουρα προηγείται, ειδικά σε ό,τι αφορά τις live εμφανίσεις του, και εξαπλώνεται ταχύτατα, ιδιαίτερα από την κυκλοφορία του πρόσφατου “Veteran” (2018) και μετά. Πρόκειται για έναν δίσκο πειραματικό, έντονα πολιτικοποιημένο και εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Όπως και ο δημιουργός του.

 

190606-jpegmafia-no-primavera-sound-day2-3

Photo by Henrique Pratas 

 

Pull & Bear stage: μέσα από καπνούς και έντονα φώτα ξεπροβάλλει μια φιγούρα κρυμμένη κάτω από μια κουκούλα. Ακούγεται το Vengeance, του Denzel Curry (κομμάτι στο οποίο συμμετέχει ο JPEGMAFIA) και ευθύς αμέσως ξεσηκώνεται ένα απίστευτο mosh pit, που θα διαρκούσε σχεδόν μέχρι το τέλος του live. Ακολουθούν τα Real Nigga και Thug Tears με τις απαραίτητες θεατρικές παύσεις  και διάλογο με το κοινό.

Κάθε τόσο επιστροφή στο τραπέζι όπου βρίσκεται το laptop, για αλλαγή κομματιού. Είναι σα να βρισκόμαστε στο σπίτι ενός φίλου που μας δείχνει ενθουσιασμένος μια καινούρια playlist με τα αγαπημένα του κομμάτια, με τη διαφορά ότι, παραδόξως, ο παύσεις αυτές είναι αναπόσπαστο κομμάτι του set, το οποίο δεν κάνει «κοιλιά» ούτε λεπτό. “I’m pretty high, so...”,  μας εξομολογείται γελώντας, σα να θέλει να μετριάσει τις προσδοκίες μας ώστε να μας ξαφνιάσει αργότερα.                         

 

190606-jpegmafia-no-primavera-sound-day2-5

Photo by Henrique Pratas 

 

Σε διαρκή κίνηση, ο JPEGMAFIA σύντομα ξεφορτώνεται το φούτερ που φορούσε και ξεκινά το πραγματικό show, κάνοντας αυτό που ανυπομονούσε από την πρώτη στιγμή: κατεβαίνει από τη σκηνή και στριμώχνεται ανάμεσα στο ενθουσιασμένο πλήθος. Κάτι που επαναλαμβάνει ξανά και ξανά, εναλλάσσοντας τα «αγκαλιάσματα» με τους fan με αθλητικές επιδείξεις – εντυπωσιακές, είναι η αλήθεια – και θεατρικές πόζες – η χαρά των φωτογράφων! Οι πόζες και καμώματά του, δεν ήταν συμπτώματα αθεράπευτου ναρκισσισμού ˙ σε όλη τη διάρκεια του set, διατήρησε έναν αυθεντικό, πηγαίο ενθουσιασμό και άμεση επικοινωνία με το κοινό, μεταδίδοντάς μας μια αίσθηση ευγνωμοσύνης.

 

190606-jpegmafia-no-primavera-sound-day2-7

Photo by Henrique Pratas 

 

Πολύ καλά και άκρως ξεσηκωτικά τα 1539 N. Calvert και How to Build a Relationship καθώς και το I Cannot Fucking Wait Until Morrissey Dies, ειδικά αφιερωμένο στον «λιγότερο αγαπημένο του καλλιτέχνη σε ολόκληρο τον κόσμο», με αφορμή τις ελαφρώς (;) ρατσιστικές και λιγάκι στενόμυαλες δηλώσεις του αμφιλεγόμενου frontman των θρυλικών The Smiths τον τελευταίο καιρό.  

Η ώρα πέρασε χωρίς να το πάρουμε είδηση. Το οποίο μας φέρνει  ξανά στον αρχικό συλλογισμό μας. Ο JPEGMAFIA, του οποίου μάλιστα η μουσική είναι κάθε άλλο παρά «εύπεπτη» - μιλάμε για πειραματικό lo-fi/ noise-hop – κατάφερε εντελώς μόνος του όχι μόνο να μας δελεάσει για να τον δούμε ζωντανά αλλά και να μονοπωλήσει την προσοχή μας από την αρχή μέχρι το τέλος του set. Δεν μένει παρά να αναφωνήσουμε: “Daaamn, Peggy!”.

 

 

Venue: Parque da Cidade, Porto, Portugal

Dates: 06 - 08.06.2019

Author: Katerina Soumani

Photos by Enrique Pratas

Hosted by Primavera Sound 

 

We would like to thank Catarina and the communications department of NOS Primavera Sound in Portugal for the kind invitation that we had the opportunity to cover officially for a third consecutive year one of Europe's top festivals in beautiful Porto.

Σχετικά άρθρα