ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

NOS Primavera Sound Porto 2019: Jarvis Cocker, Danny Brown, Stereolab, Solange, Men I Trust (Day 1)

Το καθιερωμένο και αγαπημένο μας πλέον NOS Primavera Sound στο Porto συμπλήρωσε φέτος 8 χρόνια, και το ClockSound, συνεπές στο ετήσιο ραντεβού του ήταν εκεί για τρίτη συνεχή χρονιά για να καλύψει τα όσα διαδραματίστηκαν στις 6, 7 και 8 Ιουνίου στα 5 stages  του φεστιβάλ – ή τουλάχιστον ένα μέρος από αυτά!

Την ίδια συνέπεια στο ραντεβού έδειξε και η καταρρακτώδης βροχή, αν και φέτος μας συνόδευσε μόνο κατά την πρώτη μέρα, παρέα με ένα θαλασσινό αεράκι που μας δυσκόλεψε λίγο αλλά φυσικά δεν μας πτόησε. Τις δύο επόμενες μέρες, κάναμε ανακωχή με τον καιρό και, χωρίς να αποχωριζόμαστε ζακέτες και αδιάβροχα για καλό και για κακό, απολαύσαμε το ποικιλόμορφο lineup του φεστιβάλ.

Ο χώρος παραμένει πολύ όμορφος, οικείος και φιλόξενος και η οργάνωση αρκετά καλή, με μόνο μας μικρό παράπονο από το press zone τις λιγοστές και πρόχειρες τουαλέτες (είχαμε καλομάθει τις προηγούμενες φορές...).

 

Men I Trust 29

Photo by Henrique Pratas

 

Κατά τα άλλα, το lineup, που, όπως πάντα, αποτελούσε μια πιο συμπυκνωμένη εκδοχή αυτού της Βαρκελώνης, ήταν εξίσου ενδιαφέρον και σχεδιασμένο για όλα τα γούστα. Παρόλο που οι αποστάσεις μεταξύ των stages εδώ είναι αισθητά μικρότερες, όπως και στις προηγούμενες εκδόσεις, χρειάστηκε ένας κάποιος προγραμματισμός αλλά οι "θυσίες" ήταν αναπόφευκτες. Αυτό είναι και το βασικό μειονέκτημα του να έχει κανείς πολυσυλλεκτικά μουσικά γούστα, αφού το πρόγραμμα των συναυλιών συνήθως οργανώνεται με βάση κάποιες «ασυμβίβαστες», θεωρητικά, προτιμήσεις... Έτσι λοιπόν χάσαμε κάποια live που θα μας άρεσε να είχαμε παρακολουθήσει – οι Yves Tumor και Mura Masa είναι δύο ενδεικτικά παραδείγματα.

Ορίστε λοιπόν οι εντυπώσεις μας από τις τρεις μέρες που περάσαμε στο πανέμορφο Parque da Cidade του Porto, όπου - μιλώντας για εντελώς διαφορετικά είδη μουσικής - διαπιστώσαμε τι κοινό έχουν ο JPEGMAFIA με τον Morrissey και ο Danny Brown με τους Black Sabbath και τους Joy Division. Η απάντηση θα μπορούσε να είναι απλά ότι η μουσική δεν ορίζεται από στεγανά και ετικέτες και... περισσότερες  λεπτομέρειες στα κείμενα που ακολουθούν.   

 

Men I Trust

Απόγευμα Πέμπτης και τα σύννεφα, ύστερα από το πρώτο γερό άδειασμα που μας πέτυχε ανυπεράσπιστους στο δρόμο, εξακολουθούσαν να σκεπάζουν απειλητικά τον ουρανό. Έχοντας αποδεχθεί το υγρό πεπρωμένο μας, βρεθήκαμε στην πρώτη σειρά του Super Bock stage, έτοιμοι να εγκαινιάσουμε το φετινό NOS Primavera Sound, υπό τους ήχους των Καναδών Men I Trust.

Οι Emma Proulx (κιθάρα, φωνητικά),  Jessy Cason (μπάσο) και Dragos Chiriac (πλήκτρα) αποτελούν τα σταθερά μέλη της μπάντας από το Montreal, ενώ τους συντρόφευε στη σκηνή του NOS Primavera και ο Mathieu στα ντραμς. Αξίζει να σημειώσουμε ότι πρόκειται για μια μπάντα indie με την κυριολεκτική σημασία του όρου, δηλαδή πραγματικά ανεξάρτητη: οι Men I trust δεν έχουν manager, ούτε εκπρόσωπο τύπου και, αν και έχουν ήδη τέσσερις δίσκους στο ενεργητικό τους, δεν ανήκουν σε καμία δισκογραφική εταιρεία. Αυτό απ’ό,τι φαίνεται σε τίποτα δεν τους έχει εμποδίσει να βρεθούν στα line-up σημαντικών φεστιβάλ (βλέπε Coachella, Austin City Limits) και να μοιραστούν τη σκηνή με ονόματα όπως οι Belle And Sebastian.   

Το set ξεκίνησε και εξελίχθηκε στους χαλαρούς dreampop ρυθμούς που χαρακτηρίζουν τη μουσική τους. Οι τέσσερις τους σε απόλυτη αρμονία και επικοινωνία μεταξύ τους, κάτι που ενίσχυε την ευχάριστη ατμόσφαιρα. Η ανεπιτήδευτη feel-good διάθεσή τους ήταν άκρως μεταδοτική.

 

Men I Trust 18

Photo by Henrique Pratas

 

Κομμάτια όπως τα Lauren, Tailwhip και  Say, Can You Hear προσφέρονται για ρυθμικό, επαναλαμβανόμενο λίκνισμα και η βελούδινη χροιά της φωνής της Proulx, κάτι μεταξύ Vanessa Paradis και Nouvelle Vague σε αρκετές στιγμές, μοιάζει ιδανική μουσική υπόκρουση για ποδηλατάδα ένα ήσυχο καλοκαιρινό απόγευμα στην εξοχή ή την παραλία. Παρά τη naif επιφάνεια πάντως, οι στίχοι των κομματιών δεν ακολουθούν την ίδια γραμμή και αξίζουν λίγη περισσότερη προσοχή.

Συνολικά, ένα live χωρίς εξάρσεις και πυροτεχνήματα αλλά πολύ ευχάριστο, από ένα σχήμα που κέρδισε το ενδιαφέρον μας.

 

Men I Trust 23

Photo by Henrique Pratas

 

 

Jarvis Cocker introducing JARV IS...

Στο SEAT stage, το δεύτερο μεγαλύτερο του χώρου, ετοιμαζόμασταν για μια πολυαναμενόμενη και αδικαιολόγητα καθυστερημένη συνάντηση με τον γνωστό και μη εξαιρετέο, αγαπημένο Jarvis Cocker των θρυλικών PULP, ο οποίος κάνει μια δυναμική επιστροφή στη solo καριέρα του, παρουσιάζοντάς μας το νέο του project JARV IS..., στην ουσία μια μπάντα από εξαιρετικούς μουσικούς που τον συνοδεύουν στην μακροσκελή περιοδεία του τα τελευταία δύο περίπου χρόνια. Serafina Steer, Andrew McKinney, Jason Buckle, Adam Betts και ιδιαίτερη αναφορά στην βιολινίστα Emma Smith, που μας εντυπωσίασε με τις ικανότητές της ως one-woman-band

Ιστορική σχεδόν στιγμή, λοιπόν, και η αναμονή έλαβε σύντομα τέλος, όταν ο πανύψηλος βαρύτονος εμφανίζεται στη σκηνή φορώντας το χαρακτηριστικό ‘70s κοστούμι του και κρατώντας ένα καθρεφτάκι, υπό τους ήχους του Sometimes I am Pharaoh. Καθώς ο ενθουσιασμός μας καταλαγιάζει, υποψιαζόμαστε ότι το νούμερο που εκτελεί έχει κάποιο βαθύτερο μήνυμα – κάτι για την ομφαλοσκοπία, τον εγωκεντρισμό και την επιδειξιομανία των ημερών μας ίσως; Αναμενόμενο από έναν καλλιτέχνη όπως ο ίδιος,  που συνδυάζει τις ιδιότητες του μουσικού και performer με αυτές του ακτιβιστή/διανοούμενου με την ίδια ακριβώς φυσικότητα με την οποία στέκεται πάνω στα δύο γιγάντια ηχεία της σκηνής με ένα πόδι στο καθένα και μας μαγνητίζει με τις λέξεις και τις κινήσεις του.

 

JARV IS 5

Photo by Henrique Pratas

 

Η δομή του set περιλάμβανε μικρές παύσεις με χιουμοριστικά σχόλια που συνέδεαν το ένα κομμάτι με το επόμενο, μαζί με τις απαραίτητες ευχαριστίες προς το κοινό. “We’re in Primavera...and we’re going further...” και Further Complications με τον Jarvis να δίνει ρέστα με τις ιδιαίτερες χορευτικές του φιγούρες, σήμα κατατεθέν του εδώ και πολλά χρόνια.

Εξαιρετικά επικοινωνιακός, σε σημείο που επιχειρεί να επικοινωνήσει μαζί μας και με...σήματα Μορς ή αλλιώς μια “clicky language”, με τη  βοήθεια μιας μυστηριώδους μικροεφεύρεσης που σε κάποιους θύμισε Ισπανικές castañuelas.

 

JARV IS 2

Photo by Henrique Pratas

 

Ακολούθησαν τα Must I Evolve - και το σχόλιο για το πώς κάποιος μοιάζει να έσκισε μια σελίδα από την ιστορία της εξέλιξης - και House Music με τον Jarvis γεμάτο ενέργεια, να απολαμβάνει το θέαμα που προσέφερε όσο και εμείς. Δεν έλειψε και μια - νοσταλγική; - ματιά στο παρελθόν με το His ‘n’ Hers, αν και δε νομίζουμε ότι ο Jarvis χρειάζεται το θρυλικό, κατά τα άλλα, όνομα των Pulp για να διακαιολογήσει την καλλιτεχνική του υπόσταση.

Μπορεί ο ίδιος να ισχυρίζεται ότι είναι «βαθύτατα ρηχός», αλλά θα μας επιτρέψει να διαφωνήσουμε.  

 

JARV IS 1

Photo by Henrique Pratas

 

 

Danny Brown

Μεταφερόμαστε στο κεντρικό NOS stage, συνοδευόμενοι ξανά από τα απειλητικά σύννεφα που είχαν επιστρέψει δριμύτερα. Οι πρώτες σταγόνες άρχισαν να πέφτουν και ευθύς η σκηνή στολίστηκε με λογής πλαστικά καλύμματα. Παρά τους φόβους μας όμως, οι συνέπειες της δυνατής μπόρας περιορίστηκαν σε μια μικρή καθυστέρηση. Σύντομα η βροχή σταμάτησε και, σε λίγα λεπτά, ο dj Skywlkr  έλαβε θέση στο βάθος της σκηνής, πίσω από την κονσόλα. Ήχησαν οι πρώτες νότες του θρυλικού Iron Man και ο Danny Brown εμφανίστηκε στη σκηνή.

 

danny1

Photo by Hugo Lima Photography

 

Το set ξεκίνησε με κομμάτια από τους παλιότερους δίσκους του “XXX” (2011), “Old” (2013) για να συνεχίσει με το σχετικά πιο πρόσφατο εξαιρετικό “Atrocity Exhibition” (2016): Really Doe – χωρίς Kendrick, αλλά τι να γίνει – και τα εξαιρετικά επίκαιρα, για προφανείς λόγους, When It Rain και Pneumonia. Και εκεί ξεκίνησε η απογείωση, ενώ η θερμοκρασία ανέβηκε λιγάκι, τόσο μπροστά όσο και πάνω στη σκηνή, όπου ο Danny Brown γρήγορα ξεφορτώθηκε τα περιττά αξεσουάρ του και έμεινε με κοντομάνικο μπλουζάκι-φόρο τιμής στον Nasty Nas (ο οποίος, παρεμπιπτόντως, εμφανίστηκε μόνο στη Βαρκελώνη).  

 

danny3

Photo by Hugo Lima Photography

 

Είχαμε επίσης την ευκαιρία να ακούσουμε ένα ολοκαίνουριο κομμάτι, το Best Life από τον επερχόμενο νέο δίσκο του “Uknowwhatimsayin?”, που αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στο 2019 και στο οποίο συμμετέχουν οι Q-Tip και JPEGMAFIA, μεταξύ άλλων.  

Με αστείρευτη ενέργεια και μεταδοτικό ενθουσιασμό, διέσχισε κάμποσες φορές τη σκηνή με το χαρακτηριστικό κωμικό του τρέξιμο που θα ζήλευε και ο Groucho Marx. Αδύνατο να παραμείνει κανείς αδιάφορος μπρος στις ξεκαρδιστικές πόζες αλλά και τα χιουμοριστικά σχόλιά του. Όμως, παρά την  κωμική, σχεδόν καρικατουρίστικη παρουσία του, η μουσική και οι «μπάρες» του  δεν περνούν ποτέ σε δεύτερο πλάνο.

 

danny4

Photo by Hugo Lima Photography

 

Πολύ καλό το live στο σύνολό του από έναν καλλιτέχνη που συνιστούμε ανεπιφύλακτα σε όσους αναζητούν  πιο εναλλακτικά ακούσματα rap. Αναμένουμε την κυκλοφορία της νέας του δουλειάς και στο μεταξύ θα τσεκάρουμε το "Danny's House", το χιουμοριστικό talk show που ξεκινάει τον Ιούλιο στο Viceland.  

 

 

Stereolab

Η ανακοίνωση της επιστροφής των Stereolab, του μυθικού indie/post-rock σχήματος της δεκαετίας του ’90, και της συμμετοχής τους στο line up και των δύο εκδόσεων του Primavera Sound σίγουρα τράβηξε την προσοχή όλων μας. Έτσι δεν χάσαμε την ευκαιρία να σπεύσουμε στο SEAT stage για να τους παρακολουθήσουμε ζωντανά.

 

Stereolab 5

Photo by Henrique Pratas

 

Αν και δεν ξέραμε τι ακριβώς να περιμένουμε και ίσως το βασικό μας κίνητρο να ήταν το «ιστορικό ενδιαφέρον»,  η παρέα των Tim Gane και Lætitia Sadier δεν μας απογοήτευσε, αν και δεν θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε το live τους στα καλύτερα του φεστιβάλ.

Το setlist δεν θα μπορούσε παρά να είναι μια αναδρομή στην καριέρα τους, με δεδομένο ότι δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα νέο studio υλικό, και επικεντρώθηκε στους παλιότερους δίσκους της μπάντας. Δεν έλειψε φυσικά και το κλασικό French Disko ("Eaten Horizons or the Electrocution of Rock”, 2007), πού ήταν από τις καλύτερες πλην όμως προβλέψιμες στιγμές του set.

Με δεδομένο το στιλ και τη μουσική των Stereolab, προφανώς δεν περιμέναμε ιδιαίτερες εξάρσεις, αλλά η αλήθεια είναι ότι μας έλειψε κάποιο ξάφνιασμα, ακόμα και μικρό. Χωρίς ιδιαίτερη διάθεση για αυτοσχεδιασμό ή εκπλήξεις, μας προσέφεραν ικανοποιητικές εκτελέσεις που όμως θα μπορούσαν να αξιοποίησουν λίγο παραπάνω το μουσικό ταλέντο και αναμφίβολα πειραματική διάθεση που σίγουρα τους χαρακτηρίζει.

 

Stereolab 6

Photo by Henrique Pratas

 

Αποχαιρετισμός με το επίσης κλασικό Lo Boob Oscillator, ενώ απομακρυνόμασταν από το stage, με τις προσδοκίες μας ελαφρώς ανικανοποίητες. Όπως και να’χει, περιμένουμε με ενδιαφέρον τους καρπούς της επανένωσης των Stereolab και ίσως σε διαφορετικές περιστάσεις να αναθεωρήσουμε την χλιαρή εντύπωση που μας άφησαν σε αυτή την πρώτη ζωντανή συνάντηση.  

 

Solange

Δεύτερος γύρος βροχής, αλλά πλέον είχαμε συνηθίσει. Και τι καλύτερο για να ζεσταθεί κανείς από το να στριμωχτεί ανάμεσα στο φιλόμουσο πλήθος που είχε κατακλύσει το NOS stage περιμένοντας να δει ζωντανά την Solange;

Παρά το ηχηρό επώνυμό της, η Solange Knowles έχει αποδείξει περίτρανα τα τελευταία χρόνια ότι η μουσική της καριέρα είναι αυθύπαρκτη, μακριά από τη σκιά της μεγάλης αδερφής της. Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του “A Seat at the Table”, που την καθιέρωσε ως μια από τις ανερχόμενες r'n'b μουσικούς της γενιάς της, φέτος επιστρέφει με το πιο πειραματικό “When I Get Home”, στην παραγωγή του οποίου συμμετέχουν οι Tyler, The Creator, Steve Lacy, Earl Sweatshirt και Dev Hynes μεταξύ άλλων. Λίγες μέρες μετά το πέρασμά της από το Primavera Sound της Βαρκελώνης για τρίτη χρονιά, η Solange βρέθηκε στο Porto ως headliner της πρώτης μέρας.  

 

Solange 3

Photo by Henrique Pratas

 

Προφανώς και περιμέναμε ένα φαντασμαγορικό show, και αυτό ακριβώς πήραμε. Μια τεράστια πλατφόρμα στο βάθος της σκηνής με μια σκάλα στο πλάι, την οποία ανεβοκατέβαιναν χορευτές και χορέυτριες καθ’όλη τη διάρκεια του live. Το set θύμιζε μιούζικαλ, με τα κομμάτια να διαδέχονται το ένα το άλλο σχεδόν χωρίς παύσεις, άρρηκτα συνδεδεμένες με λογής χορογραφίες. Όλοι οι παρευρισκόμενοι στη σκηνή εκτελούσαν μια χορογραφία, συμπεριλαμβανομένων και των μουσικών. Έχουμε βάσιμες υποψίες ότι και οι roadies είχαν τις δικές τους, αν και δεν καταφέραμε να το διαπιστώσουμε με τα ίδια μας τα μάτια...

 

Solange 6

Photo by Henrique Pratas

 

Το μεγαλύτερο μέρος του setlist περιέλαβε κομμάτια από τον τελευταίο της δίσκο (Things I Imagined, Stay Flo, Dreams) αν και δεν έλειψαν εκτελέσεις κομματιών από προηγούμενες δουλειές της (F.U.B.U., Don’t Touch My Hair).

 

Solange 2

Photo by Henrique Pratas

 

Συμπαθέστατη και εξαιρετικά επικοινωνιακή, προς το τέλος του live, δεν παρέλειψε να μας ζητήσει συγνώμη αστειευόμενη για το «ατίθασο στήθος» της, το οποίο προσπαθούσε να βολέψει μέσα στο μπικίνι της από την πρώτη σχεδόν στιγμή που παρουσιάστηκε στη σκηνή. Φυσικά αυτό το μικρό απρόοπτο δεν την εμπόδισε ούτε στιγμή να εκτελέσει στην εντέλεια τη χορογραφία της, και κυρίως ελέγχει απόλυτα τη φωνή της, η οποία ακούγονταν σχεδόν άψογη από την αρχή μέχρι το τέλος. Και, κυρίως, να μας διασκεδάσει. Αυτό περιμέναμε και αυτό ακριβώς πήραμε...

 

Solange 7

Photo by Henrique Pratas

 

Venue: Parque da Cidade, Porto, Portugal
Dates: 06 - 08.06.2019
Author: Katerina Soumani
Hosted by Primavera Sound 
 
 

We would like to thank Catarina and the communications department of NOS Primavera Sound in Portugal for the kind invitation that we had the opportunity to cover officially for a third consecutive year one of Europe's top festivals in beautiful Porto. 

Σχετικά άρθρα