ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Florence + The Machine – Live @ Odeon of Herodes Atticus, Athens

Ένα live που περίμενα πώς και πώς από την στιγμή που έγινε η επίσημη ανακοίνωση. Για να μην μπούμε σε θλιβερές λεπτομέρειες σχετικά με την προπώληση των εισιτηρίων, θα μείνω στο γεγονός ότι τελευταία στιγμή βρίσκω εισιτήριο για την συναυλία στο Γαλάτσι. Το Γαλάτσι ναι μεν έχει το ατού του χορού και της ελεύθερης κίνησης - μιας και έχει χώρο για όρθιους θεατές - δεν έχει όμως την επιβλητικότητα του Ηρωδείου· δεν κρατάει την Ακρόπολη αγκαζέ στα αριστερά.

Όντας σαββατογεννημένη, και ύστερα από πολλές προσευχές στο ταβάνι του δωματίου μου, βρίσκω μια γνωστή που ήθελε να ανταλλάξει το εισιτήριό της για τις 19, για να πάει στο Γαλάτσι στις 21.

Μετά από αρκετή υπομονή, και αρκετά βράδια "καίγοντας" τα ακουστικά μου ακούγοντας την αγαπημένη κοκκινομάλλα από την Αγγλία, έφτασε η Μέρα.

Κατά τις 18:20 ήμουν στο Ηρώδειο, παρόλο που οι πόρτες άνοιγαν στις 19:30, γιατί ήθελα να είμαι σίγουρη. Ήθελα να είμαι σίγουρη για την θέση μου. Ήθελα την θέση που θα μου επέτρεπε να κοιτάζω την Florence ανφάς.

Δέκα λεπτά αργότερα επικρατούσε πανζουρλισμός.

Ο κόσμος πολύς, και το fan club από τα καλύτερα που έχω δει· αγόρια και κορίτσια ντυμένα με λευκούς χιτώνες, στεφάνια στα μαλλιά, είτε από λουλούδια, είτε από λαμπάκια που έλαμπαν μέχρι και το τέλος της συναυλίας.

Οι πόρτες άνοιξαν δέκα λεπτά αργότερα από την κανονισμένη ώρα, και ο κόσμος πλημμύρισε το θέατρο.

Ευτυχώς παρόλο που είχα αρκετά άτομα μπροστά μου, βρήκα την θέση που έψαχνα. Η ίδια θέση που βρίσκω κάθε φορά που πάω στο Ηρώδειο, σαν να έχει το όνομά μου πάνω της.

Η αναμονή αν και κράτησε μιάμιση ώρα, μου φάνηκε σαν μερικά λεπτά λόγω της αγωνίας μου.

Στις 21:10 παρατήρησα ότι δεν έμπαινε άλλος κόσμος, οι πόρτες είχαν κλείσει, και αυτό σήμαινε πώς από στιγμή σε στιγμή θα εμφανιζόταν στην σκηνή.

Η ώρα 21:15 και η Florence εμφανίζεται στο κοινό της, μερικά δευτερόλεπτα αφότου είχε βγει η μπάντα της.

Ο προβολέας ακριβώς από πίσω της, έκανε το άσπρο της φόρεμα να φαίνεται διάφανο, και το σώμα της σαν σκιά, το πρόσωπό της δεν φαινόταν καν, ήταν σαν να μην υπήρχε, ήταν σαν φάντασμα, αλλά από αυτά που εύχεσαι να σε στοιχειώσουν.

 

florenceandthemachine_003

Photo by Afroditi Zaggana Photography 


Το setlist δεν απογοήτευσε κανέναν. Είπε μόνο αγαπημένα, hits και μη.

Οι φορές που η Florence μας είπε το πόσο σημαντικό είναι που έχει την τύχη να παίζει σε έναν χώρο όπως το Ηρώδειο, και μια χώρα σαν την Ελλάδα που κουβαλάει τόση ιστορία, ήταν πραγματικά πολλές.

Πριν μας ταξιδέψει με την υπέροχη ακουστική version του June, ευχαρίστησε τους Έλληνες που δεν χάνουν την ανθρωπιά τους - σε καιρούς που παρατηρούμε μια ανησυχητική έλλειψη αυτής - και βοηθούν όσο μπορούν σε ό,τι αφορά το προσφυγικό. Στηριζόμενη σε αυτό, μας προσκάλεσε όλους να τραγουδήσουμε μαζί της το ρεφρέν του κομματιού “Hold On To Each Other”, να αγκαλιάσουμε τον διπλανό μας, και να πούμε σε αυτούς που κάθονταν από πίσω μας ότι τους αγαπάμε. Ευτυχώς εγώ είχα δίπλα μου έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ, και η αγκαλιά αυτή δεν με έφερε καθόλου σε άβολη θέση - μιας και νιώθω πολύ εύκολα άβολα με κάτι τέτοια - χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι απέφυγα να φωνάξω “Σας αγαπώ” στις κοπέλες που κάθονταν από πίσω μας.

Έτσι, κάπως ξαφνικά και γρήγορα, όλο το Ηρώδειο είχε γίνει μια αγκαλιά.

 

florenceandthemachine_009

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Παρόλο που νόμιζα πως θα ήμουν καθιστή όλη την ώρα λόγω του χώρου, τελικά έκανα λάθος. Σχεδόν σε όλα τα τραγούδια ήμουν όρθια και χόρευα. Βέβαια τα πόδια μου δεν τα κούναγα και πολύ μην γίνει και καμιά στραβή και τρέχουμε, αλλά όλο το υπόλοιπό μου σώμα ήταν πάνω στην σκηνή με την Florence. Κάπως έτσι ήταν και σχεδόν όλους ο υπόλοιπος κόσμος, ήμασταν όλοι μαζί της.

Στο λατρεμένο Dog Days Are Over, είδα κάτι που δεν έχω ξαναδεί σε συναυλία. Σταμάτησε το ρεφρέν στη μέση και μας ζήτησε να σηκωθούμε - με προσοχή μην γίνει το ατυχηματάκι που λέγαμε - και να κλείσουμε τα κινητά μας. Το ζήτησε τρεις φορές. Μετά την τρίτη, κοίταξα αριστερά και δεξιά μου, και δεν είδα ούτε ένα κινητό ανοιχτό. Αυτή είναι η επιρροή που έχει στο κοινό της η Florence.

Μας ζήτησε φωνάξουμε όσο πιο δυνατά μπορούμε “Run” από τους στίχους του ρεφρέν “Run fast for your mother run fast for your father
Run for your children for your sisters and brothers”, και μέσω αυτού να στείλουμε την αγάπη μας σε κάποιον μακριά μας.

Και έτσι κάναμε. Στείλαμε αγάπη σε όλο τον πλανήτη και σε όλους τους ουρανούς.

 

florenceandthemachine_012

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Και φυσικά η βραδιά έκλεισε με το Shake It Out. Έτσι το είχα φανταστεί να τελειώνει όλο αυτό, με το να τραγουδάω με όλο μου το είναι και με βουρκωμένα μάτια τον στίχο “Cause I am done with my graceless heart, So tonight I'm gonna cut it out and then restart”, για όλες τις αγάπες και τους έρωτες που δεν μπόρεσα να κρατήσω και να ζήσω. Κάπως έτσι, 5000 άνθρωποι αποτελέσαμε την χορωδία της Florence για ένα από τα καλύτερα τραγούδια της.

Η φωνή της, καθόλη την διάρκεια - κάθε δευτερόλεπτο από αυτή την 1 ώρα και 30 λεπτά - ήταν συγκλονιστική. Το συγκλονιστικό όμως δεν είναι το ότι δεν έχασε ούτε μία νότα, αλλά το ότι η φωνή της είναι δέκα φορές καλύτερη από αυτή που θα ακούσεις στις διαδικτυακές πλατφόρμες. Live η φωνή της μεταμορφώνεται σε άνθρωπο, και έρχεται δίπλα σου, να σου κρατήσει το χέρι, να τραγουδήσει μαζί σου και να κλάψει μαζί σου. Τις μελωδίες αυτής της νύχτας δεν θα τις ξεχάσω ποτέ, ακριβώς γιατί πλέον ζούνε μαζί μου.

Και φυσικά, πέρα από την φωνή, η παρουσία της.

 

florenceandthemachine_013

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Όχι, η Florence Welch δεν είναι άνθρωπος, και αυτό το λέω με όλη μου την σιγουριά. Η Florence είναι νεράιδα, ή τουλάχιστον στα δικά μου μάτια μόνο αυτό είδα χθές. Μπήκε στην σκηνή ξυπόλυτη όπως πάντα, με το άσπρο φόρεμά της, και το κόκκινο μαλλί της που κάθε φορά που κάποιο φως έπεφτε πάνω του, νόμιζες πως η σκηνή θα πάρει φωτία. Πέταγε από την αριστερή μεριά της σκηνής στη δεξιά και τούμπαλιν, ανέμιζε το φόρεμά της στον αέρα και περπατούσε στις μύτες των ποδιών της. Στροφές, πολλές στροφές, και το μαλλί ένιωθες πως ανέπνεε καθώς τιναζόταν στον αέρα.

Παραμύθι. Αυτή είναι η μόνη σωστή λέξη που μπορεί να χαρακτηρίσει όλες αυτές τις εικόνες.

 

florenceandthemachine_005

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Αφού τελείωσε αυτό το παραμύθι, και ήρθε η ώρα της ανώμαλης προσγείωσης στην πραγματικότητα, άρχισα να αντιλαμβάνομαι τα όσα είχαν συμβεί. Μέσα σε 1 ώρα και 30 λεπτά είχα ταξιδέψει μακριά, είχα αγαπήσει, και είχα μεγαλώσει. Αυτό είναι η 19η του μήνα για μένα, όχι μια συναυλία, αλλά μια εμπειρία και ένα κομμάτι μου.

Μερικές ώρες μετά, στην επιστροφή για το σπίτι, αποφασίσαμε να κάνουμε την διαδρομή Ψυρρή-Κολωνάκι με αυτά τα σκουτεράκια που έχουν γεμίσει την Αθήνα -don’t judge- και κάπως έτσι κατάλαβα τι είχε συμβεί μέσα μου. Όταν πήγαινα με 20 χιλιόμετρα στην Σταδίου, με κόντρα το ψυχρό αεράκι του Σεπτέμβρη, και κοίταζα την άδεια Αθήνα. Ένιωσα την κάθαρση μέσα μου.

 

Σε ευχαριστώ Florence.

Όλοι σε ευχαριστούμε, γιατί είμαι σίγουρη πως όλοι κάπως έτσι ένιωσαν αυτό το βράδυ.

Εις το επανιδείν.

 

Venue: Odeon of Herodes Atticus, Athens

Date: 19.09.2019

Hosted by Ejekt Festival / Detox Events

Author: Klelia Chatzigeorgiou

Photos: Afroditi Zaggana Photography 

Gallery on Facebook 

 

florenceandthemachine_015

Photo by Afroditi Zaggana Photography 

 

Σχετικά άρθρα