ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Deerhunter w/ Moon Diagrams - Live @ Fuzz Club, Athens

Δεν είναι η πρώτη φορά φέτος, που το Fuzz με κάνει να αναρωτιέμαι αν το event που βλέπω στην αρχική μου είναι troll ή όχι. Τα ίδια εγκεφαλικά πέρασα και τον Μάιο με τη συναυλία της Courtney Barnett (εδώ οι εντυπώσεις μας).

Δεν ξέρω εάν οι λέξεις αρκούν για να περιγράψουν αυτό που ζήσαμε το βράδυ της Πέμπτης. Όλοι όσοι ήσασταν εκεί καταλαβαίνετε τι εννοώ, οι υπόλοιποι απλά bare with me, γιατί αυτή δεν ήταν μια απλή συναυλία…

Βροχή, αρκετή βροχή, που είχε ως συνέπεια να βραχεί το παντελόνι μου λόγω αυτοκινήτων που γκάζωναν σε λιμνάζοντα νερά στην Πατησίων, και να γίνει μούσκεμα το μαύρο, πάνινο παπούτσι που αποφασίζω να βάλω κάθε φορά που βρέχει. Ένα below average ξεκίνημα, μιας συγκλονιστικής συναυλιακής βραδιάς.

Η ώρα 21:00 παρά, και φτάνουμε στο Fuzz. Ακολουθεί μια μπύρα, και αρκετές συζητήσεις περί festivals του εξωτερικού, για το εμβληματικό Ρόδον, και αγαπημένων albums της δεκαετίας.

 

Moon Diagrams

Με ακρίβεια δευτερολέπτων, στις 21:20 βγαίνει στη σκηνή ο ντράμερ και ιδρυτικό μέλος των Deerhunter, Moses Archuleta, για να μας παρουσιάσει τη solo δουλειά του με όνομα Moon Diagrams. Ναι, πρακτικά ο τύπος άνοιξε τη συναυλία για τον εαυτό του. Στην αρχή αυτό με παραξένεψε αρκετά, μιας και έχω συνδέσει τα supporting acts με μικρές μπάντες και καλλιτέχνες, που προσπαθούν να βρουν πάτημα για να αναδείξουν το ταλέντο τους.

Άλλωστε, κάποιος ο οποίος είναι fan των Deerhunter θα γνώριζε λίγο-πολύ για το project αυτό, δεδομένου πως είναι γνωστό το ότι σχεδόν όλα τα μέλη της μπάντας έχουν και από ένα solo project -ο Brandon Cox συστήνεται και ως Atlas Sound, και ο Lockett Pundt ως Lotus Plaza- και για τα οποία έχουν γράψει τα περισσότερα από τα γνωστά ιντερνετικά μουσικά και μη sites, όπως για παράδειγμα το Pitchfork, η Guardian, και η Quietus.

Μολαταύτα, ο Moses μου προκάλεσε μόνο θετικά συναισθήματα, και χαίρομαι που τελικά είχα την ευκαιρία να τον δω μόνο του live. Ο ήχος του δεν προμήνυε ούτε στο ελάχιστο τον ήχο και την τρέλα που θα ζούσαμε μετά. Δημιούργησε ένα διαφορετικό κλίμα, στο οποίο κυρίευε η experimental ηλεκτρονική μουσική, η οποία ήταν λουσμένη με αρκετά dance-pop στοιχεία. Ο ίδιος φάνηκε να "χάνεται" κάπου ανάμεσα στις μουσικές του, και στα μπλε φώτα που έσκαγαν σαν διαστημόπλοια από πίσω του. Έτσι, κάναμε και εμείς.

Έκλεισα τα μάτια μου για λίγο και αφέθηκα· επηρεασμένη και από τα εξαιρετικά visuals ταξίδεψα για λίγο μακριά, κάπου πιο χαρούμενα, ίσως σε κάποιο πάρτι σε έναν μακρινό γαλαξία. Μέσα σε 40 λεπτά το κλαμπ πλημμύρισε ευφορία.

Έτσι λοιπόν, αποχωρώντας από τη σκηνή, o Moses σιγούρεψε το γεγονός ότι είχαμε κατανοήσει πως το ταλέντο του δεν περιορίζεται μονάχα στις μπαγκέτες και στη μπότα…

 

moondiagrams-01

 

 

Deerhunter

Το μαγαζί άρχισε να γεμίζει. Η μουσικός Vorhees, και sound engineer των Deerhunter ανεβαίνει στη σκηνή και κάνει τα τελευταία τσεκαρίσματα στα όργανα και στα μικρόφωνα. Ο κόσμος πολύς, μα όχι αρκετός για ένα τόσο μεγάλο όνομα. Το sold-out για μια τέτοια συναυλία έπρεπε να είχε γίνει εβδομάδες πριν, αλλά μάλλον μας δίνει περισσότερη ευχαρίστηση το να παραπονιόμαστε λέγοντας ότι δεν έρχονται σημαντικά ονόματα στη χώρα μας, από το να τα στηρίζουμε με την παρουσία μας στις -πολλές φορές one of a time- συναυλίες τους.

Μια δεύτερη μπύρα καταφθάνει. Μαζί με αυτή, βγαίνουν και οι Deerhunter στη σκηνή, με τελευταίο -αλλά όχι καταϊδρωμένο- τον frontman, Brandon Cox. Μόνο και μόνο η παρουσία του πάνω στη σκηνή δίνει νόημα στο όλο εγχείρημα. Ο ίδιος χαρακτηρίζει τον εαυτό του ως τον “David Bowie της εποχής μας”. Δεν ξέρω εάν είναι ο David Bowie -θα έλεγα πως όχι- αλλά είναι ο Brandon Cox και αυτό εμένα μου είναι αρκετό. Είμαι σίγουρη πως πολλοί θα είναι αυτοί που σε μερικές δεκαετίες, θα αυτοχαρακτηρίζονται ως ο “Brandon Cox της εκάστοτε εποχής”.

 

deerhunter_005

 

Η μπάντα δεν χάνει λεπτό, μας αναστατώνει από το πρώτο δευτερόλεπτο, ξεκινώντας με κομμάτια από τον τελευταίο και χιλιοπαιγμένο δίσκο τους “Why Hasn’t Everything Already Disappeared” που κυκλοφόρησε φέτος. Την σκυτάλη παίρνει το “Halcyon Digest” -και προσωπικά ο δεύτερος αγαπημένος μου δίσκος τους μετά το “Microcastle”- από το οποίο παίζονται τέσσερα κομμάτια απανωτά.

Μέσα σε αυτά ήταν και το Desire Lines, το κομμάτι που έμελλε να είναι και αυτό που θα μας μείνει περισσότερο από το οτιδήποτε από αυτό το βράδυ, και θα το κουβαλάμε σαν birth mark πάνω μας μέχρι να σβήσει ο ήλιος. Ο Brandon και ο Lockett χτίζουν με τις κιθάρες, και εμείς χανόμαστε, το Fuzz αδειάζει, και το μόνο που έχει μείνει πίσω είναι κάτι πλαστικά, άδεια ποτήρια από μπύρες. Είμαστε όλοι σε κάποιον άλλο πλανήτη, σε αυτόν που έχτισαν με τις έξι χορδές στα δάχτυλά τους, γιατί αυτό το παίξιμο ήταν κάτι παραπάνω από μαγεία, και κάτι παραπάνω από έρωτας. Ήταν αγνό, πηγαίο πάθος, και η στιγμή αυτή θα παίζει για πάντα σαν φιλμ πίσω από τα μάτια μου.

 

deerhunter_002

 

Η βραδιά έκλεισε με τα αγαπημένα “Agoraphobia” και “He would have laughed”, δημιουργώντας μια λαίλαπα, η οποία σίγουρα κατάφερε να διαλύσει τις όποιες αμφισβητήσεις μπορεί να είχαμε για την μπάντα αυτή.

Μια αξιοσημείωτη στιγμή, ήταν αυτή όπου ο Brandon Cox έβγαλε το πουλόβερ του, και έμεινε με ένα μαύρο αμάνικο μπλουζάκι, πάνω στο οποίο έγραφε στα ελληνικά, “Χωρίς τη θέληση(will) δεν υπάρχεις”, για να μας υπενθυμίσει τους λόγους που υπάρχουμε, και αντιστεκόμαστε σε κάθε είδους καταπίεση και επιβολή.

 

deerhunter_007

 

Το live αυτό άγγιξε την αρτιότητα. Ένας Brandon ντυμένος με ρούχα τα οποία είναι η επιτομή του “unisex” και του “Clothing Has No Gender” και θύμιζαν Νέα Υόρκη του ‘70, φωνή που σου έσπαγε ένα-ένα τα πλευρά καθώς ξεγλιστρούσε αρμονικά από το στόμα του, και μια κιθάρα που στρίγκλιζε σε κάθε επαφή με τα δάχτυλά του.

Αυτό όμως θα ήταν ένα τίποτα χωρίς τα τέσσερα υπόλοιπα υπερ-αγόρια που ολοκληρώνουν αυτή τη σχέση τύπου “Batman & Robin”. Ο ένας συμπληρώνει τον άλλο, με σκοπό να μας αποδείξουν ότι οι Deerhunter πρόκειται για μια τουλάχιστον γεραρή μπάντα.

 

 

deerhunter_009

 

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη μπάντα που να συνδυάζει τόσο αψεγάδιαστα σχεδόν όλα τα αγαπημένα μου genres, post-punk, dream pop, experimental και noise rock και βάλε πόσα ακόμη. Γεμίζεις με χρώματα, αλλά δεν χορταίνεις ποτέ…

Σίγουρα το καλύτερο live της χρονιάς, χωρίς καμία υπερβολή (τσέπωσα και setlist, οπότε είμαι διπλά σίγουρη).
“Deerhunter” και “μουσική ιδιοφυΐα” είναι συνώνυμα, και πιστεύω ακράδαντα ότι αυτό έγινε αντιληπτό μέχρι και από τους περαστικούς έξω από το Fuzz.
Ο Bran’ στο τέλος είπε “We’ll come back soon”, έτσι και εγώ με τη σειρά μου του λέω “It’s a date”.

 

Venue: Fuzz Live Music Club, Athens

Date: 21.11.2019

Hosted by Fuzz Productions

Photos by Afroditi Zaggana Photography

Gallery on Facebook   

 

deerhunter_004

 

deerhunter_006

 

deerhunter_008

 

Σχετικά άρθρα

Banner
Banner