ClockSound
Search
facebook twitter youtube rss instagram

Η Laura Jane Grace των Against Me! στο ClockSound.gr

[Greek & English versions included]

 

Το punk πάντα αποτελούσε την αληθινή και ασυμβίβαστη φωνή ανθρώπων σκεπτόμενων, με προβληματισμό, μπουχτισμένων από τις παράδοξες πεποιθήσεις της ανθρώπινης ψυχής (π.χ. ρατσισμός), από την απάθεια ή την εκμετάλλευση. Ήταν μια διέξοδος η οποία έδινε μια μορφή κανονικότητας σε αντιδραστικές πεποιθήσεις που θεωρούνταν μιάσματα. Mια ελεύθερη μορφή έκφρασης, πολύ πέρα από τα όρια της μουσικής. Όπως ακριβώς ήταν και μέρος του hip hop των 80s και 90s, με τους Run-DMC, Public Enemy, Tribe Called Quest κ.α.

Ακριβώς όμως όπως και το hip-hop, το punk υποβιβάστηκε ανά τα χρόνια κατά κύριο λόγω σε μία μουσική η οποία αποσκοπεί στην διασκέδαση και όχι τον (κοινωνικό, πολιτικό ή συναισθηματικό) προβληματισμό. Δυστυχώς μετρούμε στα δάχτυλα του ενός χεριού πλέον τις μπάντες οι οποίες αντιπροσωπεύουν το λόγο δημιουργίας του κινήματος αυτού και συγχρόνως έχουν μουσικό λόγο ύπαρξης στην εποχή μας.

Μία από αυτές είναι οι Against Me! Με πάνω από 20 χρόνια παρουσίας, ωριμάζουν συνεχώς και μας προσφέρουν άλμπουμ διαμάντια, όπως τα “Transgender Dysphoria Blues” (2014), “Shape Shift With Me” (2016), “White Crosses” (2010) κ.α.

Η μερίδα του λέοντος συγγραφικά ανήκει στην τραγουδίστρια της μπάντας Laura Jane Grace. Με την ανακοίνωσή της το 2012 της αλλαγής φύλλου σόκαρε πολλούς, υποκριτές και μη. Από τότε όμως έχει ωριμάσει και έχει εξελιχθεί ακόμη περισσότερο σε μια παρουσία εμπνευστική με τα κομμάτια και τις συνεντεύξεις της να αναδεικνύουν όχι μόνο τη στάση απέναντι στους transgender αλλά και απέναντι στη ζωή γενικότερα, την αγάπη, την συναισθηματική απελευθέρωση, αλλά και την αντίδραση.

Η Laura Jane κάνοντας ένα διάλειμμα από τους Against Me! κυκλοφόρησε φέτος με τους Devouring Mothers τον προσωπικό της δίσκο “Bought To Rot”, 10 ολόκληρα χρόνια μετά τον προηγούμενο προσωπικό “Heart Burns”. Μια και δεν έχει έρθει στη χώρα μας για συναυλία τόσα χρόνια, το ClockSound έκανε μαζί της μια σύντομη αλλά πολύ περιεκτική συζήτηση για θέματα μουσικά, πολιτικά, κοινωνικά αλλά και προσωπικά.

 

 

 

 V: Έχουν περάσει πάνω από 10 χρόνια από την κυκλοφορία του “Heart Burns”. Πώς και αποφάσισες να κάνεις ένα ακόμα προσωπικό δίσκο και γιατί τώρα;

Laura Jane Grace: Ήταν τρελό για μένα όταν συνειδητοποίησα οτι έχουν περάσει 10 ολόκληρα χρόνια από το “Heart Burns”! Επίσης έχουν περάσει 20 χρόνια από τότε που δημιούργησα τους Against Me!, το οποίο με κάνει να αναρωτιέμαι αν ανά 10 χρόνια αναπτύσσω αυτή την συντριπτική παρόρμηση να ωθήσω τον εαυτό μου να κάνει κάτι έξω από την comfort zone μου.

 

V: Όταν γράφεις ένα καινούριο κομμάτι (ή έχεις μια αρχική ιδέα), υπάρχει κάποια διαδικασία σκέψης για το αν αυτό θα καταλήξει στους Devouring Mothers ή στους Against Me;

LJG: Όχι απαραίτητα, όχι. Αν και αυτή η απάντηση αναφέρεται και στην προηγούμενη ερώτηση. Έπεσα σε μια παγίδα. Προσπαθώντας να μαντέψω πώς θα είναι το επόμενο AM! άλμπουμ, κατάλαβα οτι υπήρχαν προσδοκίες που έπνιγαν την δημιουργική μου διαδικασία. Αποφασίζοντας οτι τελικά τα κομμάτια δεν θα ήταν για τους Against Me, άρχισα να αισθάνομαι ελεύθερη να γράψω ό,τι ακριβώς θέλω.

Έτσι λοιπόν ναι, αφού αποφάσισα ότι δεν θα έκανα ένα ακόμα AM! δίσκο, έγραφα ειδικά για τους Devouring Mothers. Συγχρόνως όμως είχα ήδη τα μισά κομμάτι γραμμένα από πριν, οπότε το άλμπουμ είναι κατά κάποιο τρόπο χωρισμένο στα δύο. Τα πρώτα αυτά τα είχα γράψει υποθέτοντας ότι θα καταλήξουν ως ΑΜ!, αλλά δεν νομίζω οτι θα είχαν εξελιχθεί τόσο δυνατά αν αυτό είχε συμβεί.

 

V: Τον περισσότερο χρόνο βρίσκομαι στην Ολλανδία τα τελευταία χρόνια, οπότε πρέπει να ρωτήσω! Γράφτηκε το Amsterdam Hotel Room σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου στο Άμστερνταμ; Και γιατί επέλεξες το Άμστερνταμ από όλες τις άλλες πόλεις;

LJG: Ναι, το έγραψα όντως στο Άμστερνταμ. Οι δύο αγαπημένοι μου tattoo artists μετακόμισαν εκεί πριν από μερικά χρόνια και έτσι το επισκέπτομαι συχνά μερικές φορές και για προσωπικές διακοπές. Το 2018, ήμουν μία εβδομάδα εκεί κάνοντας tattoo, καπνίζοντας μαριχουάνα, ενώ πήγαινα καθημερινά στα μουσεία και στο Vondelpark. Αγαπώ πάρα πολύ το Vondelpark.

Ενώ βρισκόμουν εκεί, το Rijksmuseum είχε μια έκθεση με την ονομασία "High Society", η οποία αποτελούνταν από 35 πίνακες προσώπων του παρελθόντος σε ρεαλιστικό μέγεθος από μεγάλους καλλιτέχνες όπως Bolidni, Manet. Όλα τα πορτρέτα ήταν από αριστοκράτες του 18ου και του 19ου αιώνα. Συγκεκριμένα με εντυπωσίασε το πορτρέτο της Marchesa Luisa Casati. Το ερωτεύθηκα απόλυτα! Πήγα στην έκθεση δύο φορές μέσα σε δύο μέρες μόνο και μόνο για να κάτσω και να την κοιτάζω.

 

V: Υπάρχει κάποιο νέο υλικό για τους Against Me?

LJG: Δουλεύουμε ήδη σε μερικές ιδέες. Αυτή η χρονιά έχει μοιραστεί μεταξύ της περιοδείας για το “Bought To Rot” και συγγραφής κομματιών για το νέο AΜ δίσκο.

 

V: Θα σκεφτόσουν να κάνεις μια πιο εκτεταμένη σόλο ακουστική περιοδεία στο μέλλον, η οποία θα συμπεριλαμβάνει και την Ευρώπη; Και έχοντας στο μυαλό τις σόλο εμφανίσεις που είχες κάνει στο παρελθόν, τι βρίσκεις ευχάριστο και τι απογοητευτικό όταν περιοδεύεις μόνη σου;

LJG: Θα ήθελα πολύ να το κάνω αυτό ναι! Προσπαθώ να το πραγματοποιήσω, αλλά είναι δύσκολο να κάνω τους promoters να ενδιαφερθούν για ολόκληρη περιοδεία ως σόλο καλλιτέχνης. Μου αρέσει να περιοδεύω σόλο όμως γιατί έχει ένα διαφορετικό είδος πίεσης. Δεν έχει λιγότερη πίεση, απλά είναι διαφορετικά. Όλο το βάρος πέφτει σε εσένα. Αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, δεν υπάρχουν ψευδαισθήσεις για το ποιος φταίει. Αν τα πράγματα εξελιχθούν υπέροχα, νιώθεις ακόμα περισσότερο το αίσθημα εκπλήρωσης.

Επί τη ευκαιρία, έρχομαι στην Ολλανδία στα τέλη Αυγούστου και στις αρχές Σεπτεμβρίου. Παίζουμε στο Άμστερνταμ στο Melkweg στις 3 Σεπτεμβρίου

(σημείωση: το ClockSound θα βρεθεί στη συγκεκριμένη συναυλία να σας μεταφέρει όλες τις εντυπώσεις)

 

V: Θα υπέθετα ότι αντιμετώπισες διακρίσεις ή ρατσισμό στο παρελθόν ακόμα και μέσα στην punk κοινότητα, κάτι εντελώς αντίθετο με αυτό που υποτίθεται ότι αντιπροσωπεύει. Ποια ήταν η σκέψη ή η απάντησή σου σε κάτι τέτοιο;

LJG: Νομίζω ότι οι transgender δεν είναι ευπρόσδεκτοι στην κοινωνία και στα χειρότερά της και η punk κοινότητα κάποιες φορές είναι και αυτή μια αντανάκλαση της κοινωνίας. Στα καλύτερά της όμως, η punk σκηνή μπορεί να προσφέρει μια βιώσιμη εναλλακτική λύση από την mainstream κοινωνία και να δημιουργήσει έναν ασφαλές και φιλόξενο χώρο για όλους. Πρέπει όλοι να προσπαθήσουμε περισσότερο και να δημιουργήσουμε αντίστοιχους χώρους.

 

V: Βλέπεις κάποια αλλαγή στη νοοτροπία των ανθρώπων προς την LGBT κοινότητα ή ειδικά προς τους transgender τα τελευταία χρόνια;

LJG: Νομίζω ότι σίγουρα έχει υπάρξει μια σαφής αλλαγή στην εκπροσώπηση από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και πολλές transgender ιστορίες πλέον ακούγονται με αυτόν τον τρόπο. Τα ζητήματα που αφορούν τους transgender έχουν γίνει μέρος εθνικής συζήτησης στην Αμερική. Αλλά την ίδια στιγμή, τώρα βρισκόμαστε στο επίκεντρο μιας αντιπαράθεσης όσον αφορά το τι οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται ως "πολιτικά ορθό", το οποίο δεν θα έπρεπε να ήταν τίποτα άλλο πέρα από το απλά να μην είσαι μαλάκας . Νομίζω ότι οι Αμερικανοί ψήφισαν τον Trump στην εξουσία επειδή φοβούνται τους μετανάστες, τους έγχρωμους, τους transgender, και τόσα άλλα πράγματα που δεν καταλαβαίνουν.

 

V: Βλέπεις κάποια διαφορά μεταξύ των Αμερικανών και των Ευρωπαίων σχετικά με αυτό το θέμα;

LJG: Ναι και όχι. Νομίζω δυστυχώς οτι δεν υπάρχει σήμερα σημείο στον κόσμο που να είναι ασφαλής από τον δεξιό εθνικισμό και τα εταιρικά συμφέροντα.

 

V: Ποιες είναι οι σκέψεις σου για αυτή τη συνεχιζόμενη άνοδο της δημοτικότητας των ρατσιστικών / ακροδεξιών πολιτικών ιδεών σε διεθνές επίπεδο (ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο, Κάτω Χώρες, Γαλλία, Ιταλία κ.λπ.);

LJG: Νομίζω ότι όλοι πρέπει να προσαρμοστούμε και να μάθουμε να αντιστεκόμαστε και να πολεμούμε με νέους πιο αποτελεσματικούς τρόπους, διότι ό,τι κάνουμε μέχρι τώρα για να αντιμετωπίσουμε αυτές τις αυξανόμενες παλίρροιες είναι σαφές ότι δεν λειτουργεί.

 

V: Στο παρελθόν υπήρξαν πολλές σημαντικές μορφές που συμμετείχαν ή οδήγησαν τον αγώνα για τα δικαιώματα της LGBT κοινότητας, και όχι μόνο. Από την πλευρά του, ο RuPaul, αν και δεν έχει συμπεριλάβει ρητά τον εαυτό του σε ένα τέτοιο κίνημα, νομίζεις ότι η παρουσία του έχει παίξει ρόλο στην αλλαγή της αντίληψης του κοινού;

LJG: Ειλικρινά, δεν έχω δει ποτέ το Drag Race και γενικώς δεν έχω γνώση με τα πράγματα που έκανε τα τελευταία 20 χρόνια. Η μοναδική μου αντίληψη για τον RuPaul είναι από τότε που φιλοξενούσε διάφορες εκπομπές στο MTV πίσω στη δεκαετία του '90. Αλλά θα πω ότι αν συνεχίζει να προκαλεί τις αντιλήψεις των ανθρώπων σχετικά με τον ρόλο των φύλων τότε θα πρέπει να συνεχίσει να κάνει ακριβώς αυτό.

 

V: Κατά τη γνώμη μου, η εντολή κάθε καλλιτέχνη ήταν (ή θα έπρεπε να είναι) να ανοίξει το μυαλό του κοινού με κάποιο τρόπο. Μέσα από τα τραγούδια σου και το βιβλίο σου, έχεις διαδραματίσει ένα ρόλο σε αυτό. Στην εποχή των κυρίαρχων social media, πόση δύναμη νομίζεις ότι εξακολουθούν να έχουν οι καλλιτέχνες;

LJG: Είμαι υποκριτής με την έννοια οτι έχω λογαριασμό στο twitter, στο facebook, στο instagram και στηρίζομαι σε αυτά για να προωθήσω τη μουσική μου. Αλλά αν οι άνθρωποι πάρουν πραγματικά σοβαρά την αλλαγή του τι συμβαίνει στον κόσμο σήμερα, νομίζω ότι αυτές οι πλατφόρμες θα πρέπει να καταστραφούν.

Ακούμε να μιλούν τόσο πολύ για την απομάκρυνση των πλατφόρμων από αυτούς που κακοποιούν συνανθρώπους τους. Λοιπόν, αυτές είναι οι πλατφόρμες και τα εργαλεία τα οποία επέτρεψαν στους καταχρασθέντες να συνεχίσουν να διαδίδουν το μήνυμά τους και είμαστε όλοι συνεργοί σε αυτό που συμβαίνει όσο συμμετέχουμε.

 

Ευχαριστούμε θερμά την Laura Jane Grace για το χρόνο της και τον Josh Zanger από την Bloodshot Records, που βοήθησε στην πραγματοποίηση αυτής της συνέντευξης.

 

Μπορείτε εδώ να διαβάσετε πληροφορίες αλλά και να αγοράσετε το καταπληκτικό νέο άλμπουμ των Laura Jane Grace & The Devouring Mothers “Bought To Rot”

 

 

Προτείνουμε επίσης να διαβάσετε το συναρπαστικό βιβλίο της “Tranny: Confessions Of Punk Rock’s Most Infamous Anarchist Sellout”

 

 

English Version

 

Punk has always been the true and incompatible voice of reflective and unsettled people, displeased by the paradoxical beliefs of the human soul like racism, by the apathy or exploitation. It was a way out that gave a form of regularity to reactionary beliefs that were once deemed as a social miasma. A free form of expression and always something more than music, it was a statement. Just like part of the 80s and 90s hip hop, with Run-DMC, Public Enemy, Tribe Called Quest and more.

But just like hip-hop, punk was downsized over the years predominantly to just a music genre that aims to entertain rather than (socially, politically or emotionally) intrigue. Unfortunately, we can count on just a few fingers the bands that still represent the ideas for the creation of this movement and at the same time have a musical reason to exist in our time.

One of those bands is Against Me! With over 20 years of presence, they are constantly maturing and offer us unique albums such as "Transgender Dysphoria Blues" (2014), "Shape Shift With Me" (2016), "White Crosses" (2010) and more.

The lion's share of the writing credits belongs to the band's singer Laura Jane Grace. With her 2012 announcement over the gender change, many were shocked, hypocrites or not. But since then, she has matured and evolved even more, constituting a truly inspirational presence with her songs and interviews, highlighting not only the attitude towards our transgender fellow citizens but also towards life, love, emotional freedom, social/political reaction.

Laura Jane recently took a break from Against Me! and released with Devouring Mothers her personal album "Bought To Rot", 10 years after the previous "Heart Burns". Since she has unfortunately not visited our country for a concert, ClockSound took the chance to have a brief but very comprehensive interview with her on music, politics, social and personal issues.

 

 

 

V: Its been more than 10 years since “Heart Burns”. How come you decided to do a personal album and why now?

Laura Jane Grace: It was pretty wild to me when I realized that it has been 10 years since “Heart Burns”. It’s also been 20 years since I started Against Me!, which makes me wonder if every 10 years or so I don’t just get this overwhelming urge to push myself to do something outside of whatever my comfort zone is.

 

V: When writing a new song (or have an idea for one), is there a decision process on whether this would be aimed for Devouring Mothers or Against Me?

LJG: Not necessarily, no. Although this answer kind of speaks to your previous question. I fell into a trap of trying to second guess what the next AM! record should be and started thinking there were outside expectations which were smothering my creative process. By deciding the songs weren’t going to AM! it made me feel free to write whatever I wanted.

So then yes, after I had decided that I wasn’t going to be doing an AM! record I was specifically writing songs as Devouring Mother, but I probably already had half the songs written by then so the album’s split in that way. The half of the songs that I had written assuming they’d end up as AM! songs, I don’t think would have turned out as strong if that had been what happened to them. 

 

V: I spend most of my time in Holland the last years so I have to ask: Did you write Amsterdam Hotel Room in an Amsterdam hotel room? And how come you chose Amsterdam from all cities?

LJG: Yes, I did write the song in Amsterdam. Both of my favorite tattoo artists moved to Amsterdam a couple years ago so I’ve been a couple of times on personal vacations. I spent a week there in 2018 just getting tattooed and smoking cannabis, hanging out in the museums and going running everyday in Vondel Park. I absolutely love Vondel Park.

While I was there, the Rijksmuseum had an exhibition happening called “High Society”, which was 35 life sized portraits by everyone from Bolidni to Manet. All of the portraits were of 18th and early 19th century aristocrats. In particular I was captivated by the portrait of the Marchesa Luisa Casati. I absolutely fell in love. I paid to go to the exhibit twice, two days in a row, just so I could go sit and stare at her. 

 

V: Is there any new material written for Against Me?

LJG: We’re working on stuff now. This year has been split between touring on ‘Bought To Rot’ and writing for a new AM! record. 

 

V: Would you consider doing a more extended solo acoustic tour in the future, including Europe? And on the ones you did in the past, what was enjoyable and what disappointing when touring alone?

LJG: I would very much like to do that yes. I’ve been trying to make it happen but it’s hard to get promoters interested in me as a solo performer. I like touring solo cause it’s a different kind of pressure, not less pressure, just different. It’s all on you so if things aren’t going well, there’s no illusions about who’s to blame. And if things are going great, it’s that much more fulfilling. 

I am coming to the Netherlands at the end of August and beginning of September this year. We’re playing in Amsterdam, in fact at the Melkweg on September 3rd

(Note: ClockSound will be there to cover the event and give all our impressions)

 

V: I would assume you experienced some discrimination in the past also within the punk community, something totally against of what it is supposed to represent. What were your thoughts or responses on that?

LJG: I think that transgender people are not welcome in society and that at it’s worst, the punk scene is just a reflection of society. At it’s best though, the punk scene can offer a viable alternative to mainstream society and create safe, welcoming spaces for all. We should all try to be more like that and to create those spaces. 

 

V: Do you see a change in people’s mentality towards the LGBT community or specifically towards transgender people the last few years?

LJG: I think there’s been a definite change in media representation and many more transgender stories are being heard in that way. The issues affecting transgender people have become a part of the national conversation in America. But that being said, I think right now we’re in the midst of a backlash against what people perceive as being “Politically correct”, which is really just not being an asshole. I think Americans voted Trump into power because they are afraid, of immigrants, of colored people, of transgender people, of so many things that they don’t understand. 

 

V: Do you see a difference between US and European people on that subject?

LJG: Yes and no. I think unfortunately right now there is no place in the world that is currently safe from right wing nationalism and corporate interests. 

 

V: What are your thoughts on the ongoing rise of the popularity of racist/far-right political figures? This has evolved to an international wave (US, UK, Netherlands, France, Italy etc.)

LJG: I think that we all need to adapt and learn to resist & fight back in new more effective ways because whatever we’re doing now to stand against these rising tides is clearly not working. 

 

V: There have been many important figures in the past as part of the LGBT rights movements. On his side, RuPaul, although not explicitly part of such movement, do you think has played a role on changing the public’s perception? 

LJG: Honestly I’ve never watched Drag Race and am completely unfamiliar with anything RuPaul has done in the last 20 + years. My only perceptions of RuPaul are from when he hosted whatever various MTV shows back in the 90’s. I don’t have an opinion on whatever he’s doing now. But I will say that if RuPaul is challenging perceptions on gender roles then he should go on continuing to do just that.

 

V: In my mind, any artist’s mandate was (or should have been) to open up people’s mind in a way. Through your songs and your book, you have played a role in that. In the age of the ruling social media, how much power do you think that artists still have?

LJG: I’m a hypocrite in that I have a twitter account, I have a facebook account, I have an instagram account and I rely on them to promote my music. But if people are really serious about changing what is happening in the world today I think these platforms need to be destroyed. 

People talk so much about taking away the platforms that abusers use. Well, these are their platforms, these are the tools that have been used to enable abusers to continue to spread their message and we’re all complicit in what’s happening as long as we’re participating. 

 

We would like to say a big thank you to Laura Jane Grace for her time and to Josh Zanger from Bloodshot Records for his help to facilitate this interview.

 

You can find here all information on Laura Jane Grace & The Devouring Mothers and also buy their amazing new album “Bought To Rot”.

 

We also highly suggest to all our reader her fascinating book “Tranny: Confessions Of Punk Rock’s Most Infamous Anarchist Sellout”.

 

 

Σχετικά άρθρα

Banner